Ik dacht spontaan aan de deze beroemde verkiezingsslogan van Bill Clinton bij het aanhoren van de toespraken op Rerum Novarum. “Dankzij de sociale zekerheid hebben we de crisis beter doorstaan dan andere landen”, aldus de woordvoerder van de feestvierende christelijke arbeidersbeweging. Meteen de aanzet om die sociale zekerheid onaantastbaar te verklaren, eenieder te verketteren die hervorming bepleit en landen te brandmerken die hervorming beoefenen – nieuwe zondaar Duitsland op kop.
Wie sociale zekerheid wil behouden, zal ze moeten hervormen, daarover bestaat geen twijfel bij vele waarnemers die niet op de bühne van Rerum Novarum stonden. Maar voor één keer ga ik het niet daarover hebben. Ik buig mij over de vraag of België effectief gered werd door zijn sociale zekerheid. Het is een refrein dat we al eerder hebben gehoord. Maar wat is er van aan? Minder dan je misschien zou denken.
Navelstreng
Kijk, België heeft geen London of Wall Street. Dus snijdt de financiële crisis hier minder diep. We hadden geen zeepbel op de vastgoedmarkt. Ierland, de VS, Spanje en Griekenland hadden die bijvoorbeeld wel. Zij betalen nu de rekening van collectieve verarming en economische verlamming. Het modale Belgische gezin spaart veel en leeft niet boven zijn stand. Daardoor hebben we als consumenten minder de riem dichtgesnoerd, waardoor de binnenlandse vraag sterker is gebleven.
De Belgische economie is ook minder succesvol in het exporteren naar grote groeilanden in Azië, Zuid-Amerika en omstreken. Daardoor is onze export minder gekelderd als pakweg de Duitse toen de wereldhandel in 2008-09 een ferme deuk kreeg. Daardoor profiteren we nu sterk van de Duitse heropleving. We zijn aan Duitsland verbonden met de navelstreng. Als de Duitsers dankzij hun competitiviteitsmirakel de hofleverancier van China zijn geworden, dan leveren wij meer aan de Duitsers. We surfen dus gratis op het Duitse model dat we tezelfdertijd vakkundig afbranden.
Stabilisator
Dan is de vergrijzing. Bron van meerkosten en groeivertragend op middellange termijn, maar ook van arbeidskansen op korte termijn. We vergrijzen immers snel en hebben de oudste overheid ter wereld. Daardoor is er meer vervangingswerkgelegenheid: ouderen maken spontaan plaats voor jongeren. Onze verslaving aan vervroegd pensioen helpt daarbij nog altijd een handje. We laven ons dan aan de opsmuk van de werkloosheidsstatistiek in vergelijking met andere landen, maar vergeten de generatielange impact op de overheidsfinanciën.
Kortom: dat België wat minder slecht boert dan enkele andere ontwikkelde landen is vooral te danken aan economische en demografische factoren, waarvan sommige overigens geen goed nieuws zijn voor ons toekomstig groeipotentieel. Natuurlijk was er ook opvang via de sociale zekerheid, vooral via arbeidsduurvermindering en tijdelijke werkloosheid. Sociale zekerheid is inderdaad een “automatische stabilisator” die schokken opvangt, zij met budgettekorten die we nadien moeten afbetalen.
Slachtoffers van de crisis
Maar andere landen hebben hun sociale zekerheid ook laten werken, ook in het niettemin vermaledijde Duitsland. Het gevolg is trouwens dat overal in Europa vooral bestaande jobs werden beschermd en dat werkzoekenden of kwetsbare werknemers met tijdelijke contracten – jongeren, immigranten en ouderen – de grootste slachtoffers van de crisis zijn. Kijk maar naar de wanhoop van de jongere generatie in Spanje, Italië of Portugal. De zwakkeren werden opgeofferd voor zij die al een job hadden.
Daarnaast is België ook de kampioen in gesubsidieerde tewerkstelling: maar liefst 65% van alle jobs die hier het afgelopen decennium werden bijgemaakt, zijn voor minstens 60% gesubsidieerd. Niet alleen in overheden, maar ook via de dienstencheques of in de uitdijende non-profit sector. Dit is een economische prestatie die er wezenlijk geen is, want iedereen weet dat je een crisis niet duurzaam kan oplossen met artificiële werkgelegenheid op kosten van de staatskas.
Hoe we het draaien of keren, het is en blijft dus de gewone economie waarop welvaart, werkgelegenheid en bescherming steunen. Wie de sociale zekerheid genegen is, moet daarom vooral werken aan nieuwe economische groei.
Marc De Vos doceert aan de UGent en is directeur van het Itinera Institute (www.itinerainstitute.org). Dit is de volledige tekst van een wekelijkse column in De Zondag, die hij schrijft in eigen naam.
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
06/06/2011 om 15:09
Hoe kan je nu in godsnaam een economie doen groeien als de gemiddelde werknemer nauwelijks het hoofd boven water kan houden? Welk gezin kan nog rondkomen met 1 wedde? Het belastingstelsel is veel te oneerlijk.
06/06/2011 om 15:58
Mijnheer De Vos,
Een volgens mij haarscherpe en juiste analyse. Onze politici zijn ons iets aan het wijsmaken, vandaag nog ’s morgens moest er nog 21 miljard bespaard worden, deze namiddag begint iedereen deze cijfers al te relativeren en gebeurt er nog steeds niets. Dit kan niet langer, dit gaat ons allemaal een flinke duit kosten, tenzij wij het beleid grondig veranderen, door eindelijk eens te kiezen om de echte economie te stimuleren en de sociale bescherming af te bouwen tot een normaal niveau. Waarbij tenminste de touwen van de hangmat worden doorgeknipt. De sociale zekerheid moet terug naar de essentie, zij die echt niet mee kunnen mogen en moeten ondersteund worden maar zijn die het systeem misbruiken moeten er onherroepelijk uitgegooid worden en voor hun verantwoordelijkheid gesteld worden.
06/06/2011 om 17:22
Nagel op de kop. Maar wie krijgt die aartsconservatieve krachten -vakbonden en andere- onder controle? Vroeger zou ik op baluw gestemd hebben, maar gezien VLD en MR jarenlang rimpelvrij instemden met dat rode beleid, lijkt de N-VA me het enige alternatief.
06/06/2011 om 17:48
@ Johan B: Helemaal akkoord, ik kon het niet beter zeggen.
Prof. De Vos heeft, zoals zo vaak, het bij het rechte eind.
06/06/2011 om 19:36
Mensen als professor De Vos hebben jarenlang gedweept met Ierland als grote voorbeeld. Daarna hebben ze Denemarken naar voor geschoven als voorbeeld voor de hervormingen van de sociale zekerheid en arbeidsmarktbeleid en nu dwepen ze met Duitsland als grote voorbeeld. Als dat maar goed afloop met Duitsland. Denemarken was qua arbeidsmarktbeleid hét voorbeeld voor de rest van Europa en nu zit Denemarken in een recessie. Maar goed in tegenstelling tot België heeft Denemarken het nadeel dat het niets grenst aan Duitsland en ze dus niet kunnen profiteren van het succes van het Duits “model”……
De economisch groei in België is er ondanks het Belgische “model” daar waar die in Duitsland dankzij het Duits “model” is.
06/06/2011 om 20:28
Alweer datzelfde neo-liberale liedje …. wat België totnogtoe heeft gered is de rust en kalmte van alle mensen, werkenden, werklozen, mindervaliden samen …. hard werken, spaarzaam omgaan, met ene hongervergoeding rondkomen in uitzichtloze situaties, ….
De Belgische loonindexering is de verzekering dat we niet “doodgeconcureerd” worden door giganten als Duitsland en Frankrijk. Terwijl er hier over twee jaar GEEN loonsopslag is gegeven aan de werknemers, wel een koppeling aan de levensduurte langs de indexeringen … hebben vooral Duitse arbeiders na jarenlange diep en zware besparingen toch zo’n 5 to 6 % loonsverhoging binnengehaald (toevallig evenveel dan onze indexering, toevallig?) Daarnaast krioelt het er van de nep-jobs en individuele economische uitbuiting van vooral migranten in onderbetaalde jobs ….
Dat er dient bespaart, da’s zeker … dat de gewone werkende, zieke, werkloze man in de straat nogmaals de rekening zal betalen moge hoedanook duidelijk wezen. Grijpt men in de indexering in, ontstaat er een negatieve concurrentievervalsing ten voordele van de genoemde landen ! Een belasting op het per-seconde-wijze bestelen en binnenrijven van beurswinsten, daarover wordt ook weer in deze opinie met alle mogelijke middelen en drogreden gezwegen….
Vergrijzing op zich is GEEN probleem. Ongetwijfeld willen, net zoals de jongeren uit de afgelopen Mediterane Lente in Egypte, Libië, ook hier jongeren de handen uit de mouwen steken. De mensen op dat vlak angst aanjagen is niet korrekt. In plaats van rondhangende jongeren rond de oren te slaan met onrustboetes enzomeer, zou men beter fundamenteel de kansen van die jeugd ter harte nemen en een hele generatie hoop en toekomstperspectief …. nu gaat het enkel bergaf, vooral voor de zwakkeren in onze maatschappij …. dat de middenklasse geen tweede, derde auto of geen derde of vierde jaarlijkse vakantie kan nemen, dat mag en kan niet de hoofdbekommernis zijn
Ofte het verschil tussen een sociale en solidaire maatschappij tegenover een koude concurerende zoals ze weer eens in deze opinie wordt voorgeschoteld. Alsof altijd meer, beter, hoger, verder, harder werken tot het Walhalla zal lij(ei)den ….
06/06/2011 om 21:13
Nuchter, op feiten gebaseerd en wars van holle kreet-ologie.
06/06/2011 om 22:26
Geachte Karel, ik meen me te herinneren dat Denemarken wel aan Duitsland grenst.
A propos, sociaaldemocratische Scandinavische modellen en hun zogezegd wankele crisisresistentie. Laat ons het dan ook eens hebben over de prestatie van het VK, de VS en andere liberale burchten!
06/06/2011 om 22:41
Mijnheer Devos,
Gelieve alstublieft in de politiek te stappen. Ik heb genoeg van die rode postjes-pakkers die doen alsof hun neus bloedt.
De (voorlopig) goede macro-economische cijfers hebben we enkel en alleen te danken aan het feit dat we toeleverancier van Duitsland zijn. Neem dat weg en we eindigen zoals Griekenland. Daar durf ik al mijn (zuurverdiend) spaargeld op te wedden.
In Mei 2011 zijn 1000+ bedrijfjes falliet gegaan. In elk ander land zou dit alle hens aan dek betekenen en zou het een indicatie zijn dat de nummer 1 voorzieners van werk- en koopkracht’ worden versmacht door starre regelgeving en belastingen.
Hier doen we alsof het maar een fait-diver is en wil men het liefst alles laten zoals het is.
06/06/2011 om 23:22
Geen enkel klassiek westers model kan oplossingen brengen voor de problemen waar we globaal voor staan.
Effectieve en goed werkende oplossingen zijn er nochtans maar men moet buiten de box durven te denken en harde keuzes maken.
Het bestaan van geld bijvoorbeeld is in mijn ogen achterhaald.Er is werk genoeg voor iedereen,kijk maar rondom je.
Maa binnen een economie die draait op geld zal er altijd werkloosheid zijn.
Als je dat afschaft en iedereen die wil werken aan het werk krijgt kan je gewoon uitgaan van het systeem dat ieder recht heeft op voedsel en een woning omdat hij een nuttige bijdrage aan zijn gemeenschap levert.
Bovendien verhinderd dergelijk systeem de oneerlijke cumulatie van te veel natuurlijke rijkdommen door 1 persoon of familie.
Met welk recht claimt iemand immers rijkdommen die al miljoenen jaren in de grond zitten als de zijne,ook het land waarop ze zich bevinden was er al heel lang en zal er nog heel lang zijn nadat wij zijn verdwenen.
Dit is allemaal nogal snel en simplistisch weergegeven,de point is dat wij onze manier van leven als normaal beschouwen terwijl ze dat eigenlijk niet is en elk natuurlijk evenwicht dat zo lang in stand is gehouden bedreigd.
We kunnen onszelf dan misschien technologisch zo ver gevorderd vinden,de waarheid is echter dat onze technologie is wat heroine is voor een junkie;een sluipend gif dat maar een afloop kent als men niet op tijd afkickt….
07/06/2011 om 04:13
De “gewone” economie, interessant. Ik ben waarschijnlijk niet mee met de economische theoriën van tegenwoordig. De “gewone” economie heet voor zover ik weet in economische termen nog altijd kapitalisme, en dat kapitalisme tot economische crisissen leidt, leek me een gekend fenomeen; onnuttige opstapeling van kapitalen aan één zijde die geen investeringen meer vinden, noch koopkrachtigen aan de andere zijde om die rendabel te maken. Dus de boel loopt spaak en dan organiseren ze oorlogen (WOII bv) en allerhande andere miserie, zoals afbraak van sociale verworvenhedden, om de situatie proberen te keren. De gewone economie dus, daar moeten we het van hebben. Dat komt dik in orde!
07/06/2011 om 06:55
@Karel Walterke
Zie dat de kreet-ologie weer gestart is…
Wat ik spuugzat ben: jullie “socialistische ideologie” heeft er, o.a., voor gezorgd dat de onze staatsshuld is wat ze is en vooral: blijft wat ze is. Als het dan, bij de minste crisis, weer eens de slechte kant opgaat staan jullie direct te kreten over “de welvaart herverdelen en de sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen”. ‘t Zijn altijd dezelfde sterke schouders die iedere keer opnieuw mogen herverdelen en de rekeningen betalen: de 2-verdienergezinnen en de “hoog opgeleiden”.
Welnu: die sterke schouders zijn dat meer dan beu, willen duurzame oplossingen voor o.a. het probleem staatsschuld. Ik geloof niet meer dat het de goede kant kant kan opgaan met socialisten in een regering. De rekeningen van de socialisten hebben nog nooit geklopt (behalve hun partijkas…): kijk naar de pensioenen (meer dan 20 jaar socialistische ministerpost), kijk naar de periode toen Van De Lanotte minister van begroting was, kijk naar “meneer alles is gratis”,… !
Waarschijnlijk volgen nu weer een aantal replieken over onverdraagzame, niet-solidaire, haatdragende, egoïstische, niet unitaire neo-liberalen en NVA-ers… We kennen het liedje onderhand wel…Aan die mensen zeg ik: stellen jullie eindelijk eens een oplossing voor om de staatsschuld op te lossen. Ik heb er van die “kant” nog geen enkele gehoord, behalve wat holle kreten.
07/06/2011 om 11:19
Prima, helemaal mee akkoord.
Als je het nu nog eens kan uitleggen aan de vakbonden op een manier dat ze het ook begrijpen, dan zijn we helemaal op de goede weg.
Zij denken immers enkel aan hun eigen portefeuille en wat daar vandaag inzit. De portefeuille met bijhorende inhoud van de volgende generaties interesseert hen niet.
07/06/2011 om 11:25
Een goed opiniestuk dat wel informeert en geen angst verspreidt.Zo mogen er meer zijn!
Het zou zeer goed zijn om ons Belgisch systeem van sociale zekerheid te vergelijken met dat van andere welvaart staten.
Ik heb het gevoel dat er in ons land over veel niet mag gepraat worden.Er zijn heilige huisjes waarvan de deuren beter ingetrapt zouden worden.
Enkele voorbeelden:
In Australie is de term ” werkloze” vervangen door het positievere ” doorstarter”.De doorstarters krijgen een vergoeding ,beperkt in de tijd waarin ze actief begeleid worden naar nieuw werk toe.Daarna vallen ze terug op het levensminimum en wordt er van de genieters van dit vervangingsinkomen verwacht dat ze aan de samenleving een tegenprestatie leveren door zich in te zetten in het belang van de maatschappij.
In Skandinavie werd de opzegvergoeding zo goed als afgeschaft met als gevolg dat iemand die zijn werk verliest heel snel nieuw werk vindt.
In Duitsland werd er in een talk-show op TV door een vooraanstaande Duitser gezegd dat uit een studie blijkt dat indien de pensioenen in hun huidige vorm behouden blijven en de samenleving niet bereid zou zijn om fiscaal meer bij te dragen ,dan de Duitsers in de toekomst langer zouden moeten werken en wel tot ze 76 jaar zijn.Aangezien dit fysisch niet mogelijk is moet er wel iets veranderen!Het Belgisch pensioenstelsel verschilt weinig van het Duitse(verdelen wat er binnen komt en grote pensioenen voor wie veel verdiend heeft).
Een gevaarlijke situatie in onze samenleving werd bereikt toen de werkenden in de minderheid kwamen.Nu werken er bij ons ongeveer 48% van de mensen.Politici worden dus aangemoedigd om een beleid te voeren dat vooral de niet actieven bevoordeelt.
Het zal veel moed vergen om dit om te gooien naar een toekomstgericht beleid.
07/06/2011 om 14:23
@ Rudy. Uiteraard weet ik dat Denemarken aan Duitsland grenst. De vraag is dan alleen waar Denemarken met haar “modern” arbeidsmarkbeleid in een recessie zit daar waar België met haar verouderd arbeidsmarktbeleid niet?
07/06/2011 om 15:10
Or is the economy itself stupid ?
Elke samenleving klampt zich vast aan een mythe. Onze mythe is die van de economische groei. De laatste vijf decennia is het nastreven van groei wereldwijd de hoogste politieke doelstelling geweest. De wereldeconomie is bijna vijf maal zo groot als een halve eeuw geleden. Indien zij met dezelfde snelheid blijft groeien, zal de economie tegen het jaar 2100 tachtig keer de huidige omvang hebben. Deze buitengewone groei van de mondiale economische activiteit kent geen historisch precedent. Deze evolutie is totaal in tegenstrijd met de wetenschappelijke kennis over de begrensde grondstofbasis en de kwetsbare ecologie waarvan wij afhankelijk zijn voor ons overleven.’ (Jackson, 2009)
Niemand kan ontkennen dat de bijna onafgebroken stijging van de zogenaamde levenstandaard sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog al bij al een succesverhaal lijkt . Met zijn sociaal gecorrigeerde markteconomische systeem vormt de naoorlogse welvaartstaat een realisering waar zowel vakbonden, werkgevers en overheden met enig recht trots op mogen zijn.
Helaas is de extrapolatie van dit westerse welvaartsmodel naar de rest van de wereld en de toekomstige generaties geen triviaal gegeven. Het westerse, groeigerichte ontwikkelingsmodel bevindt zich in een diepgaande systemische crisis. Hoewel dit besef nog helemaal niet is doorgedrongen bij vele opinie- en beleidsmakers, betreft het niet langer een crisis binnen het socio-economische systeem, maar een crisis van het systeem an sich. De tekenen des tijds zijn nu overvloedig aanwezig en kunnen niet langer weggewuifd of gebagatelliseerd worden. Ze dwingen ons om op een andere manier na te denken over de fundamenten van een florerende economie. Dit werd helder verwoord in het Human Development Report 2007/2008 van het VN-ontwikkelingsprogramma (UNDP):
‘Het vertrekpunt voor actie en politiek leiderschap is de erkenning vanwege overheden dat zij worden geconfronteerd met wat de grootste bedreiging zou kunnen zijn die de mensheid ooit heeft gekend. Het hoofd bieden aan deze bedreiging stelt uitdagingen op vele niveaus. Misschien het meest fundamenteel van alles, is dat zij de manier waarop we denken over vooruitgang ter discussie stelt.’
Het meest doorslaggevende element betreft de biofysische onmogelijkheid om de mondiale economie onbeperkt te laten groeien. De milieu-impact van de totale wereldbevolking overschrijdt al sinds het midden van de jaren 1980 de draagkracht van de Aarde. In vaktaal spreekt men van een overshoot, wat impliceert dat we op jaarbasis meer uit het Ecosysteem Aarde wegnemen dan dat dit systeem zelf op hernieuwbare basis kan regenereren. Die ecologische overshoot bedraagt nu al minstens 30 procent. Dit is het cijfer dat men verkrijgt wanneer men de ecologische voetafdruk van de wereldbevolking - als conservatieve maat voor de reële milieu-impact van onze consumptie - vergelijkt met de beschikbare biocapaciteit van het Ecosysteem Aarde.
Business as usual-projecties suggereren dat de ecologische overshoot verder zou toenemen van de huidige 30 procent tot zelfs 100 procent tegen de jaren 2030. Daarbij komt dat de ecologische voetafdruk zeer ongelijk verdeeld is, zowel tussen als (steeds meer ook) binnen landen. Het is een bekend gegeven: als alle inwoners van deze wereld het consumptiemodel van de gemiddelde Noord-Amerikaan zouden overnemen, dan zou dit meer dan vijf planeten Aarde vereisen (met de huidige en te verwachten stand van de technologie). Een wereldeconomie waarin de verwachte 9 miljard mensen in 2050 een gelijksoortig consumptiepatroon zouden hebben als diezelfde Noord-Amerikaan, zou nog eens 15 keer groter moeten zijn dan de huidige economie. Dit is biofysisch onmogelijk.
Wanneer de draagkracht van de Aarde systematisch overbevraagd wordt, heeft dit vroeg of laat gevolgen voor de bestaansbasis van het (menselijke) leven op deze planeet. In milieuwetenschappelijke kringen is de consensus over de ernst en de urgentie van deze vraagstukken intussen algemeen aanvaard.
We leven op dit moment in het tijdperk van de consequenties. De eerste gevolgen van de overshoot worden duidelijk. Naast de opwarming van het klimaat, het meest gewichtige probleem waar we deze eeuw mee te maken krijgen, worden we ook geconfronteerd met een afnemende beschikbaarheid aan drinkbaar water, het versneld teloorgaan van soorten en een ontluikend structureel tekort aan voedsel. Voeg hierbij de naderende peak oil en je weet dat ons turbulente tijden te wachten staan. Voorbij de piek in mondiale olieproductie zal de olieprijs immers structureel stijgen. Economieën die te sterk afhankelijk zijn van deze energiebron komen dan in structurele problemen terecht.
In de terminologie van de chaos- en complexiteitstheorie stelt men dat de menselijke wijzigingen meervoudig, complex, interagerend en mondiaal zijn. Ze beïnvloeden bijna alle componenten van het Ecosyteem Aarde, of het nu gaat om het land, de kustgebieden, de atmosfeer, de rivieren of de oceanen. Om aan te geven dat er behoefte is aan een definitie van een nieuw geologisch tijdvak, gebruiken milieuwetenschappers de term Antropoceen. Hiermee verwijzen ze naar de periode sinds het einde van de achttiende eeuw, het startpunt van de industriële revolutie. Het Antropoceen volgt op het zogenaamde Holoceen, het tijdvak sinds het einde van de laatste ijstijd ongeveer 12.000 jaar geleden.
Het Ecosysteem Aarde verkeert tegenwoordig in een zogenaamde no-analogue state. Deze wetenschappelijke term komt van de onderzoekers van het International Geosphere Biosphere Program. Het begrip refereert aan het feit dat zowel de snelheid, de grootte als de ruimtelijke schaal van de menselijk geïnduceerde wijzigingen zonder voorgaande zijn in de geschiedenis van deze planeet - zodat er dus geen ‘analoog’ geval meer is waarmee men het huidige tijdvak kan vergelijken. Diverse systeemparameters van het Ecosysteem Aarde bevinden zich, als gevolg van de door de mens veroorzaakte wijzigingen, niet langer binnen de grenzen van de natuurlijke variabiliteit. We begeven ons op terra incognita.
De voortzetting van de onduurzame consumptiepatronen van de (zich mondialiserende) consumptieklasse impliceert een massale afwenteling van kosten op de rest van de wereld en de toekomstige generaties. Hoe verleidelijk het westerse groeigerichte ontwikkelingsmodel ook mag zijn, het is fundamenteel ondemocratisch in die zin dat het niet kan worden veralgemeend naar de totale (groeiende) wereldbevolking. Een welvaartsmodel dat slechts mogelijk is voor een mondiale minderheid ten koste van een ecologische catastrofe en manifest sociaal onrecht is geen basis voor een houdbare wereldsamenleving.
07/06/2011 om 17:12
@Gerd:Een goed betoog breng je met veel informatie.Hou er echter ook rekening mee dat de mensheid over een groot vermogen beschikt om zich aan te passen aan veranderende omstandigheden.
@Kim De Jonge:Het kapitalisme maakt van tijd tot tijd een crisis mee en komt die elke keer weer te boven en leert ervan.
De tegenhanger,het communisme is in crisis geweest vanaf zijn begin in Rusland in 1917.De crisis was van in het begin zo groot dat men gelijktijdig een terreursysteem moest installeren waar de mensen heel bang voor waren.Tientallen miljoenen mensen werden vermoord om ” het paradijs voor boeren en proletariers” overeind te houden tot het alleen nog kon instorten.De toekomst vernietigen is echt het enige waar communisten goed in waren.
Het is interessant om de situatie in de Duitse deelstaten met elkaar te vergelijken.Er is sedert de oorlog verregaande autonomie.De overheidsschuld per inwoner loopt uiteen van 2500 € in enkele zuidelijke deelstaten tot 7000 en 9000 € in enkele noordelijke.Bremen en Berlijn hebben zo rond de 20000€ schuld “bijeen gespaard”.Vanwaar dit grote verschil komt?Heel eenvoudig:Het noorden is socialistisch bestuurd geworden en het zuiden niet.
08/06/2011 om 20:39
@Chris
Staatsschuld ? is deze niet rechtevenredig te “dragen” door iedereen ? Is deze staatschuld veroorzaakt door een handjevol “profiteurs” zoals je aangeeft ?
Herverdelen ? Is het niet jammer dat een kromgewerkte arbeider nooit heeft kunnen en mogen kiezen wat hij wilde verdienen, oogsten, investeren, …. slechts als het om het herverdelen gaat, telkens moet slikken wat hem van hogerhand wordt opgelegd ? Wie herverdeelt ? Niet de arme sukkel die niets heeft maar enkel diegene die binnen “het” systeem de macht en middelen heeft om zijn eigendommen te beschermen ….
De middenklasse ? Een handjevol gekken die kort of langer, harder of minder hard aan de vetpotten mogen lekken van een handjevol kapitalisten en rijken, die zelf beslissen wanneer het voldoende is …..
Als een professor dergelijk systeem komt verdedigen, dan mag die gerust wat weerwerk krijgen van een domme, kleine, arme arbeider !