Dit thema is terug in de actualiteit door de voorzet van de minister van Binnenlandse Zaken om deze vorm van openbare dienstverlening in te voeren bij staking in gevangenissen.
Onmiddellijk een negatieve reactie van de minister van Justitie, die deze vorm een
”beladen term“ noemt en opteert voor een betere “ conflictbeheersing”. Toch een vrij vage formulering: welke conflicten? , tussen welke partijen?
De drie burgemeesters/korpschefs van de politiezone Brussel Zuid (Anderlecht, St-Gillis, Vorst) vinden het niet verantwoord dat hun politiekorps voortdurend extra prestaties moet leveren ter vervanging van de cipiers.
In tegenstelling tot hun normale tactiek bij stakingen leggen de vakbonden zelf geen verdere mediaverklaringen af. Noch over de reden tot staking, noch over het heilig recht tot staken.
Gedetineerden zijn volledig afhankelijk
Zoals steeds wordt – ten onrechte – met geen woord gerept over de personen die het meest lijden onder de staking: de gedetineerden en hun familie in brede zin. Reden waarom dit in het verleden zo verliep is de schitterende tactische zet van de vakbonden bij elke gevangenisstaking de aandacht van de media te concentreren op hun problemen. Geen tijd/plaats /belangstelling voor de al dan niet dienstverlening aan de opgesloten burgers.
Evenmin besteedt de overheid, de Minister van Justitie, daar nooit enige aandacht aan.Wat er gebeurt of niet gebeurt in een inrichting waar gestaakt wordt, wordt doodgezwegen. Niet belangrijk blijkbaar.
Men moet het meegemaakt hebben om te beseffen hoe de opgeslotenen afhankelijk zijn van de structuur waarin ze leven. Alles wordt voor hen geregeld en uitgevoerd zonder dat zij kunnen ingrijpen: medische zorg, voeding, woonst, kledij, rechtsgang, arbeid, scholing, ontspanning.
Enorm is de verandering voor hen als de cipiers, uitvoerders van deze regimeonderdelen, wegvallen en vervangen worden door onbekende hulpdiensten.
Gelukkig is er steeds de inzet van directie, op post gebleven personeel, en de hulpdiensten.
Zij slagen er meestal in de essentiële structuur minimaal te laten functioneren.
Staking niet toelaten!
Toch blijft de frustratie bij gedetineerden groot. Soms slaat dit over tot geweld en vernielingen, wat de toestand uiteraard erger maakt. Bij staking in de vrije maatschappij kan de getroffen burger op zoek gaan naar een alternatief, een oplossing. Niet zo voor de gedetineerde.
Mijn inziens kan een staking van penitentiair personeel nooit toegelaten worden. Het is een veiligheidskorps, belast met de bewaking van personen, die omwille van onveilig gedrag opgesloten dienen te worden.
Om analoge redenen heeft de wetgever via de wet op de burgerlijke mobilisatie voorzien dat een volledige staking bijvoorbeeld in klinieken of rustoorden niet kan om reden van algemeen belang. Daar dient dus via opeising door de gouverneur een deel van het personeel op dienst te zijn om de …minimale dienstverlening te verzekeren!
Goudklomp
Voor de penitentiaire vakbonden is elke staking totnogtoe een goudklomp geweest. Hun eisen werden steeds quasi volledig ingewilligd door een Minister, die met de rug tegen de muur, niet anders kon dan toegeven: De chaos door de staking groeit verder en verder.
Vandaar steeds meer personeel, hoge wedden, hogere vergoedingen, minder prestaties, vervroegd pensioen op 55 jaar met quasi behoud van inkomen. Bovendien hebben zij - mijn– inziens - een onwettige regeling afgedwongen van een vorige Minister waardoor het grootste deel van de wedde van de stakers doodleuk doorbetaald wordt!
Dienstverlening verzekeren
Daartegenover staat de verantwoordelijkheid van de minister. Zijn opdracht bestaat in het verzekeren van een adequate en veilige dienstverlening aan circa tien duizend opgesloten burgers. Hij moet zorgen voor de continuïteit en de kwaliteit van deze openbare dienst.
Bij een eerste reactie is het ondenkbaar en hoogst onwaarschijnlijk dat een minister
van Justitie zo enthousiast achter het concept algehele staking blijft staan.
Evenwel is die houding verstaanbaar en verklaarbaar. Zoals al zijn voorgangers is ook deze minister gebonden door de macht van de vakbonden. Zij bepalen – achter de schermen weliswaar – het penitentiair beleid. Dat weet elkeen die vertrouwd is met de penitentiaire
wereld in ons land.
Politiek zal de minister door die houding wellicht beloond worden door bepaalde
machtige beslissingsgroepen.
Als minister, als politicus, als mens, maakt hij wetens en willens een zware fout.
Op 18 september 2003 stierven twee gedetineerden in Andenne gedurende een staking mede door de chaos die er toen heerste.
Risico nemen, minister?
Livien De Clercq, ex-directeur gevangenis Gent.
@Allen: uw beschaafd geformuleerde reactie is welkom als ze vergezeld gaat van uw voornaam, naam en een behoorlijk e-mailadres; dus geen schuilnamen; u kunt aan de moderator vragen om enkel uw voornaam of intialen te vermelden; lees de regels voor deelname aan de discussie - mod
10/03/2010 om 20:10
Ik heb de laatste driedaagse staking in de Gevangenis van Antwerpen meegemaakt, zowat alles loopt er in het honderd.
Kantine wordt niet geleverd, propere kledij wordt niet bedeeld, geen bezoek, geen wandeling, geen douche, de cipiers die er dan toch aanwezig zijn doen er alles aan om het toch wat goed te laten verlopen zoals de medicatie rondbrengen ( met een politie agent en verpleegster ).
De agenten die er aanwezig zijn, onvriendelijk, onbeleefd, en knallen nog eens extra de celdeur achter zich dicht.
Een probleem zoals stroomuitval ( wekelijks toch wel 4x gebeurd ) kan enkel door een cipier in orde gebracht worden, deze mensen weten namelijk de zekeringkast staan, politie agenten kunnen/willen dat niet verhelpen.
Cipiers komen wanneer men op de bel drukt in de cel, voor een pilletje tegen hoofd/tandpijn, nagelknipper, toilet papier, telefoon aanvraag, en dergelijke, politie agenten komen ook maar dan duurt het minstens een half uur eer ze eens komen ‘kijken’ !
Alle diensten zijn ontoegankelijk, geen PSD ( psycho sociale dienst ), geen advocaat, geen tandarts, geen dokter, dus 24u in de cel zonder boe of ba.
De gedetineerden die werken in de gevangenis zitten ook op cel, enkel de ‘fatique’ gaat met het eten rond ( met politie ), voor de rest wordt er echter niets gedaan.
Wanneer de staking voorbij is duurt het nog WEKEN eer alles terug normaal verloopt, kantine is verschoven dus kan wel 3 dagen of langer duren dan voorzien, douche nemen gebeurt per beurtrol,wanneer het dan spijtig genoeg juist de andere cellenrij betreft zit je toch minstens drie dagen na staking nog in vuil ondergoed.
Ik kan over mijn 43 dagen verblijf in de gevangenis van Antwerpen een boek schrijven, ik was notabene in 2004 veroordeeld en heb de helft elektronisch toezicht gekregen en de andere helft moest ik gaan ‘zitten’ omdat de Justitie assistent het niet eens was met de ’straffeloosheid onder ET’ IN 2009 !!
Enkel in België zeker ?!
Ik ga het echter bij dit stukje houden anders ben ik morgen nog aan het typen…
12/03/2010 om 11:08
Schitterende tekst van Livien De Clercq.
Eindelijk iemand die de zwakstens niet over het hoofd ziet.
Het is godbetert niet omdat je ooit in de fout bent gegaan, dat je als afval moet behandeld worden.
Voor wie eraan mocht twijfelen; dit stukje is niet in een cel geschreven.
21/06/2010 om 09:10
Ik heb met veel aandacht de tekst gelezen van een oud gevangenisdirecteur. De reden waarom er in de gevangenissen zoveel stakingen zijn is omdat er eerder gemaakte beloftes nooit worden uitgevoerd. Het werk in de gevangenis is de laatste tijd enorm geëvolueerd. Meerdere taken met evenveel of minder personeel is schering en inslag. De basiswet “Dupont” is er gekomen voor de gedetineerde, niet voor het personeel die daar toch het gelag voor heeft betaald. De laatste tijd is de agressie in de gevangenissen, tegen het personeel maar ook onderling, enorm gestegen. Dit komt door het respect aan waarden, tekort aan discipline en afkomsten van landen en gemeenschappen die dit niet hebben gezien. Dat je als Penitentiair Bewakingsassistent ( en niet” cipier”) op 55 in pensioen kan gaan is geen overbodige luxe. Je moet de financiële consequenties erbij nemen en iedereen moet dit voor zichzelf uitmaken. In elk geval verlies je veel geld en het is niet zo, zoals u zegt, dat er een minimaal loonverlies is. U zegt dat er zeer hoge vergoedingen zijn voor weekendwerk enzo? Er zijn premies maar als u die hoog vindt dan wil ik graag eens vergelijken met politieambtenaren die nog veel meer hebben opgestreken aan weekendwerk. Het stakingsrecht mag nooit worden beknot. Minimale dienstverlening is een andere zaak en ik ben daar niet 100% tegen. Dit moet onderhandelt worden met de nieuwe regering, die het misschien wel kan….
Dat er een chaos is, tijdens stakingen, kan ik alleen maar bevestigen. Politie heeft immers geen affiniteit met het werk in gevangenissen en doen dit erg tegen hun zin wat te begrijpen is. Toch merk ik op, in bepaalde inrichtingen, dat tijdens acties directieleden zelf instaan voor de penitentiaire veiligheid. Dit is nooit gezien in het “ancienne regime”……