Laten we het eens niet over de staatshervorming hebben. Vooral niet net na het ontslag van de Koninklijke bemiddelaar. Dat zal de websites vandaag al voldoende beheersen. Even een andere vraag: verdampt België langzaam door de Europeanisering? Daar bestaat gerede twijfel over. Want wat vandaag bezig is, is dat niet meer versmachten dan verdampen? België niet zozeer ‘less’, maar aan de les?
Aan de les
‘Les’ dan niet meer in de zin van Europa dat België bij de les houdt door richtsnoeren en aanbevelingen, want dat kennen we. Maar ‘les’ in de zin van leiband. In plaats van de financiële markten worden nationale overheden aan de leiband gelegd, ter wille van de financiële markten. Ik zie sommigen al triomferen. Want dat komt de federale overheid in een dubbele nelson te zitten, met van onderuit een paralysering vanuit de regionale overheden en van bovenuit de langzame erosie door de overheveling van bevoegdheden naar Europa.
Wie hoopt dat zijn regio ooit verlost geraakt van die vermaledijde federale overheid, door het inpalmen van de resterende federale bevoegdheden, die komt snel met een kater te zitten, nu blijkt dat de Europeanisering eerder meandert richting een Europese wurggreep. Die stapsgewijs – vandaag zelfs sprongsgewijs – de nationale beleidsruimte verstikt. En dat geldt dan niet enkel voor de federale overheid, maar net zo goed voor de regionale en lokale overheden. Erger nog, ook voor de sociale partners, spijts alle internationale, Europese en nationale grondrechten inzake het recht op en de vrijheid van onderhandelen. Het is dat proces dat sluipend bezig is, terwijl onze politici, media en opiniemakers vandaag in hoofdzaak zijn gefocust op de staatshervorming. Blind voor de wijze waarop Europa bezig is hen te muilkorven, te rijgsnoeren en te ringeloren.
Oorlogsschip
Dat behoeft wellicht enige verklaring. Even teruggaan naar het voorjaar 2010. Onder het kersverse voorzitterschap van Herman Van Rompuy was dat goed gestart met de voorbereiding van Europa 2020, de opvolger van de half mislukte Lissabonstrategie met horizon 2010. Maar dan kwam er die implosie in Griekenland, met – vooral onder druk van de Duitsers – de koppeling van Europa 2020 aan een heel nieuw Eurocratenjargon van economic governance, bottlenecks (hinderpalen voor groei) en frontloading (versnellen van de structurele hervormingen), samen met een rigoureuzer budgettair toezicht. Tot en met sancties voor wie niet in de pas loopt.
Dat je een steviger coördinatie krijgt, dat je verder gaat dan vrijblijvende richtsnoeren, daar is op zich niks mis mee. Omdat nationaal wanbeleid ‘neveneffecten’ heeft op de andere Lidstaten, en wat basta-gedoe in zo’n geval heilzaam kan zijn. Dat geldt nog meer binnen de eurozone. Op voorwaarde maar van enig evenwicht, tussen sociale en economische doelstellingen, met respect voor het eigen speelveld van de sociale partners en voor de Europese verdragen. Maar je zag al snel hoe dat totaal uit balans werd gebracht, hoe het nieuwe Europese vlaggenschip ter vrijwaring en versterking van het Europese model, werd geënterd om het om te bouwen tot een oorlogsschip tegen het Europese sociale model. Dat klinkt wat zwaar op de hand. Maar het vertolkt de ontzettende ongerustheid bij al wie daarmee begaan is. En in het bijzonder ook diegenen die er van overtuigd zijn dat ons eigen Belgische model niet noodzakelijk tot zinken moet worden gebracht ter wille van de financiële markten.
Driedubbel krijt
Europa 2020 is een product van de Europese Raad van staatshoofden. En maar goed ook, zodat die hun gewicht – lopende zaken of niet – in de schaal kunnen leggen voor een getrouwe en evenwichtige opvolging ervan, met respect voor alle vakministers. Zeker ook die van Werkgelegenheid en Sociale Zaken, om de sociale dimensie te bewaken. Maar je zag van meet af aan hoe Europa 2020 dreigde geüsurpeerd te worden door de economisch-financiële filière: het pentagram van de (rechtsere) Raad van Ministers van Economische Zaken en Financiën (Ecofin), Europees commissaris Olli Rehn, de fundi’s van DG Ecofin, het Economic Policy Committee (EPC) en de Europese Centrale Bank. Die hadden hun invloed serieus zien verminderen door de versterking van de Raad van Staatshoofden en probeerden dat derwijze te repareren. Door in één beweging ook de Ministers van Werkgelegenheid en Sociale Zaken buitenspel te zetten.
Dat begon al snel te dagen met het rapport van DG Ecofin over de bottlenecks for growth van juli 2010. Voor België las je een ongetoetst samenraapsel van alle platte kritieken op de Belgische arbeidsmarkt: te hoge minimumlonen, te rigide loonvorming, te hoge lasten voor laaggeschoolde arbeid, teveel hangmat voor de werklozen… Je zag de sluipende afbraak toen al beginnen. Sluipend ook omwille van de achterbakse brief van Commissaris Rehn snel nadien aan Didier Reynders, in zijn hoedanigheid als Belgische voorzitter van de Ecofin-Raad, met de aanmaning “de hoogste prioriteit te geven” aan het versnellen van de structurele hervormingen, met dan uiteraard Ecofin aan het voortouw. Geen journalist die er aandacht aan besteedde (uitzonderingen gelieve zich te melden).
En sindsdien gaat het alleen van kwaad naar erger. Met Ierland als gedroomd excuus om die weg verder op te gaan. Niet dat geen structurele hervormingen nodig zijn. Maar je ervaart dag na dag hoe het economisch-financiële pentagram de balans scheeftrekt. Budgettaire sanering? Hakken in de overheidsuitgaven, jazeker, met harde hand. Maar denken aan nieuwe inkomsten, ho maar. Hervorming van de markten? Jazeker, vooral de arbeidsmarkt, zeker de arbeidsmarkt. De mechanismen van loonvorming en de werkloosheidsverzekering voorop.
Niet om de nefaste Duitse dumping op de lonen een halt toe te roepen en de bodembescherming via minimumlonen op te hogen. Maar om de lonen buiten Duitsland te verlagen, kortom het exporteren van de Duitse dumping. Niet om een tandje bij te zetten voor het creëren van nieuwe, fatsoenlijke jobs voor de fall out van de financiële markten, maar om de werklozen uit hun vermeende hangmat te ranselen, ook al Duitsland achterna, met zijn harteloze Hartz-hervorming.
En zeker niet te scherp uithalen naar de financiële markten. Want dat blijft met de handrem op. Hervorming van de pensioenen en de eindeloopbaanregelingen daarentegen, sito presto, om de pensioenleeftijd op te trekken en de stelsels voor uittreden voordien te torpederen. Dat is bezig. En geen haan die er naar kraait. Tenzij dan het Europees Vakverbond (EVV) en de Belgische vakbonden, maar die krijgen daarvoor nauwelijks gehoor. Ronald Janssen, trekker van dit dossier in het EVV, had het laatst over de grote hold up op de lonen. En werd op zijn wenken bediend in de afhandeling door Europa van de dramatische crisis in Ierland – ooit het rolmodel voor de Vlaamse zelfverklaarde economische goeroes – met een ongeziene ingreep in het cao-overleg.
We hebben er al voor gewaarschuwd toen de financiële crisis uitbarstte. Wie gaat de rekening betalen? Diegenen die ons in dit tranendal hebben gestort. Of de werknemers? We vreesden toen al dat het een retorische vraag was. Hun rekening wordt vandaag met driedubbel krijt geschreven: eerst de tijdelijke en volledige werkloosheid, dan het budgettaire hakmes in hun rechten en sociale zekerheid, en vervolgens de lonen.
Wake up call
Ik stop al, want ik boei me alleen maar op. En ook om nog een greintje kwaadheid over te laten voor de Belgische politici. Al heb ik er ook compassie mee. Nu het met de staatshervorming weer niks is, regent het alweer bakken kritiek. Maar laat me toe er één banbliksem aan toevoegen. Zij lijken er geen benul van te hebben wat België boven het hoofd hangt als die Europese omknelling een Belgische tantaluskwelling wordt.
Heeft iemand er aandacht aan besteed hoe het Belgische ontwerpprogramma voor Europa 2020 werd onthaald bij Europa: kort op de uitkeringen voor langdurig werklozen of schrap ze, maak uw lonen flexibeler, herzie uw uittrederegelingen…? Wie heeft opgemerkt dat Europa de aanval heeft ingezet op de Belgische indexering? Wie van hen heeft opgemerkt hoe Europa zich de buitensporige, want niet in het Verdrag voorziene bevoegdheid, toe-eigent om in te grijpen in de Belgische centrale loononderhandelingen en de minimumlonen? Al ben ik er tegelijk zeker van dat een aantal dat wel hebben opgemerkt, maar met graagte laten betijen, om binnenkort door Europa gemandateerd te worden om het mes te zitten in ons sociaal bestel.
Maar dan verwacht je minstens weerwerk van hen die dit sociaal model blijven schragen en dragen. Daarom deze wake up call. Voor het te laat is. Belgische en Vlaamse politici, Belgische en Vlaamse beleidsmakers – en net zo goed de Franstalige meelezers – wordt wakker. Wordt dringend wakker. Het is niet te laat. We staan Europees voor beslissende momenten. In het Europees parlement, waar de komende weken de duimschroefbenadering van de Europese Commissie voorligt. In de Raden, waar het definitieve keurslijf voor de nationale programma’s voor 2020 moet worden voorbereid. En in de Belgische regeringen, waar de standpunten en programma’s naar Europa moeten worden voorbereid. Met dan hopelijk ook iets meer aandacht voor en betrokkenheid vanuit de parlementen. In dialoog ook met de civiele maatschappij, sociale partners en milieubeweging voorop. Niet als sta-in-de-weg voor hervormingen. Maar om ons sociaal model, met de minste averij en her en der opgetuigd, door deze storm te loodsen. Of gaan we de afbraak ervan gunnen aan de hyena’s van de financiële markten?
Chris Serroyen - hoofd ACV-studiedienst
@Allen: uw beschaafd geformuleerde reactie is welkom als ze vergezeld gaat van voornaam, naam en een behoorlijk e-mailadres; dus geen schuilnamen; u kunt aan de moderator vragen om enkel uw voornaam of initialen te publiceren; de volledige regels voor onze discussieforums vindt u hier - mod
28/01/2011 om 14:43
Het Belgisch sociaal model zoals het nu (niet) werkt is financiëel en economisch niet houdbaar. En de schuld voor de neergang bij het grote slechte “Europa van het kapitaal” leggen is intellectueel niet eerlijk. We zitten al twintig jaar in een neergaande evolutie. Hoe kan het anders dat we ondertussen de laagste uitkeringen en slechtste pensioenen van West-Europa hebben, maar wel zo ongeveer de hoogste fiscale druk en duurste overheid?
Eigenlijk moeten we Europa dankbaar zijn voor de begrotingsduimschroef. Of er nu al dan niet een regering met volle bevoegdheden, of een zogezegde sociaal-economische noodregering zonder programma, België zal zich moeten schikken naar een beleid van soberheid & schuldafbouw. En dat is maar goed ook.
28/01/2011 om 14:50
Leg me eens uit hoe een afsplitsing van Wallonië én Brussel waardoor er geen zogenaamd sociaal solidariteitsgeld meer naar Wallonië en Brussel vloeit het einde kan betekenen van ons sociaal model??? Dit is ondoordacht doemdenken dat hét probleem in se niet oplost: Vlaanderen en Wallonië zijn duidelijk twee te verschillende culturele, sociale en juridische entiteiten geworden om nog onder één federale koepel te kunnen samengaan. Het tegen beter weten in willen samenhouden van deze twee gewesten en bevolkingsgroepen vormt nu net de enige en grootste bedreiging van ons sociaal model.
28/01/2011 om 15:06
De schrijver van het stuk heeft volkomen gelijk dat hij waarschuwt voor te veel bemoeienis van Europa. Dat is echter een motivatie om de te hoge ambities van Europa een beetje te temperen, niet om ze volledig af te wijzen. (het is trouwens ook geen argument om de binnenlandse problemen niet proberen op te lossen)
Verschillende denkpistes ter behoud van voldoende eigen zeggenschap kunnen overlopen worden. I.p.v. eenduidige richtlijnen aan lidstaten op te leggen, zou Europa bv. slechts “algemene” richtlijnen kunnen opleggen, waarbij voor een maatregel een minimum- en een maximum-terrein zou kunnen worden vastgesteld. Zo zou elke lidstaat een beleidsruimte hebben waarbinnen de eigen keuze blijft tellen. Een andere denkpiste is dat lidstaten voor bepaalde samenwerkingsvormen vrij kunnen kiezen aan welke ze willen meedoen en aan welke niet, de unie kan in die zin flexibel i.p.v. strak zijn, zodat tussen samenwerkingsvormen vrij gekozen kan worden. Ook moet in vraag gesteld worden of de blijkbare Europese afkeer van een te grote markt-bemoeienis van een staat (ten bate van privatiseringen) niet onterecht is. Een staat kan je namelijk ook als een bedrijfsachtige samenwerking van mensen zien, en waarom zou die binnenlands niet mee mogen concurreren (als daar een binnenlandse democratische meerderheid voor zou zijn); omdat ze per toeval sterker is?
De grootste bekommernis is echter wellicht de financiële invloed van armere staten op rijkere (te vergelijken met wallonië vs. vlaanderen?).
Dus wat er ook gebeurt, vlaanderen zal zijn ogen open moeten houden (maar dan liefst wel voor europese problemen alleen, niet dat we ook nog eeuwig afgeleid moeten worden door een slecht werkende Belgische staat). Vanzelfsprekend alles in de context om de Europese Unie beter te maken.
28/01/2011 om 15:07
Dit is een mooie analyse!
Als Europa en naar ik aanneem ook het IMF het Belgisch socialisme binnenkort aan banden zullen leggen dan kunnen NVA en CD&V hun kruit bij de onderhandelingen hierover sparen.
Prachtig, het komt dan toch nog goed met België
28/01/2011 om 15:41
Zeer vreemd dat een syndicalist pas nú hiermee op de proppen komt !
Weet meneer Serroyen dan niet dat de federale regering in lopende zaken, waar zijn linkse Waalse broeders “PS & CDH” deel van uitmaken, in alle stilte ingestemd hebben met een gigantische overdracht van bevoegdheden naar de Europese Unie op aangeven van de grote lobbymachines European Round Table of Industrialists en BusinessEurope.
Die overdracht van bevoegdheden over de eigen begroting wordt in april voorgelegd aan het Europees Parlement. In juni wordt er gestemd, maar nu al bestaat daar een meerderheid om de voorstellen van de Europese Commissie en van de Raad door te drukken.
Beseffen alle syndicale kameraden wel dat Elio Di Rupo & C° zich, via de aftredende regering, heeft verbonden tot een afbouw van zijn verzorgingsstaat?
Wat jammer dat Di Rupo; Milquet, Michel, Cheron, Felix De Clerck & andere “Belgiesisten” dit tov hun supporters betogers wijselijk verzwijgen. Lang leve ‘La Belgique à papa’!
28/01/2011 om 15:58
Belgie versmacht door zijn eigen ingewikkelde structuur. De richtlijnen die van europa komen wijzen erop dat Belgie stappen moet ondernemen die nodig zijn om de economie slagvaardig te houden. Het sociaal model van Belgie is te ver gegaan en niet kombineerbaar met de enorme belastingsdruk en het dure staatsapparaat met zijn nationale, regionale en gewestelijke structuren. Kijk gewoon hoeveel mensen in Belgie hun inkomen direct of indirect van de staat afhangt. Kijk ook hoe het er in Wallonie aan toe gaat. Wat mij ergerd is dat de Belgische politiek blijkbaar geen aandacht heeft voor het feit dat Belgie zal versmachten, maar het is niet door een europese greep maar door de eigen politieke onverantwoordelijkheid.
28/01/2011 om 16:03
Tja, we betalen voor Zweden, maar we krijgen Italië.
En de illusie bestaat dat dit Vlaams beter zal zijn. k betwijfel dat. Ik wil cijfermatig bewezen zien dat steden, provincies en gewesten beter en democratischer werken dan onze versmachtende federatie.
Waarmee ik niet wil gezegd hebben dat men het land niet mag splitsen, als men dat persé wil. Whatever works, works.
Maar de lat mag verdomme wel eens wat hoger gelegd worden. Dat we veel betalen, tot daar aan toe, maar dat we daar zo weinig en zo geforceerd voor terugkrijgen is niet ok.
Dat volledig aan het federale systeem wijten is al te gemakkelijk.
28/01/2011 om 16:20
Geachte,
Uw wens indachtig ga ik het niet hebben over de verwoede pogingen van onze verkozenen een regering tot stand te brengen, noch over de bedenkelijke rol die uw en uw socialistische zusterorganisatie hierin hebben menen te moeten spelen.
Uw betoog gaat voorbij aan het feit dat ons sociaal model is opgebouwd in de goede jaren en onvoldoende rekening houdt met demografische evoluties en verschuivingen in de (arbeids)markt. Of aanpassingen hieraan opgelegd worden door Europa, dan wel door het IMF of de financiële speculanten is irrelevant.
Die aanpassingen zijn noodzakelijk, enerzijds omdat er in ons systeem onvoldoende veiligheidsmechanismen zitten om oneigenlijk (maar niet onwettig, dat is net het probleem) gebruik tegen te gaan, anderzijds omdat de kosten ervan sowieso sterker stijgen dan het (slinkend) aantal werkenden kan dragen. Even wat bijschaven zal niet volstaan, er moet ernstig nagedacht worden aan een nieuw model dat vanuit andere premissen vertrekt.
Of er al dan niet nieuwe bronnen van inkomsten moeten gevonden worden, is een vraag waarop vanuit de politiek een antwoord moet gegeven worden, maar gezien het overwegend rechtse karakter van de Vlaamse kiezer (en de onloochenbare ongelijkheden in het verbruik van de SZ tussen de verschillende landsdelen), acht ik het onwaarschijnlijk dat u een groot draagvlak zal vinden voor belastingsverhogingen, mocht het al aan u toekomen hierover een standpunt in te nemen. Het is in dit kader een teken aan de wand hoe, ook vanuit bepaalde ACV-centrales, gereageerd wordt op het zeer voorzichtige voorstel tot IPA.
Hoe aantrekkelijk deze optie ook moge wezen, een nivellering naar omhoog is onbetaalbaar op de lange termijn. Wij hebben er net alle belang bij om zoveel mogelijk mensen zo lang mogelijk aan een job in de privé te helpen, een job waar zij voldoening aan hebben op persoonlijk vlak, waar zij reële meerwaarde scheppen, zodat die job zich economisch rechtvaardigt, en waar zij zelf een bepaalde koopkracht hebben, die bijdraagt tot onze economische groei. Het systeem dat wij momenteel hebben heeft hierop onvoldoende positieve impact, vandaar de nood tot ingrijpende veranderingen.
Ik wil ook even opmerken dat hyena’s een zeer belangrijke functie vervullen. Zij verwijderen de zwakke en zieke dieren en ruimen de kadavers op. Om te overleven komt het erop aan ziek, zwak, noch een kadaver te zijn en dàt hebben we zelf in de hand, als we bereid zijn de nodige harde keuzes te maken…
28/01/2011 om 17:02
beste Chris,
de hyena’s van de financiële markten kunnen zich door speculatie inderdaad schaamteloos verrijken. Waar het water aan de lippen van een reeds zwaar beproefde bevolking staat , komen ze de laatste rijkdommen inpikken. Daar zouden de Europese instellingen toch wat meer aandacht mogen aan besteden. Dit is een kankergezwel dat zo snel mogelijk dient te worden aangepakt. Buiten een paar enkelingen, superrijken, die alleen nog rijker worden zie ik de meerwaarde van de bevolking hier niet van in.
In noteer ook de steeds grotere regelgeving gestuurd vanuit Europa en die in een steeds sneller tempo op ons afkomt.
Ik vraag me dan ook af of een piepklein land als België met evenveel inwoners als bvb Londen zeven regeringen nodig heeft om de boel draaiende te houden. Zeker indien je vertrekt vanuit het standpunt dat Europa, door U correct opgemerkt , meer en meer de lakens naar zich toetrekt. Is dat een ramp? Neen want we geraken er op federaal niveau toch niet meer uit. Vergeet ook niet dat Europa aan de Belgen jaarlijks ongeveer 4 miljard euro kost. Voor dit belastinggeld zijn ze verplicht om te bewijzen dat ze een meerwaarde kunnen brengen. Maar ik begrijp perfect je bezorgdheid over het afbouwen van ons sociaal model. Daar moeten we zeker over waken.
Ten slotte wil ik U erop wijzen dat de geschiedenis zich eeuwig herhaalt. Kleine staten , grote staten . Het is een rode draad door onze bloedige geschiedenis. Ik denk dat de burger steeds op zoek is naar Utopia , een betere wereld.
Vandaag die eeuwige roep om verandering.
Zal Europa onze verwachtingen inlossen? Wait en see….
28/01/2011 om 17:48
Hoelala, beste Chris, de bijdrage is nog maar net geschreven of de gevleugde Vlaamse vrijwilligersgilde is er weer als de kippen bij. Van idealisme gesproken.
Maar ten gronde … soms vraag ik mij af of de huidige Belgische chaos soms niet de binnenlandse goochelaarsdoek is, bestemd om de Europese liberale agenda te camoufleren.
Om de onschuldige kinderen wat bezig te houden.
28/01/2011 om 18:14
Het is beangstigend te zien welke ideen de heer Serroyen, hoofd van de ACV studiedienst erop na houdt.
Men zou verwachten dat iemand van een studiedienst minstens de feiten onder ogen ziet en ondertussen erkent dat het sociaal model Belgie weliswaar mooi maar financieel niet meer haalbaar is. Er zijn dan twee strategien mogelijk: de struisvogel politiek en dus het probleem niet onderkennen en hopen dat “het systeem “nog zo lang mogelijk duurt, of anderzijds de vlucht naar voren zoals Duitsland heeft gedaan. Ik was in Duitsland persoonlijk getuige van de hervormingen en inderdaad ze waren niet voor iedereen een zegen.
Dat de gouden eeuw in Europa andermaal achter ons ligt hebben ook de Duitsers vastgesteld. Maar in plaats van bij de pakken te blijven zitten hebben ze wel de moed gehad grondige hervormingen door te voeren en ook niet populaire maatregelen behoorden daartoe.
.
28/01/2011 om 21:51
Het is moeilijk voor te stellen dat de belgische belastingbetaler nog dieper in zijn zak moet tasten.
Er zal heel hard gesnoeid worden in de sociale sektor. We zullen meer verantwoordelijkheid moeten nemen over ons eigen doen en laten. Ik bedoel ermee dat we minder en minder uit de pot zullen kunnen graaien en meer uit eigen portemonee moeten nemen of creveren.
Heil zoeken in vb een tobin-taks zal op een sisser uitlopen want de gouden regel is dat het globale werknemerslegioen zichzelf moet bedruipen. Dat is altijd zo geweest en zal ook zo in de toekomst blijven. Rijken zullen altijd de dans ontspringen , zie bv de vrije beroepen. Die betalen niks aan de sz, en als de middenstand zou kunnen, van’t zelfde. Nochthans lopen ze ook de klinieken binnen wanneer ze wat mankeren.
Het water staat inderdaad aan onze lippen en er is geen enkele politieker (partij) die reeds stappen wil -of kan- ondernemen . Ze wachten op een hogere overheid -Europa- om de uitvoering van broodnodige herstruktureringen in gang te zetten. Zo kunnen ze hun handen weereens in onschuld wassen, want: “in opdracht van Europa”.
Eigenlijk kunnen we stellen dat wij hier in Belgie slachtoffer zijn van het succes van onze sociale zekerheid. Onze welvaartstaat op niveau houden is een grote uitdaging en misschien lukt het ons nog ook, maar dan zal men toch de moed moeten hebben om de uitwassen weg te snijden.
29/01/2011 om 00:19
Beste Chris, beste hoofd studiedienst ACV,
Op een aantal punten heb je best minstens gedeeltelijk gelijk. Toch wil ik enkele zaken ten berde brengen. Ik heb jarenlang in en buiten Belgie geleefd en gewerkt, zowel met belgen als met buitenlanders. Ik werkte als kleine zelfstandige en in loondienst, in de non-for-profit, voor overheden en in grote en kleine bedrijven. Ik heb altijd moeite gehad om een aantal belgische sociale modellen en verworvenheden en de ratio daarvan aan niet belgen uit te leggen. Het betrof dan onder andere levenslang doppen, recht op ziektedagen om eerder te kunnen stoppen met werken (vooral dan in onderwijs en bij de overheid), het belgische grote verschil tussen de statuten van werklieden, lagere en hogere bedienden, het statuut van overheidsfunctionarissen, de verschillen tussen de (rechts-)posities van mensen die bij de overheid en in het onderwijs werken (vastbenoemden versus tijdelijken), de automatische index-loonkoppelingen, twee-eenheid van vakbond en mutualiteit en bepaalde vormen van dienstbetoon en clientalisme bij vakbonden en mutualiteiten, oneigenlijk gebruik van vakbondsrecht en van stakingsrecht en zelfs gijzeling van directies door sommige vakbonden gesteund, uitbetalen van werkloosheidsvergoedingen via vakbonden, de lage pensioenen van bepaalde groepen in de samenleving versus relatief hoge pensioenrechten voor ambtenaren en gelijkgestelden, zwartwerk gecombineerd met werkloosheidsuitkeringen, levenslang brugpensioen, soms al vanaf 48 jaar, en systemen daaraan gekoppeld die herintrede niet vergemakkelijken. Hoe dat allemaal gekomen is valt soms nog uit te leggen, maar zelden of nooit kwam ik wat anders tegen dan een meewaarige glimlach of hoofdschudden, zeker wanneer ik geen antwoord kon geven waarom alles blijft zoals het was, ondanks tekorten in de ziekteverzekering en een zeer hoge sociale lasten. Opmerkingen als nationale bekrompenheid, gebrek aan realiteitszin, een onwerkbaar en onrechtvaardig systeem
heb ik meermaals moeten incasseren.
Mijn waarde Chris, wat doe je als je met je partner overlegt en al jaren lang boven je stand leeft, en je je familie dwingt bij te springen opdat de lieve vrede zou bewaard kunnen worden. Wat doen als de centjes bij hen ook uitgeput raken. Als je zelf geen initiatief neemt om bij te sturen, dan voglt er een failliet je systeem en schuldsanering.
Even nog iets over de druk van Europa en de euro. Na een devaluatie van onze zwakke frank werden dollars, marken of zwitserse frank toch plots ook duurder. We komen nu wat verder, letterlijk en figuurlijk met onze euro dan vroeger met onze frank. Daar staat dan wellicht ook wel een prijs tegenover!
En nog iets over onze pensioenen en pensioenleeftijd. Als ik juist ben geinformeerd waren onze pensioenen
gebaseerd op een 50 jaar werken, vanaf 15 jaar tot 65 jaar, en een gemiddelde levensverwachting die veel lager liag dan nu. Meer jeugd die voor minder ouderen moest opbrengen. Is dit geen aanleiding om zelf onze zogenaamde sociale verworvenheden eens onder de loep te nemen en op de weegschaal te leggen, om zelf realistisch orde op zaken te stellen zodat niet Europa het vuile werk moet (doen) opknappen maar dat we laten zien dat we dat zelf ook kunnen, rekening houdend met je buren en je omgeving. Ter zijde, de wereld is ondertussen zowat een groot dorp geworden, en de roddels en de impact en sociale druk is in een dorp nooit ver weg.
29/01/2011 om 11:01
Er zijn zoveel negatieve kanten aan ons sociaal systeem dat zij ruim opwegen tegen positieve !
besluit : ons sociaal systeem hertekenen volgens contemporaire regels welke in europa toegepast worden in de huidige tijd.
we moeten niet proberen europa naar onze hand te zetten maar wij moeten als ministaat europa volgen.
29/01/2011 om 23:36
de uitspraak Of gaan we de afbraak ervan gunnen aan de hyena’s van de financiële markten? is in deze context zeer misplaatst. In alle landen rondom ons zijn er eveneens sociale en solidaire systemen inclusief duitsland etc.
daar beseft men blijkbaar dat aanpassing aan de globale economie noodzakelijk is en komt er geen protest van de vakbonden. Hier in belgie denkt men dat men nog altijd dat de welvaart voor het grijpen ligt en dat enkel de werkgevers en gegoede burger in de weg staan van deze welvaart.
Ik denk dat het tijd word dat we ons aanpassen an het internationaal social vangnet wat will zeggen normale uitkering bij werkeloosheid van 90 % reeel uitkering maar beperkt in tijd.
Afschaffing van de index van de lonen.
Beperking van onstslagvergoedingen .
misschien zullen we dan investeerders kunnen vinden voor onze economie
30/01/2011 om 03:28
Volgens jullie logica had men de banken overkop moeten laten gaan. Het potverteren van de ene, is niet minder dan het potverteren van de andere. Of zijn er die geholpen moeten worden en in villawijken wonen en anderen die gestraft moeten worden en in krotten wonen?
Ik lees hier over werklozen maar niet over notionele belasting aftrek. Ik lees over zieken, over kadavers, maar niet over abnormale winsten die 0,00 Euro belast in de zakken van rijke aandeelhouders verdwijnen.
Middenstanders die zich met het grootkapitaal vereenzelvigen moeten weten waar de echte onteigenaars zich ophouden. En wie kaderpersoneel is moet weten dat hij morgen werkloos en dakloos kan zijn.
De oorzaak van de Belgische schuldenberg zit niet bij de werkloze. Die oorzaak moet jje zoeken in de kastelen en villawijken in de groene gordels rond de steden..
30/01/2011 om 12:07
@ Anton Vandenabeele:
Van alle systeempjes die je opsomt is er één de moeite waard te behouden: de index. Dat is een bijzonder elegante manier om de koopkracht van allerlei op voorhand vastgelegde bedragen constant te houden. Stel je voor dat er onderhandeld moest worden over elke aanpassing aan de inflatie: een gigantisch verlies aan tijd en moeite, een pijnlijke toename van instabiliteit en conflictsituaties: niet goed voor zaken. De index veroorzaakt geen inflatie, ze volgt ze. Het is altijd mogelijk bepaalde (luxe)producten eruit te halen. En tenslotte betekent de index ook dat de lonen e.d. naar beneden worden aangepast als dat nodig is.
De rest zijn we beter kwijt dan rijk natuurlijk.