De regering in doorlopende zaken heeft de begroting 2011 netjes kunnen afwerken, met een onverwacht mooi minsaldo: 3.6% van het BBP. België doet zo beter dan veel andere landen die door de financiële crisis zwaar in het rood zijn moeten gaan. Neemt daarmee tegelijk voorsprong op het stabiliteitsprogramma waartoe het zich eerder had geëngageerd naar Europa. Slaagt er zo in nu reeds de rentesneeuwbal te stuiten. Geeft daarmee een vertrouwenwekkend signaal naar de financiële markten, op een ogenblik dat hun wantrouwen dag na dag wordt gevoed door het collectieve onvermogen van de federale onderhandelaars om een nieuwe regering in de steigers te zetten. En doet dit zonder in te gaan op de lokroep om blindweg in de sociale uitgaven te gaan hakken. Tot spijt van de sabelslijpers van de zogenaamd onafhankelijke denktanks, die je nooit zult kunnen afbrengen van hun gedacht dat ons sociaal model slechts kan overleven door het te miniaturiseren.
Het grote werk
Al blijft daarmee nog altijd wel een serieus gat in de begroting te dichten. In 2015 moet immers een begroting in evenwicht voorliggen. Die noodzaak wordt opvallend weinig gecontesteerd. Niet enkel omwille van de druk van Europa en de financiële markten, maar ook omwille van de vergrijzingskosten.
Wat betekent dit aan saneringsinspanning? We hebben het laatste jaar al ongeveer alle getallen gekregen tussen 15 en 25 miljard. De Hoge Raad voor Financiën komt nu, in prijzen van 2010, uit op een noodzakelijke saldoverbetering met 18,8 miljard. Maar dat is dan wel in de nauwelijks gemotiveerde veronderstelling dat een evenwicht niet volstaat en we per se al in 2015 naar een overschot van 0.2 % moeten. Dat zou dan voor 17,4 miljard aan maatregelen vergen.
Die leveren spontaan 1,4 miljard besparing aan rentelasten op, zodat je zo aan 18,8 miljard komt. Voor een begrotingsevenwicht in 2015 zou dan 16,6 miljard aan maatregelen nodig zijn. Het gaat in elk geval niet meer om bedragen boven de 20 miljard, hoe graag sommigen daarmee blijven zwaaien, meestal om de politici op te zwepen de sociale taboes te verlaten.
Hakken in uitgaven
16,6 à 17,4 miljard euro… Het blijft een ongemeen zware inspanning. Die zal vooral ongemeen pijnlijk zijn als alleen maar aan de uitgavenkant wordt gesabeld. Want dat is wat de Belgische politici vandaag t’ allen kant wordt voorgehouden, vanuit IMF, OESO, Europese Centrale Bank, Europese commissie (versie Ecofin), Nationale Bank (versie Luc Coene), Hoge Raad voor Financiën (versie Luc Coene) en de Belgische economische goegemeente. Dat is niet eens verwonderlijk, vanuit hun aller hardnekkige aversie tegen belastingen.
Maar hoe gefundeerd is dat? Want zo op het eerste zicht zou het toch geen verschil mogen maken. Of je nu snijdt in een overheidssubsidie aan een bedrijf of je verhoogt de belasting op dat bedrijf, wat is het verschil? In de beide gevallen trek je zuurstof uit dat bedrijf (of overdreven winsten zullen sommigen zeggen). En of je nu de uitkering van een werkloze vermindert of de belasting op die uitkering verhoogt? Veel succes ermee om aan die werkloze diets te maken dat er een wezenlijk verschil is.
Of neem bijvoorbeeld de belastingkorting voor energiebesparing of de RSZ-korting voor hoge lonen. Dat zijn beide uitgaven in het jargon, het ene een fiscale uitgave, het andere een parafiscale uitgave. Wel, schrap die, dan ben je inderdaad aan het hakken in overheidsuitgaven, maar in één beweging ook de belastingen aan het verhogen. Dus op het eerste zicht is dat onderscheid tussen uitgaven en inkomsten niet dermate relevant.
Nu, het eerste zicht is altijd bedrieglijk. Dat lesje hebben de economen met de financiële crisis wel geleerd. Hopen we toch. Alleen lijkt het tweede zicht weinig overtuigend. Neem het hele argumentarium van het IMF, gebaseerd op een analyse van vroegere nationale saneringsprogramma’s. De conclusies ervan zijn een eigen leven gaan leiden. Maar het IMF geeft zelf aan dat die conclusies zijn opgebouwd op basis van landen met een eigen munt, dus a fortiori met een korreltje zout moeten worden genomen voor de landen van de eurozone. En dat in hun analyse vooral saneringsprogramma’s werden opgenomen met verhoging van de indirecte belastingen. Dat zijn nu precies de saneringsprogramma’s die je best vermijdt, zeker vanuit sociaal oogpunt. En dus kennelijk ook vanuit economisch oogpunt.
Belastingdruk voor wie?
Hoe dan ook, van de economisch-financiële instellingen en het economenkorps mag je minstens een meer overtuigende argumentatie verwachten waarom de belastingdruk niet omhoog kan en in het ergste geval enkel de verbruiksbelastingen omhoog mogen. Toch zeker nu blijkt dat ze de diverse overheden unisono in die richting willen sturen. En dit ook gretig wordt opgepikt door de politieke verantwoordelijken. Met een Europa dat niet meer enkel aanstuurt op globale begrotingsnormen, maar ook op specifieke normen voor de evolutie van de uitgaven. Meestal komt men niet verder dan dat er toch geen maatschappelijk of politiek draagvlak bestaat voor belastingverhogingen, temeer daar de belastingdruk bij ons al zeer hoog is.
Het is nog maar de vraag voor wie die belastingdruk te hoog is. Dat je vanuit werkgelegenheidsoogpunt beducht moet zijn voor hogere lastentarieven op arbeid, dat is zonneklaar. Net zoals je naar de bedrijven oog moet blijven hebben voor een investeringsvriendelijk klimaat. Belastingen en bijdragen zijn nu eenmaal een factor van betekenis in de landenconcurrentie. Daar moet je niet lichtzinnig mee omspringen.
Maar daarmee eindigt het verhaal van meerbelasting niet. Omdat tal van wegen open blijven liggen. Hoe belasten we vermogens en inkomens uit vermogen in de toekomst? En dat is meer dan het klassieke recept van de belasting op grote vermogens. Dat gaat ook over de invoering, naar buitenlands voorbeeld, van een voldragen meerwaardebelasting, van een harmonisering (naar boven) van de roerende voorheffing, van een juiste belasting van onroerend vermogen en van het afsluiten van alle sluipwegen om te ontsnappen aan de vermogensfiscaliteit.
Hoe kan een Groot Onderhoud er uit zien in het Luilekkerland (dixit prof. Pacolet van het HIVA) van de fiscale en parafiscale uitgaven? Hoe verbeteren we de strijd tegen de fiscale fraude, de bijdragefraude en de ontwijking? En hoe past de milieufiscaliteit in het saneringsplaatje? Niet, zegt een deel van de milieubeweging nog steeds. Die ziet milieufiscaliteit niet graag als sanering, maar als inkomstenbron voor milieumaatregelen. Zo zouden we het ook graag zien, alleen is die harde leer niet meer houdbaar. Wel zal stevig moeten worden bewaakt dat de milieufiscaliteit de lagere inkomens niet relatief zwaarder treft.
Vergrijzing vergt solidariteit
Nu, eigenlijk is het evident dat we op intelligente wijze de belastingdruk trachten op te trekken. Om de doodeenvoudige reden dat ons type samenleving en de samenleving waar we voor staan, met zijn sterk vergrijzende bevolking, nu eenmaal meer solidariteit vergen. Uiteraard moet je er naar streven de afhankelijksratio binnen de perken te houden, door een stijging van de werkzaamheidsgraad, richting de 75 % die Europa 2020 vereist. Maar dan nog zal de verhouding inactieven/actieven sterk blijven toenemen. Zodat je niet ontsnapt aan de uitdaging van herfinanciering van de structurele solidariteit. Als je ineens vaststelt dat je vier bedlegerige bejaarden hebt in plaats van drie, is het dan zo gek te pleiten voor een vierde bed? En voor een kwaliteitsvol, gemotiveerd iemand naast dat bed?
Betekent dit dat we moeten inleveren? Neen, alleen dat we toelaten dat een groter deel van de groei wordt afgeroomd. Ik pik die redenering even van de gewaardeerde professor Wim Moesen. Ook die heeft een opmerkelijke voorliefde voor een sanering aan de uitgavenkant. Maar troostte ons in Knack laatst met de gedachte dat je het niet moet zien als het afgeven van dingen, maar als het inperken van de verwachte uitgavengroei. Als die redenering steek houdt voor de uitgaven, dan kan ze net zo goed steek houden voor de inkomsten.
Betekent dit alles dat je de uitgavengroei op zijn beloop moet laten? Neen. Alleen dat de inspanning te zwaar is, om enkel in te zetten op de monocultuur van de uitgavenbeperkingen. Niet in het minst omdat je daarmee ook ongemeen veel sociale schade dreigt te veroorzaken. Dat zien we vandaag volop in het saneringsbeleid van de landen in zware financiële moeilijkheden. Want stevig de hakbijl zetten in de overheidsuitgaven dreigt uiteraard meest pijn te doen aan diegenen die meest afhankelijk zijn van die collectieve voorzieningen en van de sociale bescherming. En dat zijn – spijts Mattheüseffecten her en der – toch voornamelijk de zwaksten.
Chris Serroyen - Hoofd ACV-studiedienst
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u zich schikt naar de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
21/04/2011 om 15:10
Ik denk dat je er niet naast kunt kijken dat de belastingdruk op wie zijn inkomen uit arbeid haalt in dit land enorm is. Ook voor de brede middengroep zitten we ondertussen bijna aan de helft van het inkomen. Waar die mensen trouwens weinig voor in ruil krijgen, want onze welvaartsstaat is niet alleen duur maar ook slechts middelmatig performant. Tegelijk is het een illusie te denken dat je die druk gewoon naar het kapitaal kan verschuiven zonder niet opnieuw vooral de middengroep te treffen. Want dat is de gemakkelijkste doelgroep voor elke belasting. Een harmonisering naar boven van de roerende voorheffing treft vooral de kleine belegger, zoals een hogere belasting op onroerend goed vooral de gewone huiseigenaar zal treffen. De pensioenen zijn al zo laag dat wie zijn levensstandaard niet wil zien kelderen wel privé moet bijsparen, en net het bezit van een eigen woning is in dit land voor ouderen de enige echte bescherming tegen armoede. Denken dat je daar ongestraft nog veel geld kan halen om ons ondergefinancierde sociaal systeem te redden is kortzichtig. Het is tijd om eens goed na te denken over rechten & plichten, te snijden waar het kan, en vooral meer mensen in economisch productieve jobs aan het werk te krijgen.
21/04/2011 om 16:09
Ik heb een idee! Waarom niet alle vakbonden verplicht een rechtspersoonlijkheid doen aannemen en ze ook belastingen laten betalen?
Ik vind het anders maar getuigen van weinig solidariteit dat enkele van de machtigste organisaties van het land steeds maar verkondigen hoe weinig sommigen (zogezegd) bijdragen terwijl deze vakbonden, ondanks een zeer grote concentratie van geld, zelf niets bijdragen..
Met een rechtspersoonlijkheid kan onmiddellijk ook de schade worden vergoed die gemaakt wordt door onverantwoorde acties en dragen de geïnde boetes (ten gevolge van strafrechtelijke feiten zoals vandalisme) bij tot de staatskas!
2 vliegen in 1 klap!
21/04/2011 om 16:41
In Belgie kan er blijkbaar niet op een gebalanceerde wijze genanalyseerd worden. Serroyen vergeet maar vlug het nepotisme, de graaierij en de sociale fraude net zoals de liberale denkers het immorele van speculatie en fiscale spitstechnologie niet willen onderkennen. Zij zijn in Belgische context reeds decennia lang, wel objectieve partners, om de werkende klasse te melken. Wat ze ook mogen beweren.
Ze missen beiden hun kans om te zwijgen.
21/04/2011 om 17:30
“De moderne staat berooft zijn productieve inwoners.En dat is niet vol te houden.”Dit is een stelling van de duitse filosoof Peter Sloterdijk, verschenen in Knack deze week.Mischien moet dhr Serroyen dit ook eens lezen.
21/04/2011 om 17:55
Moeten wij mensen onbeperkt in de tijd laten stempelen en ze dan een “verdient” pensioen geven? Dit is vandaag realiteit!
Moeten wij mensen op 50 jaar op brugpensioen laten gaan en de rest tot hun 65 ste beschikbaar houden voor de arbeidsmarkt met verplichte opleidingen en sollicitaties? Dit is vandaag realiteit!
Moeten wij mensen voor elk bijkomend kind steeds hoger kindergeld GEVEN terwijl ze niet eens in eigen levensonderhoud kunnen voorzien en de wereld (en Vlaanderen) overbevolkt is? Dit is vandaag realiteit!
Moeten wij spreken vd beste sociale zekerheid wanneer het trekken van een tand niet terugbetaald wordt? Waar 100.000den mensen niet meer naar de arts gaan omdat ze de medicatie of de behandeling niet kunnen betalen. Dit is vandaag realiteit!
De linkse betuttelaars hebben zoveel gegeven en vooral aan weinig of niet produktieve mensen dat ons sociale zekerheidssysteem instort! Dit is vandaag realiteit!
Van elke Euro die de Belgische Staat uitgeeft is 33 cent geleend!!
En uw cijfers … net gelezen op De Tijd :
Om de overheidsschuld tegen 2030 terug naar 60 procent van het bbp te brengen (tegenover bijna 100 procent vandaag) en tegelijkertijd de extra kosten door de vergrijzing op te vangen, is volgens het IMF de komende jaren een budgettaire inspanning van 8,7 procent van het bbp nodig. Dat komt vandaag overeen met 30 miljard euro, of ook wel het volledige budget voor gezondheidszorg, of het budget voor onderwijs, defensie en politie samen.
Dit zijn de zwaarste besparingen die ons land ooit gezien heeft!
“Het zal mijn tijd wel duren” zegt mijn gepensioeerde buurman die sinds zijn 55ste thuis zit met een inkomen dat groter is dan ik heb met full-time werken.
21/04/2011 om 19:25
Ik vrees dat als we binnen 20 jaar op deze periode terugkijken we zullen moeten vaststellen dat ons zo geroemde sociale systeem maar een tijdelijk voorrecht bleek te zijn voor de happy few. Een schijnbaar prachtig systeem opgezet met geleend geld. Wie zal uiteindelijk de rekening moeten betalen ? Elio di Rupo kan gemakkelijk zeggen dat deze generatie de crisis niet moet betalen, hij heeft zelf geen kinderen die in zijn plaats zullen moeten betalen. De vakbonden zouden zich misschien beter bezig houden met de mensen die werken in plaats van werklozensteun uit te delen. Hoe meer werklozen hoe sterker de vakbond. Hoe meer productief werkende mensen, hoe groter de kans dat er misschien toch iets te redden valt. Zonder vakbond zijn we waarschijnlijk beter af
21/04/2011 om 19:43
Mag ik dit bestempelen als een typische ‘tsjeven’-oplossing ?
Volgens het aloude recept : als er geld nodig is, probeer dan vooral niet te saneren, maar verhoog de belasting !
21/04/2011 om 19:56
Als ik u goed begrijp wilt u grote vermogens meer belasten. Gevoelsmatig zou ik u daarin willen steunen, maar het is moeilijk, alleszins voor mij, om ook methodes te bedenken die daarin zouden kunnen helpen. Wat is bijvoorbeeld een antwoord op het risico dat met de door u voorgestelde belastingen bedrijven of kapitaal kunnen gaan “weglopen”? Of het risico dat het gewoon door verrekend wordt aan de klanten.
Ik ben niet verder gekomen dan na te denken over ‘protectionisme’, waarbij je de nadelen van die belastingen voor de binnenlandse of europese markt probeert uit te vlakken door buitenlandse invoer zwaarder te belasten. Voor mij is de “vrije markt” niet heilig, maar hoe krijg je dat aan andere landen verkocht en lost het iets op voor de problemen i.v.m. vermogens? Ik erger me dat ik geen oplossingen heb kunnen bedenken, maar neem het me niet kwalijk, dat betekent helaas ook dat uw betoog me niet heeft kunnen overtuigen. Al mag wat mij betreft het acv die oplossingen ooit wel vinden, daarbij geluk toegewenst.
21/04/2011 om 20:19
Als ik het laatste nieuws enkele dage geleden las stond ik versteld dat in overgrote letters op de frontpagina was te lezen: “Iedere Belg heeft 66000 euro op zijn spaarboekske.
Miljoenen Belgen zullen dat zeker als grote leugen ervaren, en als dat bedrag niet zomaar uit de lucht gegrepen is zal de auteur wel ergens achter waarheidsgetrouwe cijfers gekomen zijn.
Ik veronderstel dat een heel kleine groep mensen over heel veel geld beschikken om zo die statistiek te vervalsen.
Ik wil hier geen pleidooi houden om mensen met 66000 euro spaargeld extra te gaan belasten, maar voor die heel kleine groep die heel veel geld bezitten moeten er wetten komen om daar hogere belastingen te eisen. Spijtig genoeg gebeurt daar niks tegen.
Zou het dan toch zijn dat de kleine man/vrouw zelf zijn boontjes moet blijven doppen en dat de groot-kapitaalkrachtigen steeds de dans ontspringen?
21/04/2011 om 20:22
als er dan toch moet bespaard worden kan men dit doen zonder aan de burgers te raken , de gewone loontrekkenden en middenklasse., maar men moet de wil hebben, alle subsidies voor kunst , opera , en aanverwanten afschaffen, defensie onmiddelijk halveren, alle projecten die niet echt nodig zijn of levensnoodzakelijk zijn volledig stopzetten , alle deelregeringen afschaffen , alsook senaat , provincieraden , intercommunales , ect, dit werk kan worden overgenomen door de gemeenten of steden.
als de wil aanwezig is bij onze politiekers is dit alles mogelijk , helaas , is hier al gezegd zal er niks gebeuren, de boel laten verrotten dat alles ontploft , maar de werkende klasse zal betalen, op alle mogelijke manieren , nieuwe belastingen , ook minder uitgaven aan mensen die het nodig hebben , alleen aan de nieuwe leden van europa die hier massaal neerstrijken en onze sociale kas plunderen zal niks gedaan worden omdat alles wettelijk verloopt , past men deze wetten aan zullen ook de belgen hier het slachtoffer van zijn, jammer dat criminele bendes onze sociale kas leegroven.
aan de mensen van ginder achter die hier hun geluk zoeken kan men niks verwijten , ze gebruiken alleen de bestaande mogelijkheden, de criminele bendes moeten aangepakt worden, maar dit kan niet of wil men niet .
eerlijke mensen worden elke dag belogen , bestolen en bedrogen.
ook de fraude , economische en sociale moeten hard aangepakt worden.
ik wacht hierop al heel lang .
21/04/2011 om 21:30
Eén van de opvallende dingen in het technische betoog van Dhr. Serrayen is dat “subsidies wegnemen” feitelijk hetzelfde is als “belastingen verhogen”. Hij heeft overigens gelijk. Juist daarom, zegt hij, moet belastingen verhogen bespreekbaar zijn.
Dit is een typisch discours van politiek-acieve, leidingegevnde kaders in de Belgische politiek: zij hebben al zoveel subsidies, speciale premies, gerichte steun, dop-, leef- en vacantiegelden (of lonen) uitgedeeld en weggegeven (om zodoende meer leden of stemmen te vergaren) dat ze ervan uitgaan dat inmiddels iedereen toegiften krijgt en dus … is belastingen verhogen makkelijker klaargespeeld (want anoniemer) dan voorrechten (premie’s, subsidies, etc..) afpakken!
Niet alleen de PS heeft moeite met de tering naar de nering zetten, ook in vele hoeken van het Vlaamse socio-politieke landschap is men intellectueel niet in staat om open vragen te stellen alvorens steriele antwoorden uit te bazuinen.
Het opvallende aan de reacties van de bloggers is dat de meeste mensen in de straat deze welvaartscrisis minstens aanvoelen, terwijl de politiek-gebonden studiediensten, die belang hebben bij de verdere etatisering van de samenleving, visoenen hebben van manna dat uit hemel blijft vallen…
21/04/2011 om 21:43
Er is natuurlijk een manier om correcties aan te brengen, misschien zelfs zonder de totale belastingdruk te verhogen.
Er zijn twee luiken:
Ten eerste kan je de belastingdruk verschuiven van inkomen naar consumptie. In plaats van de lonen te halveren, want daar komt het nu zoals hoger gezegd wel op neer (cf. Thomas Dekkers, 21/04 15h10), ga je datgene wat mensen met hun geld doen belasten.
Ten tweede moet de rol van de staat herbekeken worden en vooral de manier waarop de sociale zekerheid functioneert. Eigenlijk zou het de rol van de staat moeten zijn mensen uit de armoede te houden; nu is het al te vaak mensen de levensstandaard laten behouden (of tenminste benaderen) die zij gekend hebben.
Waarom bepalen we niet dat de sociale zekerheid een minimum moet garanderen, niet meer? Waarom voeren we ook geen “means testing” in? Dan worden de eigendommen van iemand mee in overweging genomen, wanneer zijn of haar recht op een uitkering geëvalueerd wordt.
Ik verwacht van het hoofd van de studiedienst van het ACV wel wat meer dan wat in zijn artikel wordt geboden…
21/04/2011 om 22:30
helemaal een met wat Houben Luc schrijft. Een budgettaire inspanning van 8,7 % van het bbp, zijnde 30 miljard €, maar wie gaat dat betalen? De Walen willen 500 miljoen meer voor Brussel en zelf willen ze niets inleveren. Vlamingen, hou de beurs maar open.
22/04/2011 om 08:18
@ Jan:
Van een gemiste kans om te zwijgen gesproken!
Onze grootouders hebben vakbonden opgericht omdat we het zo goed hadden, hoor!? Wordt wakker man!
En de vakbonden delen geen werklozensteun uit. Dat doet de Belgische staat! Je kan evenzeer werkloosheidsvergoedingen aanvragen zonder vakbond. Daarvoor bestaat de hulpkas.
Als je kennis van de stuctuur en de werking van de vakbonden niet groter is, kan je beter dat onderwerp mijden!
22/04/2011 om 09:17
De vakbonden hebben in het verleden bewezen dat ze een deel van het probleem zijn.Ze zullen alles doen wat in hun macht ligt om de problemen niet op te lossen.
De internationale verhoudingen veranderen veel sneller dan dat we ons kunnen voorstellen.China heeft nu 3.050.000.000.000 dollar in kas.25 % daarvan is in het laatste jaar opgebouwd.Over 2 jaar zal de chinese defensie over een wapensysteem beschikken waarmee ze amerikaanse vliegdekschepen zullen kunnen aanvallen en uitschakelen.Doordat we deze veranderende verhoudingen niet willen zien zullen we plots als in een tsunamie overspoeld worden.Dat er veranderingen zijn is goed,het probleem is alleen dat we er zo bang voor zijn dat het ons verlamd om er ons op voor te bereiden.Op angst heeft nog niemand ooit iets kunnen opbouwen.
De vakbonden willen met het doorzetten van verworvenheden uit lang vervlogen tijden de noodzakelijke aanpassingen uitstellen.
22/04/2011 om 11:01
@alex bogaerts - helemaal akkoord
Net als u viel mij die stelling dat “subsidies wegnemen” feitelijk hetzelfde is als “belastingen verhogen ook erg op. Kennelijk kunnen dit soort van mensen enkel nog in die context een redenering opbouwen. De context van de volledige etatisering waarbij we straks vlotjes naar een belastingsdruk gaan van 80%.
Essentieel begrijpen zij het verschil niet tussen creatie van toegevoegde waarde en herverdeling. Toegevoegde waarde creatie kan enkel komen uit het productieve deel van de samenleving. De overheid kan enkel herverdelen. Elke euro die in het productieve deel omgaat levert misschien 1.1 of 1.2 euro op. Elke euro die naar de overheid gaat blijft een euro. Dus hoe meer euro’s je uit het productieve deel gaat halen hoe minder toegevoegde waarde je in je maatschappij zal creeren, en hoe minder groei. Bij een steeds diepere en bredere vergrijzing zal die groei hard nodig zijn.
Het enige echte antwoord is om mensen terug zelf meer verantwoordelijk te maken ipv een overheid als buffer te hebben die alles regelt. Zou het trouwens niet aangenaam zijn als we ook wat meer individuele vrijheden, inclusief rechten en plichten terugkrijgen?
22/04/2011 om 12:15
Ja, de schrijver heeft helaas gelijk wanneer hij stelt dat de minst draagkrachtigen waarschijnlijk de rekening van de noodzakelijke bezuiniging moeten gaan betalen. Toch is dat weder evident noch nodig.
De enorme staatsschuld is hoofdzakelijk ontstaan door verkeerde beslissingen van de voorgaande regeringen. Derhalve zou het niet meer dan eerlijk en logisch zijn bij die regeringen en hun huidige vertegenwoordigers de noodzakelijke middelen te gaan halen en NIET van de minst draagkrachtigen. Hoe zou dat kunnen? Ik heb het hier al meerdere malen betoogd, maar wordt niet moe het te herhalen.
Ten eerste zouden we die gehele gewesten-farce moeten opruimen! Dit is nooit meer geweest dan ‘een doekje voor het bloeden’ om te verhullen, dat van een werkelijke staatshervorming nooit sprake was en onder Franstale invloed (als het aan hun ligt) ook nooit sprake kan zijn. Wanneer we die 62+ ministers met hun kabinetten, auto’s, gebouwen en reiskosten afschaffen besparen we milliarden! Gewoon een unitaire regering met zo’n 8 - max. 12 ministers en evenveel anderstalige staatssecretarissen om het communotair evenwicht te waarborgen.
Verder de senaat opheffen met haar cumulatieve baantjes en haar partiele belastingvrijdom, spaart ook enorm aan aasistenten, vertalers, auto’s, gebouwen enz.
Dan het vreemdelingenbeleid radicaal herzien en ons land nog alleen toegangkelijk maken voor vluchtelingen, die met gevaar voor eigen leven hun land moesten ontvluchten. ….
Dan de subsidies van alle kerken radicaal opheffen op basis van splitsing van kerk en staat. De gelovigen moeten maar voor hun eigen kosten opdraaien en daarvoor behoort niet de (mogelijk ongelovige) belastingbetaler op te komen. Verder ook de overige subsidies eens goed bekijken …
Facit: Het is werkelijk niet zo moeilijk de besparingen te vinden zonder dat de minst draagkrachtige Belgen getroffen worden. Dat zou echter betekenen dat ‘vele handen van een wel zeer vieze politieke buik’ van Belgie afgehaald moeten worden. Dat zulks echter gebeurt zal wel een vrome droom blijven! De heren politici denken met Lodewijk XIV: “Apres nous le deluge” in goed Frans ten gerieve van onze geachte Franstaligen.
22/04/2011 om 14:15
De enorme schuld is ook grotendeels te wijten aan het regionaliseren van de gewesten.Dit koste het land handen vol geld(en nog steeds). Maar dat willen vlaams-nationalisten niet geweten hebben. Ga maar eens na hoeveel de regios incaseren en kijk dan eens naar de inkomsten van de federale.Men wil meer eigen bevoegdheden maar zwijgen steeds zedig over het prijskaartje dat daar aan vasthangt.Nog enkele jaartjes en velen zullen met heimwee terug denken aan die unitaire staat van toen.Sommigen weten hier blijkbaar nog steeds niet dat die schuldenberg maar eerst begon te groeien toen men aandrong op meer zelfbeschikking van de regios. dit was de keerzijde van de madaille.
22/04/2011 om 14:35
Het is waanzin om te pleiten voor meer belastingsdruk in een land waarin meer dan de helft van alles wat geproduceerd al naar de overheid gaat. We hebben al zowat de zwaarste belastingsdruk ter wereld (al verhullen we het wat door “sociale bijdragen” geen belastingen te noemen). Mij maak je niet dies dat er meer belastingen nodig zijn. Het probleem zit aan de uitgavenkant: die zijn de afgelopen jaren blijven stijgen. Dat is de meteen ook de reden dat we het momenteel zo “goed” doen: er kan gewoon minder uitgegeven worden.
Een ander probleem blijft dat een overheid die meer geld ophaalt, een geweldige incentive heeft om ook leer uit te gaven. Herinner je Yves Leterme nog, die onlangs kwam zeggen dat hij blij was dat ze toch nog een aantal kleine uitgaven konden doen?
22/04/2011 om 15:06
voor al degene die zo tegen de vakbonden zijn.De volgende keer als je op vakantie gaat denk dan ook eens aan de vakbonden en aan wie dit mogelijk heeft gemaakt.
belasting verschuiven van arbeid naar consumptie ?wat denk je dat BTW is op de meeste produkten betaal je naast de kosten op arbeid reeds de kosten op consumptie op meeste ligt dit op 21% dus daar kan men het ook niet halen
in theorie is de werkloosheidsteun onbeperkt in tijd in praktijk echter is dit zeker niet het geval en zal de grote besparing dus ook niet gevonden worden kijk maar naar Spanje waar het beperkt is in tijd en men dan terugvalt op 600 euro per maand (doe het maar eens) werkloosheid = 20%
mensen het mes op de keel zetten terwijl er geen alternatief is buiten extreme armoede is niet echt een optie
22/04/2011 om 16:29
“De Belg bezit gemiddeld 66.700 euro. Wordt het vastgoed daarbij gerekend, bezit elke Belg gemiddeld 162.000 euro.”
Ik werk in een firma met zo’n 300 werknemers en als ik dat zo bekijk dan merk ik dat slechts een klein deel van mijn collega’s (= het management) onder de benoeming “gemiddeld” valt.
Als die cijfers nu ook effectief gemiddelden zouden zijn (en niet een beperkte steekproef) dan zou ik geen problemen hebben om (nog) meer belastingen te betalen en om (nog) solidairder te zijn met de rest van de bevolking.
Helaas val ik in de categorie van mensen die zeer zuinig moeten omspringen met het loon dat ik door te werken verdien.
En spijts alle mogelijke beloften en opinies van studiediensten, denktanks en andere experten;
Politiekers gebruiken de verkregen stemmen om hun postjes te behouden; grootverdieners gebruiken hun geld om nog rijker te worden; veel vakbondsleden gebruiken hun macht om hun verworven rechten te misbruiken.
Zet het mes in alle misbruik (zowel in bedrijven als aan de overheid als bij organisaties) en je zal al heel wat besparen
maar ja: wie bepaalt wat er onder het mes gaat? … alvast niet de kleine man
de kern van het verhaal is dat de man in de straat (diegenen zonder vastgoed, zonder beleggingen, zonder spaarboekje,) geen stem heeft om druk uit te oefenen.
23/04/2011 om 10:39
Met stijgende verbazing las ik dit artikel, al werd er veel duidelijk toen onderaan duidelijk werd wie de auteur is. Bij de vakbonden blijft men er duidelijk bij dat er enkel economische keuzes zijn, en geen economische wetten. Dat er ergens een grote taart staat, en dat we ons enkel hoeven te bekommeren over hoe we deze gaan snijden, niet hoe ze gebakken wordt.
Welnu, de economische wetenschappen bestaan als academische richting omdat er inderdaad een aantal wetten en mechanismen bestaan die het economisch handelen bepalen. Een van de wetten die in deze discussie het toelichten waard is, is de Laffer-curve. Kort samengevat, google zal u ongetwijfeld meer info bezorgen, komt het erop neer dat het optrekken van de belastingdruk niet blijft resulteren in hogere belastingopbrengsten. Dat de totale opbrengst dus lager kan zijn bij een belastingvoet van 75 % dan bij een druk van 50 %, door het initiatiefverminderende en arbeidsvernietigende effect van hoge belastingen. Dit is bestudeerd door de econoom Laffer, die afhankelijk van de economische situatie het optimum rond de 50% ziet liggen. Maw als de belastingdruk boven die 50% wordt gebracht zal dit niet noodzakelijk tot meer inkomsten leiden.
Toevallig of niet ligt de belastingdruk in ons land bij de hoogste ter wereld, en ongeveer op die 50%. De fiscale rek is dus uit onze economie. Nog los van de economische haalbaarheid van meer belastingen, dringt zich ook de morele vraag op of men van zijn burgers kan verwachten dat ze een groter deel van de vrucht van hun arbeid aan de staat afstaan, dan wat ze voor zichzelf mogen houden.
Misschien moeten we de vraag, wat mag de staat van haar burgers verwachten, ook eens omkeren. Wat kunnen wij redelijkerwijze van de staat verwachten, ervan uitgaande dat we niet wensen dat de belastingdruk verhoogt en dat de overheidsfinanciën moeten evolueren naar een begroting in evenwicht en een staatsschuld van 60%. Misschien moeten we dan besluiten dat werkloosheidsuitkeringen niet onbeperkt in de tijd hoeven te zijn. Of dat het recht op bepaalde vormen van steun afhankelijk moeten zijn van de bezittingen of andere inkomsten die iemand heeft (zoals hierboven reeds voorgesteld door Rudy). Of dat het onderwijs tot 18 jaar gratis moet zijn om iedereen zoveel mogelijk kansen te geven, maar dat de minderheid die hogere studies aanvat en daardoor in de praktijk later meer zal kunnen verdienen, gerust zelf mag bijdragen tot de financiering van die studies. Studieleningen en andere ondersteuningsmaatregelen voor de minder begoede gezinnen hoeven dit geen drempel tot hogere studies te maken. Moeten we er ook niet van uitgaan dat absolute veiligheid niet bestaat, en dat we dus ons politieapparaat niet moeten laten aangroeien om het subjectieve gevoel van veiligheid te vergroten. En moeten we alle regeltjes, en de benodigde ambtenaren om ze te maken en controleren, niet eens ernstig onder de loep houden om hun meerwaarde kritisch te bekijken?
Na de communautaire discussie zal ook over deze keuzes een flink robbertje uitgevochten worden. Ook hier zal de kern van de discussie de tegenstelling tussen rechts en links zijn. Gaan we voor een verzorgingsstaat tot elke prijs, met een groeiend overheidsbeslag, of voor de actieve welvaartsstaat, waar rechten gekoppeld worden aan plichten. Ongetwijfeld voer voor nog eens 300+ dagen onderhandelen.
@Benny
De staatsschuld is geëxplodeerd door een heel slechte reactie van de Belgische overheid op de oliecrisissen in de jaren 70 en 80. In plaats van te saneren, werden er massaal ambtenaren aangeworven om jobs te creëren, nu ja jobs, het bleven vermomde werklozen. Ons land heeft daardoor nog steeds een heel groot overheidsapparaat, en de pensioenlasten van de destijds aangeworven ambtenaren die nu op (genereus) pensioen gaan vormen een zware last voor de staat. De slechte reactie van de staat heeft ook geresulteerd in een devaluatie van de frank, een brute saneringsmaatregel die in de eerste plaats de zwakkeren raakt, en iedereen op slag een stuk armer maakt. Had de overheid eerder ingegrepen was zo’n maatregel wellicht niet nodig.
Een snel bezoek aan de site van het agentschap van de schuld leerde me verder dat de staatsschuld piekte in 1993, al dan niet toevallig het jaar dat er met de sint-michielsakkoorden pas echt sprake was van een federale staat. Uw bewering dat de staatsschuld mee veroorzaakt is door de federalisering houdt dus geen steek. De vlaamse begroting is trouwens meestal in evenwicht geweest, en de vlaamse schuld bijna onbestaande, terwijl bij de overdracht van bevoegdheden toch enkel maar de bijhorende middelen mee getransfereerd zijn. Het zou de zuiverheid van de discussie ten goede komen mocht u voortaan uw beweringen vooraf controleren met cijfers van de bevoegde instanties, allemaal makkelijk te vinden op het internet.
@Kenny VB
De vakbonden halen heel wat inkomsten uit het uitkeren van de werkloosheidsvergoedingen en de mutualiteiten. Eigenaardig dat de weerstand tegen het overdragen van de bevoegdheden, zogezegd omdat dit de overheidskosten zou doen toenemen, niet van toepassing blijkt op deze mechanismen. In deze geautomatiseerde wereld zou 1 centraal uitkeringsmechanisme en 1 mutualiteit veel kunnen besparen. Concurrentie werkt niet goed bij dit soort diensten, mutualiteiten geven vaak grote cadeaus (betaald door sociale bijdragen) om leden weg te halen bij nadere mutualiteiten, om vervolgens nagenoeg dezelfde dienstverlening te geven. Hier zijn zeker besparingen mogelijk.
23/04/2011 om 19:03
@Demeersman Jeroen:Ik ben niet tegen de vakbonden,wel tegen sommige van hun standpunten.De vakbonden hebben internationaal een grote bijdrage geleverd aan het verdelen van welvaart en rijkdom.Eer aan wie eer toekomt.Vanaf de eerste oliecrisis hebben vakbonden,niet alleen in Belgie,verhindert om de tering naar de nering te zetten.Dit laatste is verkeerd en zo wordt de zo moeizaam opgebouwde sociale zekerheid in gevaar gebracht door kortzichtige beslissingen.Dit kan niet de bedoeling geweest zijn van de mensen die ervoor gestreden hebben.
20/05/2011 om 12:33
@ benny
ge hebt gelijk jongen, de schuld van Vlaanderen en zijn regering… Die hebben één parlement waar zowel gewest als gemeenschap in zitten. en ze hebben drie man en een paardekop in het Brusselse parlement.. De franstaligen hebben enkel maar een aparte vergadering voor het gewest, eentje voor de gemeenschap, nog een voor de duitstalige gemeenschap, en dan nog eentje voor het Brussels Hoofdstedelijk gewest
Idd, die verspilzucht van de Vlamingen, ik had hem niet direkt maar jij…. de nagel op de kop
denk je niet?
marc
13/08/2011 om 08:59
Wie beloofde ons 11 jaar geleden Gouden eieren in een Europa waar vele landen aan meegedaan hebben???? En wat is het resultaat?? waar is al het geld naartoe , en wie moet weer besparen?? Dat zijn wij al jaren gewoon , het einde van de tunnel van toen, komt ook geen einde aan..