Ik hou niet van overtrokken termen – vroeger was dat wel eens anders. Maar in het geval van de sluitingen en afdankingen bij de grootwarenhuisreus Carrefour is de omschrijving ‘sociaal bloedbad’ volledig op zijn plaats.
De tv-beelden die bij zo’n drama horen zijn ons de laatste maanden maar al te zeer bekend: wenende jonge koppels die samen op het bedrijf werken en niet meer zien hoe ze hun huis gaan afbetalen, veertigers en vijftigers zonder uitzicht op een nieuwe baan, laat staan een met vergelijkbare verloning en statuut.
In het geval van Carrefour grijpen de reacties van het getroffen personeel je, zo mogelijk, nog meer naar de keel. De identificatie speelt daarbij een rol. Elke volwassen Belg heeft ontelbare malen een karretje van de GB of zijn opvolger Carrefour gevuld en uitgeladen. En bij elk van de geïnterviewde personeelsleden, met vaak 30 of 40 jaar dienst, haalt iedereen zich wel een vergelijkbare kassierster, aanvuller of filiaalhoofd uit de eigen regio voor de geest.
Stokbrood
Het zijn vooral die personeelsleden die de overbekende slogan van GB – Twee miljoen klanten dat moet je verdienen, elke dag - waar hebben gemaakt. Vaak gaven ze het beste van zichzelf. Maar voor Carrefour, dat België’s grootste warenhuisketen inpikte, was dat niet genoeg. Als klanten hebben we in onze eigen hyper- of supermarkt kunnen zien hoe de werkstress jaar na jaar verhoogde. Als huisarts heb ik het ook van dichtbij meegemaakt bij patiënten.
Zo herinner ik me nog goed de geschiedenis van Sofie (40 j., fictieve naam). In oktober 2003 ging ze er volledig onder door. Dat was niet toevallig in de fameuze ‘Carrefour-maand’. Er was niet alleen het gewone werk van rekken aanvullen, elke dag moesten ook de promoties van die dag in het zicht gesteld worden. De extra toevloed van klanten, met al hun vragen, moest worden opgevangen met een personeelsbezetting die dezelfde bleef. De gejaagdheid van de klanten zorgde voor extra druk.
De week voor haar instorting had Sofie meegemaakt hoe een ongeduldige klant een kassierster had afgetuigd met… een stokbrood. Het slachtoffer diende afgevoerd te worden met een hartkramp. Na enige tijd slaagden Sofie en ik erin haar terug ‘werkbekwaam’ te krijgen. Maar een paar maanden later diende Sofie haar job toch te laten staan. Ik denk dat heel wat huisartsen zo’n Sofie of Sven hebben zien passeren. Carrefour was niet voor niks de grootste privé-werkgever van het land.
Uitbuiting passé?
Akkoord, de rauwe uitbuiting van de tijd van priester Daens komt hier gelukkig niet zo vaak meer voor. Maar is uitbuiting as such daarom passé? Het verhaal van Carrefour bewijst dat ze ook bij ons nog bestaat zij het onder een meer verfijnde vorm. Ze neemt zelfs nog toe. Ze blijft een efficiënte hefboom voor de creatie van winst. Ondermeer daardoor maakt Carrefour België, hoewel het er de schijn niet van heeft, tot op vandaag nog volop winst.
Waarom wordt dat feit in de berichtgeving verdoezeld? Grote jobkillers proberen steevast de schuld te steken op economische factoren zoals de crisis, de ‘te hoge’ lonen en sociale voordelen van de werknemers. Gecoacht door specialisten in crisiscommunicatie zet de top van Carrefour daarom vooral haar ‘marktverlies’ tegenover de concurrenten Colruyt en Delhaize in de picture. Bij ‘verlies’ denkt de modale burger (en ook menig journalist) immers gewillig aan bedrijfsverliezen. En is een bedrijf dat geen winst meer maakt niet verplicht om te snoeien?
Is ons niet ingehamerd dat ondernemingen nu eenmaal geen liefdadigheidsinstellingen zijn? Dient men dan als redelijke burger, en zelfs vakbondsman of –vrouw, niet in te stemmen met een zware pijnlijke afdankingsgolf?
De bonussenpakkers van Carrefour zouden maar wat graag hebben dat we in die setting instappen.
Spreadsheets
Mogen we zo vrij zijn hen te vragen ons eerst eens de spreadsheets te tonen met de werkelijke bedrijfsresultaten? Die leren namelijk dat het ‘marktverlies’ voor Carrefour allesbehalve gelijk staat met financieel of bedrijfseconomisch ‘verlies’. Ook op die toch zo tegenvallende Belgische markt maakt de warenhuisgigant nog altijd meer dan behoorlijk winst.
Carrefour-België zelf boekte vorig jaar 66 miljoen euro winst. Daarnaast heeft Carrefour in Brussel een coördinatiecentrum dat direct gelieerd is aan de moedermaatschappij GMR nv. Dat coördinatiecentrum maakte vorig jaar 381 miljoen euro winst en betaalde daarop welgeteld 33.225 euro belastingen. Dat is een tarief van… 0,008 procent. De gecumuleerde winsten van het coördinatiecentrum, sinds zijn oprichting, lopen op tot liefst 1,57 miljard euro. Maal 40 voor wie nog in Belgische franken rekent en bij dit cijfer nog niet duizelt.
Kan het dan zo maar dat deze Franse groep bij zijn tak Carrefour-België 1.672 jobs wegsnoeit en 21 winkels sluit en tegelijk de andere afdelingen behoudt om verder winsten te accumuleren? De afdankingen van vandaag dienen niet om een failliet te voorkomen, enkel om de winsten op te drijven.
‘Wet InBev’
De werknemers van AB InBev hebben onlangs getoond dat men het streven naar winstmaximalisatie en de graaicultuur een halt kan toeroepen. Het personeel van Carrefour heeft evenzeer het recht zich te verzetten. Ik ben benieuwd welke politieke krachten er samen met hen zullen voor opkomen dat niet de werknemers betalen maar wel zij die profiteerden – en nog altijd profiteren – van de groei van Carrefour tot tweede grootste warenhuisketen ter wereld. De cijfers hierboven bewijzen dat deze gigant de middelen heeft voor een sociale oplossing. De werknemers van Carrefour en hun vakbonden verdienen onze steun.
In dit verband steun ik ook het voorstel om in ons land een wet aan te nemen die transnationale ondernemingen die winst maken verbiedt om werknemers te ontslagen. Er loopt daarvoor actueel een on-line-petitie, www.wetinbev.be. Geïnspireerd door de recente gebeurtenissen hebben de initiatiefnemers hun voorstel immers ‘Wet InBev’ gedoopt.
Zoals er na de sluiting van Renault een ‘wet Renault’ kwam, dient er volgens hen, na de (mislukte) poging tot collectieve ontslagen bij AB InBev, een ‘Wet InBev’ te komen. Waar de wet Renault maar een balsem op de wonde was – de verplichting om op een ‘beschaafde’ wijze de intentie tot sluiting aan te kondigen – dient de ‘Wet InBev’ om effectief jobs te redden. Met een rechtmatig deel van de superwinsten. De werknemers van Carrefour hebben dat verdiend. Elke dag.
Kris Merckx is lid van de PVDA en stichter van Geneeskunde voor het Volk
@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod
25/02/2010 om 12:28
Klopt helemaal. Op het werk afgejakkerd worden en ’s avonds als je thuiskomt geen pap meer kunnen zeggen en in de zetel neerploffen. Het verhaal van Sofie is heel herkenbaar, heb het ook meegemaakt.
Is dat het leven? En voor wat? Om een bedrijf dat al veel winst maakt, nóg meer winst te bezorgen.
En tegenwoordig moet je nog blij zijn dat je werk hebt ook… M.a.w. je moet blij zijn dat je in die mallemolen mág meedraaien… We zijn weer slaven aan het worden, heb ik de indruk. Loonslaven.
Kris zal het graag horen: al bij al heeft dat kapitalisme de mensheid meer miserie bezorgd dan welvaart. Dat valt niet te ontkennen.
25/02/2010 om 12:49
Het is allemaal begonnen met de overname door een buitenlands bedrijf…waarom kon “GB” niet blijven wat het was, waarom niet langer “toverwater van den interbrew” drinken, waarom moet electrabel worden overgenomen door de fransen…het is overal hetzelfde…en natuurlijk de steeds weerkerende hoge loonkosten, nee niet netto maar wat de werkgever betaalt, wanneer gaat nu eindelijk eens iemand begrijpen dat ons systeem onbetaalbaar is, het wordt hier hoe langer hoe meer het landje van de rijken, zij die al rijk zijn en op hun kapitaal geen cent betalen!!
25/02/2010 om 14:31
“Dat coördinatiecentrum maakte vorig jaar 381 miljoen euro winst en betaalde daarop welgeteld 33.225 euro belastingen.
Dat is een tarief van… 0,008 procent.”
Kan u ook eens uitleggen hoe dat kan ?
Als kleine Belgische KMO betalen wij tussen de 30 en 34 percent belastingen op de eventuele winst.
25/02/2010 om 16:06
@Ilse : Beste Ilse, die coordiantiecentra behoren tot de neo-liberale truken van de foor om de superbedrijven toe te laten minder belastingen te betalen. Simpel gezegd, komt het er op neer dat multinationals hun winsten (die ze in verschillende landen boeken) transfereren naar een ‘coördinatiecentrum’ in Belgie en op de winsten moet maar een symbolisch tarief aan taksen worden betaald. Het levert geen tewerkstelling op voor ons land, het levert zekr geen inkomsten voor de gemeenschap. Alleen de gemeenschap van de superrijken wordt er beter van. Als ik het goed begrepen heb, zijn met de notionele aftrek bestaat, die coordinatiecentra naar de achtergrond aan het verschuiven.
25/02/2010 om 17:20
Geachte …,
Welkom in wondere wereld van het vroeg 21e-eeuwse grootkapitalisme (in niets, maar dan ook niets te onderscheiden van het laat 20e-eeuwse grootkapitalisme).
Uw taak, als bedrijfsleider, zal erin bestaan de verwachtingen van de Aandeelhouders in te lossen; deze beperken zich in hun essentie tot het nastreven van gemaximiseerde geconsolideerde winst op groepniveau.
Uw verloning zal worden afgemeten aan de mate, waarin u erin geslaagd bent dit te verwezenlijken.
Het kader, waarin u werkt, zal worden gevormd door de meest vergezochte interpretatie van de letter van de wettelijke bepalingen op het vlak van boekhouding, fiscaliteit, milieu, veiligheid, arbeid, enz. …
U zal worden bijgestaan door een legertje experten in deze materies.
Wij willen u er op wijzen, dat u zich niet mag laten afleiden door de zorg om klanten -behalve wanneer u dit doet om tegemoet te kunnen komen aan de verwachtingen van de Aandeelhouders (cf. supra)- of door bekommernissen inzake werkdruk of -omgeving van het personeel.
Wij willen u er verder op wijzen, dat de verwachtingen van de Aandeelhouders (cf. supra) ook het vermijden van enige negatieve publiciteit en van ruchtbaarheid aangaande de methodiek inzake winstmaximisatie inhouden; ingeval u er niet in zou slagen deze laatste aspecten te controleren, kan u hiervoor ten persoonlijken titel verantwoordelijk gehouden worden.
De Aandeelhouders verbinden zich ertoe u uw ziel terug te geven, wanneer u het bedrijf weer verlaat of wanneer door een terzake bevoegd arts ernstige psychologische schade wordt vastgesteld (klinische depressie, verslaving aan alcohol of geneesmiddelen, …).
Welkom bij onze firma.
25/02/2010 om 17:41
Helemaal objectief lijkt dit artikel toch niet te zijn, hoor.
De winst van Carrefour Belgium (0448.826.918) was in 2008 effectief 66.000.000 euro. In 2007 minder dan de helft daarvan, in 2006 nog minder, en daarvóór verliezen. Op 31 december 2008 was er evenwel een gecumuleerd verlies van 392.322.920 euro. Dat is, na tien jaar Belgische aanwezigheid, niet bepaald een ’superwinst’. Vergelijk overigens maar eens de resultaten van Carrefour, zelfs in een beter jaar als 2008, met Colruyt en Delhaize. Op een geïnvesteerd kapitaal van nagenoeg anderhalf miljard euro, behaalt men zelfs met de winst van betere jaren maar het rendement van een spaarrekening, en gecumuleerd is men in tien jaar meer dan een kwart van zijn kapitaal kwijt.
Dat men de slogan ‘2 miljoen klanten moet men verdienen, elke dag’ heeft ‘waargemaakt’ klinkt ontroerend, maar komt gewoon niet overeen met de praktijk. Al van vóór de overname door Carrefour gaat het marktaandeel van (toen) GB achteruit, misschien niet elke dag, maar dan toch wel elk jaar. Altijd maar verder.
Het zou misschien goed zijn eens te kijken in de talrijke fora, bijvoorbeeld bij de Standaard. De verhalen over het personeel zijn daar over het algemeen uitermate negatief.
Nog dit: een coördinatiecentrum heeft op zich volstrekt niets te maken met een werkzaamheid in het land waarin het gevestigd is, in casu België. Het is gemakkelijk om op grote bedragen te wijzen, maar Carrefour is wel de tweede grootste retailer wereldwijd. Als men, om maar iets te zeggen, het totaal bedrag noemt van alle spaarrekeningen in België samen, is dat ook veel. Is even irrelevant.
25/02/2010 om 17:45
Met de staking volgende zaterdag komen ook weer de kreten los van de overdreven eisen van de vakbonden in België, en het aartsdomme gebruik van het stakingswapen in deze tijden van crisis. Op het eerste hoeft niet veel gezegd : wie de realiteit kent van de arbeidsvoorwaarden (bvb de hoofdzakelijk deeltijdse contracten en dus ook deeltijdse lonen) en de arbeidsomstandigheden (bvb avond- en weekendwerk dat sinds het liberaal Europees avontuur sterk is toegenomen)
zal allicht anders piepen. Doch veel dossierkennis is aan deze kritikasters klaarblijkelijk niet besteed.
Op de tweede roep van “het volk” is meer nuance nodig. Natuurlijk zou dat pas zeer dom zijn om als werknemers zich (als schapen op de slachtbank, zie ook Opel) zomaar neer te leggen bij de beslissingen van een geglobaliseerd distributiebedrijf. Als men aan de top ondervindt dat de angst en het eigenbelang bij burgers en werknemers de bovenhand haalt, zal men nog andere stoten meemaken. Immers de onderlinge concurrentie kent geen grenzen.
Anderzijds dient men wel grondig te zoeken naar de echte oorzaken en achtergronden. Twee elementen lijken mij voor het dossier Carrefour belangrijk :
1) de duidelijke beleidsfouten van het management. De melomane consumptietempels (zie bvb ook Makro, maar zelfs de Wijnegems onder ons) behoren tot het verleden.
2) de nationalistische refleksen van grootmachten (soms ook verbonden aan grote landen zoals de VS, Frankrijk, China …) om eigen ondernemingen te beschermen en te bevoordelen.
De huidige onzekerheid en sfeer van crisis hebben een versterkende invloed. Het zou echter een verkeerde refleks zijn nu angstig in een hoekje te kruipen en te wachten tot het onweer over is. Immers, het onweer zal niet over gaan.
Internationale solidariteit blijft het enige wapen van het gewone volk.
25/02/2010 om 20:26
@ Stefan : het klopt dat Carrefour Belgium een gecumuleerd verlies heeft van bijna 400 miljoen euro. Maar op zich zegt dat ook niet veel. Met een beetje creatief boekhouden kom je als multinational vandaag de dag al een heel eind. Zeker als de Belgische staat een handje wil helpen. Want, Carrefour Belgium mag dan al een verlies torsen, het coördinatiecentrum van Carrefour stelt het goed: eind 2008 kan dat prat gaan op 1,57 miljard euro aan gecumuleerde winsten. Die komen óók uit de bedrijfsactiviteiten van Belgische en buitenlandse vestigingen, toch?
Bovendien, in het jaar 2008 zelf werd door dat coördinatiecentrum 381 miljoen euro winst geboekt, waarop… 33.225 euro aan belastingen betaald werden. Dat komt neer op een belastingtarief van 0,008 %. Eerst houdt Carrefour Belgium dus het handje omhoog, en krijgt het genereus een quasi nultarief van de belastingen. Om nadien 1.600 mensen op straat te schoppen. Er zijn toch grenzen aan wat een multinational zich denkt te mogen permitteren, niet?
25/02/2010 om 21:05
Grappig! Een communist met een mening in het jaar 2010… Speciaal. Niet echt van deze tijd.
25/02/2010 om 23:21
@Stefan:
Je bemerkingen zijn correct maar Carrefour is en bllijft werelds tweede grootste distributieketen, na het Amerikaanse Wall-Mart en haar macht en invloed vallen niet te overschatten. De supermarktketen van Franse origine is aanwezig op vier van de vijf continenten, in 2006 werd de duizendste vestiging geopend in China. Ook in 2009 boekte de internationale groep nog steeds tot 385 miljoen euro winst. Dat was dan wel een stevige terugval, maar dat had vooral te maken met een loodzware herstructureringskost en veel minder met een teruglopend marktaandeel. Het gaat dus om een tijdelijke terugval: snoeien om daarna nog meer winst te oogsten. Hoe je het ook bekijkt, als multinationale groep kan je hier echt niet spreken van een bedrijf in crisis. Meer nog, Carrefour beschikt in België over een zogenaamd coördinatiecentrum. Dat is een soort van boekhoudkundige zetel van een multinationaal bedrijf, waar in ons land een gunstregime rond bestaat en waarbij er quasi geen belastingen worden betaald op winsten. In dat coördinatiecentrum komen de geldstromen van de groep toe en in 2009 betaalde het coördinatiecentrum van Carrefour in Brussel 33.225 euro belastingen op een geregistreerde winst van 381 miljoen euro, oftewel een belastingsvoet van 0,008 procent. Wat we nu dus meemaken, is dat Carrefour hier in Belgie zijn winsten registreert waarop het geen belastingen betaalt en tegelijk een nieuwe norm voor zijn personeel stelt: een reeks winkels dicht en wie aan de slag blijft zal minder verdienen en moet meer flexibel zijn. Als alle bedrijven dat doen, kunnen we met zijn allen nog minder consumeren en zullen nog meer winkels hun deuren sluiten en/of eisen dat het personeel voor minder loon harder werkt. Waar eindigt die logica?
@Walter: je zal toch met iest sterkere argumenten moeten afkomen omi ndruk te maken. Is het misschien de schuld van de communisten dat Carrefour, Opel, Inbev,… mensen op straat zet?
26/02/2010 om 01:44
Remember Kris
“De Vera-Cruz is gekelderd, jongen. Schroot zijn wij. Schroot, dat ligt te roesten tot het vergaat.”
uit; “Schroot van de Vera-Cruz”
26/02/2010 om 09:33
Cijfers en realiteit. De nieuwe Carrefour op het speciaal aangelegde B-Park in Brugge draait voor geen meter. Een reuzeoppervlakte, een reuzeaanbod maar bijna geen klanten te zien. Iedereen met een beetje aanvoelen, en daar horen communisten niet bij, weet dat dit zo niet verder kan. Lonen moeten verdiend worden, lonen worden betaald door de klant. Je vraagt je af hoeveel producten en zakken brood er elke dag afgevoerd moeten worden wegens over datum en niet verkocht. Je vraagt je af wat of al dat personeel eigenlijk wel genoeg om handen heeft en of bezigheidstherapie niet hoort tot de dienstensector. Elk personeelslid individueel beseft heel goed in zijn achterhoofd dat als de boel niet draait, zijn werk en loon in gevaar is. Alles op de directie steken, is gemakkelijk. Alles overlaten, aan vakbonden die gans andere noten willen kraken en nooit met de leefbaarheid van een bedrijf bezig zijn, is stom. Wie herinnert er zich nog de boycot bij de opening door de vakbonden van deze super kostelijke megawinkel? Ik zou zeggen, dat mijnheer Merckx zelf eens probeert een zaak te beginnen.
26/02/2010 om 10:03
Of communisme nu nog van deze tijd is, daar valt over te discussiëren. (Het heeft meerdere vormen gekend in de praktijk, en ik ben zeker geen voorstander van de meeste daarvan) Maar wat zeker is, is dat de analyse van Karl Marx brandend actueel is. En to the point. En wat het kapitalisme (of liberalisme of neo-liberalisme, what’s in a name?) betreft, daar kunnen we alvast met zekerheid van zeggen dat het een puinhoop is. En die zogezegde welvaart die de vrije markt de laatste decennia heeft gecreëerd, die is alvast bijzonder selectief terechtgekomen bij een beperkte groep mensen. Check de armoede in de VS, torenhoog en schrijnend. En wij gaan dezelfde weg op. En — hier komt ie — het is de fucking schuld van het systeem. Want hoe je het ook draait of keert, in een vrije markt worden rijken rijker en armen armer. Sommigen noemen dat eerlijk en noemen het vrijheid. I don’t. Ik noem het crapuleus, egoïstisch, misdadig en zelfs moorddadig, want het kapitalisme geeft geen halve stuiver om een mensenleven.
26/02/2010 om 12:45
Beste Roger, eerst en vooral moet ik u zeggen dat Dr. Kris Merckx een “zaak” heeft opgestart veel rendabeler en ethisch meer verantwoord dan de meeste multinationals, en dit zonder gekregen geld van de belastingbetaler. Misschien is het beter eerst eens het boek “ dokter van het volk” te lezen. Ik ben zeker dat je daarna op de bal zal spelen en niet op de man. Met een gunstig belastingregime voor een multinationaal bedrijf is dit een pure diefstal naar de belastingbetaler. Je kan stellen dat de belastingbetaler een direct dividend uitkeert aan de aandeelhouder. Naar mijn mening moet je zeker geen communist zijn om dit af te keuren. Het gaat hier puur om respect voor de werknemer, maar ook middenkader en kader worden misbruikt. Het wordt hoogtijd om een goede regelgeving op te stellen m.b.t. subsidies aan multinationals. Wie bekommerd er zich om als een kleine kmo problemen heeft, die moeten het maar redden zonder subsidies. Natuurlijk hebben zij niet de druk van de aandeelhouders en kunnen normaal functioneren.
26/02/2010 om 15:03
Het betoog voor een ‘wet Inbev’ herinnert me aan een recent opniestuk van Siegfried Bracke, waarin hij naar aanleiding van de financiële problemen in Griekenland opriep om de snode praktijken van speculanten aan banden te leggen. Vanuit de buik zijn zo’n oproepen wel te duiden, maar hoe ga je dat in hemelsnaam in de praktijk omzetten, zonder dat de negatieve neveneffecten de positieve overstijgen? Wat zou het effect zijn op de aanwervingen? Zal dit niet leiden tot nog meer delocalisaties? Op welke cijfers gaat men zich baseren om te bepalen of er winst is of niet? Die van het vorige jaar? Hebben aandeelhouders dan geen recht op een vergoeding voor het risico dat ze nemen?
Een zoveelste illustratie van het feit, dat links heden ten dage (jammer genoeg, zullen we maar zeggen) geen sluitend alternatief heeft …
26/02/2010 om 16:01
Beste Roger
Eerst: de heer Merckx is zelf een zaak begonnen. En wat voor één. De dokterspraktijk ” Geneeskunde voor het Volk” eerst in Hoboken, nu met 11 praktijken in België, ingeplant in arbeiderssteden en gemeenten, met 56 artsen, in Hoboken, Genk, Lommel, Zelzate, Deurne, (Met de Kiwi-model dokter Dirk Van Duppen) Herstal, Serain , Marcinelle( waar zijn dochter Sofie als arts werkt), La Louvière, Schaarbeek en Molenbeek was en is steeds meer een formidabele zaak, alleen…..geen zaak gegrondvest op plat winstbejag, maar een zaak ten dienste van het volk, en onder dat volk de meest kwetsbaren.
Dagelijks heeft de heer Merckx in zijn dokterspraktijk en in weer en wind aan fabriekspoorten naar het verhaal van de arbeiders geluisterd. Hij heeft hun miseries en hun angsten leren kennen als geen ander.
Ik heb hem leren kennen in 1982 toen ik hem voor het schrijven van “Schroot van de Vera-Cruz” een interview heb afgenomen. Ik heb zelden een zo integer mens tegen gekomen. Niet wantrouwig genoeg misschien voor wat sommigen in andere landen onder de vlag van het communisme uitspookten. Maar wat betreft zijn kennis van de ekonomische verhoudingen en de sociale gevolgen die daar uit voortvloeien, zal je van goede huize moeten zijn om daarover met hem in discussie te gaan. Trouwens: als ik vandaag de krant inkijk zijn, zijn bewering over Carrefour niet uit de lucht gegrepen.
26/02/2010 om 16:39
@Roger: Je geeft Kris Merckx het advies om zelf eens een zaak op te starten. Wel, dat heeft ie eigenlijk gedaan: geneeskunde voor het volk. Intussen telt die ‘zaak’ 60 artsen, vele tientallen andere gezondheidswerkers (verpleegsters, diëtisten,…) en vele 10tallen vrijwillgers. Die werken in 11 groepspraktijken in heel het land.
26/02/2010 om 23:06
Beste,
Ten eerste valt het mij op dat er zoveel antwoorden hieronder op de man Dr. Merckx spelen. Soit zo zit discussiëren op het net kennelijk, maar helaas, meer en meer ineen.
Ten tweede valt mij op dat noch in de discussie over Opel-Antwerpen noch in die over Carrefour de mogelijkheid geopperd wordt dat deze zeer grote multinationale ondernemingen transfert pricing toepassen om hun (verdoken) doelstellingen te bereiken die niet op normale economische gronden logisch zouden zijn. Houden de studiediensten van de vakbonden dit in de gaten?
Voor een bedrijf als Carrefour dat met minuscule winstmarges op een gigantische omzet toch veel winst kan maken volstaat dus een haast onzichtbare toeslag op de uit Frankrijk aan België geleverde producten (m.n. de eigen merken) om de hele Belgische winst naar Frankrijk te versassen.
Opel Duitsland levert dan weer legio onderdelen voor de auto’s die in Antwerpen geassembleerd worden, waarvan een deel dan weer op de Duitse markt gesleten wordt. Een kleine overfacturatie van de onderdelen en een kleine onderfacturatie van de afgewerkte wagens en, abracadabra, Opel-Antwerpen is weg op zg. rendabiliteitsgronden.
Voor alle duidelijkheid: ik zeg niet dat dit effectief gebeurt, maar het verwondert mij dat ik nergens ook maar de vaagste suggestie van dit gebruik dat nochtans zeer wijd verbreid is in multinationale ondernemingen met belangrijke interne leveringen.
Tussen haakjes: de farma-business is al sinds jaar en dag wereldkampioen in deze discipline!
27/02/2010 om 15:25
Ikwil hier nog aan toevoegen dat ook de mensen die de productenb produceren uitgebuit worden, vooral als ze in de derde wereld wonen. Er is en alternatief: producten van eerlijke wereldhandel. Maar eerlijke handel is niet direct de eerste bezorgdheid van Carrefour. Wel van de wereldwinkels.
28/02/2010 om 15:51
De “zaak” van Merckx. De gezondheidsindustrie gaat nooit failliet. Thuisverpleging floreert als nooit tevoren. Er is dan ook fors geld te rapen. VZW’s van allerlei slag draaien “even” na betaling van winsten in de vorm van loonpakketten en extra legale voordelen zoals heel veel vacantie. Allemaal “zaken” die moeilijk failliet te krijgen zijn want ze worden gesponsord door de belastingbetaler. Dat is iets anders dan een winkel runnen en proberen winst te maken om minstens te overleven. Sommigen hebben dringend nood aan stages bij mensen die hun geld en hun bestaan koppelen aan risicovol ondernemen. Loon wordt uiteindelijk betaald door de consument, door u en ik. In de sociale sector gelden andere maatstaven die niks van doen hebben met een Carrefour of Opel. Wie dit niet begrijpt is van kwade wil.
28/02/2010 om 16:12
Het doet pijn om zo dikwijls te moeten zien dat zo veel mensen het slachtoffer worden van de onkunde en kortzichtigheid, ingegeven door ongebreidelde hebzucht van hun medemensen… pure hebzucht …gebaseerd op steeds meer, meer, meer…
Dit maakt mensen ongevoelig voor de noden van anderen…. Op de plaats van hun hart zit een geldbuidel.
Geld hebben is nodig… Maar schatrijk zijn… ik denk dat het de troost is voor de grootste bangerikken…