Van 16 tot 19 mei nemen we met het ABVV deel aan het statutair congres van het Europees Vakverbond. Samen met de andere Europese vakbonden zullen we de syndicale strategie voor de toekomst uittekenen. Een syndicale strategie die ons een duurzaam en sociaal Europa moet opleveren. Een Europa met het hart op de juiste plaats.
Griekenland
Het statutair congres van het Europees Vakverbond (EVV), het hoogste beslissingsorgaan van de Europese vakbeweging, heeft plaats in de Griekse hoofdstad Athene. Men kon geen betere plaats kiezen om te debatteren over de actuele sociaal-economische uitdagingen en het nieuwe Europese economisch bestuur dat het rechtse Europa wil installeren. Is het immers niet vanuit Athene dat de eerste schokken kwamen die Europa en de euro aan het wankelen brachten?
Het is ook de Griekse schuld die twijfel zaaide over de schuldenlast van een aantal andere landen en hun vermogen om hun schulden af te betalen. Het was ook Griekenland dat het eerste land was dat een bezuinigingsplan opgedrongen kreeg, waarbij vooral de kleine inkomens en meer algemeen de werknemers, zowel uit de openbare als de privésector, blindelings getroffen worden.
Sindsdien zitten we met zijn allen in hetzelfde schuitje. Alleen al het idee dat Standard & Poor’s, Moody’s en andere ratingagentschappen (dezelfden die de Amerikaanse rommelproducten een AAA quotering gaven) hun rating zouden verlagen, doet iedereen beven. De rating verlagen betekent een stijging van de intresten, een verzwaring van de openbare schuld en een vernietiging van de inspanningen om de begroting in evenwicht te brengen. Dat S&P de Belgische rating niet verlaagd heeft, doet velen een zucht van opluchting slaken. Nochtans moeten we daaruit ook een aantal andere lessen trekken.
Lessen trekken
Een eerste les is dat onze economieën afhangen van de conclusies van een handvol analisten die in dienst staan van geldschieters en speculanten. Zij maken opnieuw het mooie weer, hoewel iedereen onmiddellijk na de financiële crisis de mond vol had van de “noodzaak om de markten te reguleren”. Niet alleen wordt er niets gereguleerd, maar overal, zowel in Europa als in eigen land, is de overheid hierop teruggekomen.
Een tweede les is dat blinde besparingen geen goede oplossing zijn. Degenen die ze met de grootste ijver doorvoeren, zinken steeds dieper weg. Griekenland en Portugal mogen dan al de botte bijl hanteren om de steun van het Europees Stabiliteitsfonds en het Internationaal Muntfonds te krijgen, voor de financiële markten kunnen ze nooit genoeg doen. Hun rating blijft zakken, hun consumptie zakt ineen, hun economie zinkt verder weg in het moeras van de recessie en hun schuldenlast blijft aanzwellen. De Europese solidariteit die via het Europese solidariteitsfonds georganiseerd wordt, is voor landen met een hoge schuldenlast als een wurgende strop om de hals.
Een derde les is dat die “solidariteit” alleen maar een voorwendsel is om de interne solidariteit - die ons het meest dierbaar is - te breken: namelijk de interpersoonlijke solidariteit in het kader van onze sociale zekerheid en onze openbare diensten. Maar ook de solidariteit tussen de werknemers, via de vakbonden en het collectief overleg.
Daar komt het economisch bestuur dat de Europese rechterzijde voorstelt, in feite op neer. De bedoeling is niet de markten in toom te houden. Maar wel de markt verder te liberaliseren, de loonconcurrentie tussen de werknemers te organiseren - door middel van loonmatiging en een Europese loonnorm - de sociale bescherming (waaronder de pensioenen) af te bouwen en flexibiliteit en precariteit aan te moedigen.
De Europese rechterzijde wil alle punten die wij via onze mobilisaties en onze acties op nationaal niveau (tegen het Generatiepact, tegen de blinde bezuinigingen, tegen de aanval op de index, …) hebben kunnen verhinderen, erdoor krijgen via supranationale weg.
Dat alles willen ze doen zonder te raken aan een onrechtvaardige fiscaliteit, zonder de al even onrechtvaardige inkomensverdeling in vraag te stellen. De taks op de financiële transacties, waarvan de invoering even overwogen werd, werd al even snel weer opgeborgen.
Een positief project
Dit alles zal centraal staan in de discussies op het EVV-congres in Athene. Hoe kunnen we van Europa opnieuw een positief project maken? Hoe meer Europa organiseren voor de burgers? Hoe een echt economisch bestuur invoeren, dwz. de markt opnieuw in handen nemen, de speculatie kortwieken door een rechtstreeks beroep te doen op het spaarwezen, investeren in de economie om de tewerkstelling te verhogen en de overgang naar een milieuvriendelijke economie voor te bereiden, arbeid opnieuw in ere herstellen in plaats van er steeds weer een te dure kost van te maken…? Europa moet opnieuw in dienst van de burgers staan in plaats van ze te onderwerpen aan de dictaten van beleggers en aandeelhouders.
We willen een rechtvaardig en een sociaal Europa. We willen geen Europa dat de sociale bescherming afbouwt, de pensioenleeftijd optrekt en de bestaansonzekerheid vergroot.
We willen een Europa dat duurzame ontwikkeling, werkgelegenheid, waardig werk, menswaardige lonen en kwaliteitsvolle en voor iedereen toegankelijke openbare diensten aanmoedigt. En we willen ook een sterker Europees Vakverbond en een Europese syndicale loonstrategie die belet dat werknemers tegen elkaar uitgespeeld worden.
Voor de Europese vakbonden komt het hierop neer: geef Europa opnieuw een hart. En plaats dat hart waar het hoort: links.
Rudy De Leeuw, Voorzitter ABVV
@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus - mod
12/05/2011 om 10:38
Sorry maar deze persoon heeft voor mij geen spreekrecht meer, hij ondertekent een akkoord en als zijn achterban bezwaren maakt draait hij als de wind. Hoe kan het ABVV deze persoon nog als voorzitter rechtvaardigen. Solidariteit is mooi, maar moet Duitsland Griekenland sponseren met gelden die het gaan halen is bij zijn eigen werknemers? Zij hebben loonverlies, ook voor de hangerlonen, aanvaard zodat Duitsland terug aan de top staat. Wij zullen allemaal, zowel groot als klein moeten inleveren willen we er terug bovenop komen, Hoe wil men anders de 21 miljard structurele besparingen over verscheiden jaren realiseren? Met enkel de hogere bonussen af te schaffen komt men niet aan dit bedrag.
12/05/2011 om 10:42
Het “rechtse” Europa dat men wil installeren …
Meneer De Leeuw, ik word elke keer wat zenuwachtig als ik u bezig hoor over “het rechtse Europa” of “rechts die een economische machtsgreep wil plegen”.
Socio-economisch beleid is geen exclusieve bevoegdheid van de Europese Unie wat de facto betekent dat lidstaten nog meer dan genoeg ruimte krijgen om zelf te bepalen hoe ze de doelstellingen van Europa halen. Het beeld scheppen dat de EU alles in handen neemt en de lidstaten ‘dwingt’ allemaal naar rechts opschuiven is fout en zelfs valselijk.
Ik zou u aanraden stilaan wat meer oog te krijgen voor de economische realiteit van vandaag. Mensen willen best solidair zijn met zieken, gepensioneerden of mensen die echt niet kunnen werken. Maar de manier waarop vakbonden - zeker in België - de laatste jaren al de verworven rechten van de voorbije 50 jaar aan het kapot maken zijn, tart alle verbeelding. Alles afwentelen op Europa is onjuist en onverantwoord.
We gaan hier in Europa allemaal meer moeten werken, langer moeten werken en met minder welvaart tevreden zijn. Dat is de onprettige maar keiharde realiteit; wie iets anders beweert liegt en draagt een verpletterende verantwoordelijkheid. Hopelijk begint u dat ook eens te beseffen en stelt u zich daar met uw vakbond op in.
12/05/2011 om 10:55
Geachte heer De Leeuw,
Welk ethisch rechtgeaard mens kan tegen dit mooie Europa zijn? Een tuin van Eden! De vraag die bij mij echter opkomt is hoe u (en uw kameraden) dit willen financieren. Hoe u het ook draait of keert: heel wat systemen die we koesteren dreigen onbetaalbaar te worden. Niet alleen het rechts-liberale Itinera, maar ook bijvoorbeeld een Frank Vandenbroucke ondersteunen deze stelling al bijna een decennium.
Ik geloof in kansen: voor mensen, systemen én vakbonden. Doch veel en rechtvaardig verlangen is geen kunst, dat is ethiek. Een samenhangend en sluitend verhaal, daar wacht ik bij vakbonden (en vooral de uwe) al lang op. U kan namelijk uw plannen niet financieren met opbrengsten van” stijgende productiviteit” (ik citeer) en tegelijk staken wanneer u vreest productiever te moeten worden (ik citeer wederom, bij geo-code en de Post, bij langer werken, tegen brugpensioen,…). Ik kijk alvast uit naar een vervolgtekst, wellicht na Athene.
Met vriendelijke groet.
12/05/2011 om 13:05
Het is niet de schuld van de” aasgieren” van S&P dat wij een overdonderende openbare schuld hebben. Tja wie heeft daar dan wel schuld aan?
12/05/2011 om 20:29
Het wordt inderdaad hoogste tijd dat de Europese vakbonden zich meer samen organiseren. Op het Belgische niveau zal het moeilijk worden om te onderhandelen met werkgevers als steeds meer vanuit Europa wordt opgelegd. We kunnen dus vandaag ons sociaal overleg blijven verdedigen tegen de druk van Europa, of de oorzaken van deze druk aanpakken.
Europa is eigelijk geen echte democratie. We kiezen wel voor wie ons vertegenwoordigd, maar verder horen we niets van hen. Ze nemen telkens beslissingen zonder de bevolking erbij te betrekken. Deze maatregelen zijn niet vaak in ons voordeel (ik denk bijvoorbeeld aan de verplichte liberalisering van de energiemarkt die Electrabel haar monopoliepositie heeft opgeleverd waardoor we vandaag enorm veel voor elektriciteit betalen).
hier ligt volgens mij een belangrijke opdracht voor de vakbonden overal in Europa (en de Belgische vakbonden zouden hierin zelfs het voortouw kunnen nemen).
@ Verschaeken Jeff: zo werkt het vormen van een IPA nu eenmaal, je overlegt en ziet dan wat je achterban er van denkt. Een vakbond is sowieso al niet echt democratisch, mr. De Leeuw kan dus zeker niet tegen de wil van die achterban ingaan.
@ W.I.: Europa legt wel sociaal-economische maatregelen op, zoals bepaalde liberaliseringen of normen waar we ons aan moeten houden als we staatsbedrijven besturen.
De welvaart zal inderdaad niet stijgen, maar de vakbond verdedigt vandaag eigelijk de essentie van onze verworvenheden (vb: automatische loonindexering), en dat is hun taak. Het is niet nodig deze verworvenheden af te bouwen.
13/05/2011 om 00:14
Links - rechts? Geen van beide zijn goed.
Socialisten moeten eens leren denken in termen van kosten. Men kan niet socialer zijn als men middelen heeft.
De liberalen moeten eens begrijpen dat economie niet de winst van de patroon is. Economie is het realiseren van diensten en/of goederen, die nodig zijn, op een kostendekkende manier.
In het bedrijf moet geld, kennis én vaardigheid met de beide voeten op de zelfde werkvloer geplaatst worden.
Een bedrijf, privé of openbaar, moet minimaal kostendekkend werken. Een bedrijf dat moet gesubsidieerd worden met belastinggeld, moet afgebouwd worden. Openbare bedrijven moeten worden geprivatiseerd.
Iedereen die werkt, privé, zelfstandig of openbaar, moet het zelfde statuut krijgen van “werknemer”. Voor elke “werknemer” moeten dezelfde belastingregels en sociale verplichtingen/rechten gelden. De regelgeving moet Europees zijn. Een “werknemer” heeft een functie, een plaatsken is niet voldoende.
Vertegenwoordigers van werknemers en werkgevers moeten niet de opgelegde lasten van de overhead der overheden onder elkaar uitvechten. Samen moeten zij bepalen wat de draagkracht is van de eventuele lasten van de overheid. Men zou dus beter samen overeenkomen, ontkoppel dan de politieke link tussen de verschillende bewegingen.
13/05/2011 om 12:09
Mijnheer De Leeuw
Wie Europa rechts noemt zit misschien gewoon zelf vast in een extreem-linkse hoek waaruit hij niet meer lijkt te kunnen ontsnappen, net zoals de Amerikanen vastzitten in hun, economisch, extreem gedachtengoed en Europa stelselmatig als communistisch bestempelen. Zoals wel vaker ligt de waarheid mooi in het midden.
Europa doet veel, zeer veel, om solidariteit te versterken, armoede te bevechten, en mensen die niet in staat zijn te werken een toekomst te geven. Maar, en dat mag ook eens ingezien worden, dat systeem kan enkel behouden worden als vakbonden niet stelselmatig weigeren eender welk verworven recht op te geven en steeds maar verder te gaan in nieuwe eisen. De gigantische schuldenbergen zijn heus niet enkel de schuld van financiële markten, ratingbureaus en corrupte overheden, maar net zo goed van de steeds meer eisende burger. Als men al begint te staken omdat een loonsverhoging bovenop een automatische loonsverhoging niet volstaat dan moeten we toch wel beseffen dat het oospronkelijke doel van de vakbonden niet meer opgaat en dat men stilaan elke zin voor nuance kwijt is. Of wanneer men staakt omdat men, zoals bij De Lijn nog niet zo lang geleden, een van de zeer vele verlofdagen niet meer vrij kan kiezen (dus zelfs niet verliest, nee, gewoon niet meer vrij kan kiezen).
Solidariteit is goed, solidariteit is mooi, en ik zit er helemaal niet mee in om een stevig deel van mijn loon af te staan aan mensen die het nodig hebben, maar er zijn grenzen. Ik denk daarbij niet aan de werklozen want het percentage werklozen dat vrijwillig werkloos is in se verwaarloosbaar t.o.v. de totale overheidsuitgaven, dat is een fait divers. Wel stoort me een bepaald soort van werkende mensen, opgezweept door de vakbonden. Waar ligt de solidariteit van mensen die staken tegen een verhoging van de pensioenleeftijd, tegen het afschaffen van het brugpensioen? Laat het ons maar afschuiven op de volgende generaties he mijnheer De Leeuw. Geen solidariteit nodig. Laat ons ook niet flauw doen over Griekenland bijvoorbeeld, ook daar treft de arbeider en de bediende een grote schuld. Dé grote ondermijner van de besparingen, en dat zal steeds zo zijn bij dergelijke gigantische inspanningen, is het enorme zwartwerkcircuit dat ontstaat omdat ook daar weer een gebrek aan solidariteit blijkt vanuit de kant van de werknemers. Men wil die extra belastingen niet ophoesten. Wel de rechten, niet de plichten.
Het mag zo stilaan gedaan zijn om te beweren dat het gebrek aan solidariteit een eenrichtingsverkeer is. Vakbonden, werknemers en een bepaalde groep aan werklozen treffen evenveel schuld als de overheid of de werkgevers. De onderhandelingen over het IPA toonden dit eigenlijk perfect aan. Er werd een doorbraak gevonden in een absolulut rotdossier, en daar had ook u mijnheer De Leeuw, een enorme verdienste in. Top van vakbonden en van werkgeversorganisaties deden er hun uiterste best en kwamen met een prima compromis op te proppen. De vakbonden stegen zwaar in mijn achting. Tot men besloot aan de postjes te denken en hun kar volledig draaide uit angst voor hun kiezers, ook hier weer een mooi gebrek aan verantwoordelijkheidszin en aan intellectuele integriteit. Al blijft ook hier de grote schuldige gewoon de werknemer zelf die wel weer extra rechten wou voor de arbeiders, tot er enkele mensen wat aan overdreven (nergens worden bedienden zo overdreven goed beschermd als hier) rechten moest afstaan. Het compromis blijkt keer op keer onmogelijk wanneer men onderhandelt met de vakbonden, en zo weigeren ze zelf de steeds weer gevraagde solidariteit te verschaffen t.o.v. de rest van de maatschappij en t.o.v. toekomstige generaties die steeds weer met de puinhopen blijven zitten.
13/05/2011 om 13:01
En besparingen hebben nooit enige oplossing geboden en zullen dit ook nooit doen. Besparen op van alles en nog wat zijn tekenen van onkunde….van onbekwaamheid, of onwil om degelijke alternatieven, te bedenken, of voor te leggen. Tientallen jaren van deze inkrimp-politiek leiden enkel naar meer besparingen.
13/05/2011 om 22:11
Of het Europese hart nu links of rechts moet zitten,daar kun je lang over discuteren.Beter is het om naar feiten te kijken en dan een oordeel te vellen.
Bij de stichting van de Duitse bondsrepubliek in mei 1949 kregen de deelstaten een grote autonomie.We zijn nu 62 jaar verder.In het zuiden zijn er enkele deelstaten die ononderbroken rechts bestuurd werden en in het noorden enkele staten die bijna ononderbroken links bestuurd werden.Vandaag zie je duidelijk het verschil.De overheidsschuld op niveau van de deelstaat loopt uiteen van ongeveer 2500 € per inwoner in het zuiden tot 7000 en zelfs 9000 € in enkele noordelijke staten.In Bremen,een rode burcht,zelfs een ongelooflijke 20000€ !!!!!!!!!
In het zuiden wordt er meer verdiend ,ook voor de kleine man,Otto Normalverbraucher.
Het aantal patenten in de industrie is in het zuiden een veelvoud van wat het in het noorden is.
De werkloosheid en de kwaliteit van het onderwijs liggen in het zuiden beter als in het noorden.
De zelfmoordpiloten van 11 september 2001 wisten het ook.Ze hadden zich in het noorden gevestigd omdat ze de pakkans daar geringer ingeschat hadden.
Deze lijst kan ook langer gemaakt worden maar zal wel volstaan om de vergelijking te maken.
15/05/2011 om 00:05
Mijnheer De Leeuw,
maak eerst eventjes onze pensioenen in orde voor u van de rest spreekt: Uw strekking levert toch al 22 jaar de ministers daarvoor! Geef toe: een bonus kunnen ze daarvoor niet verdienen.