Het belangrijkste nieuws in het Belgische voetbal vandaag was de overname van Standard de Liège door iemand uit de top 20 van rijkste Belgen. De overname van Standard op zich was geen nieuws want de fans enerzijds en Nederlandse investeringsmaatschappij Value8 hadden zich al kandidaat gesteld. Het grote nieuws voor de media was dat “out of the blue” de voorzitter van STVV Roland Duchâtelet de nieuwe eigenaar wordt.

De vraag die de buitenwereld zou kunnen stellen is wat hier de beweegredenen voor zouden kunnen zijn. Waarom investeert een succesvol zakenman voor een 40 miljoen euro, een bedrag dat 20% boven de “gevraagde” prijs was in een emotiegestuurde sector zoals het voetbal? Kunnen we hem bestempelen als de Belgische Abramovich, de eigenaar van Chelsea of eerder als de Duitse ondernemer Dietmar Hopp, de oprichter van het softwarebedrijf SAP AG?

Voetbal en prestige

De link tussen voetbal en sociaal prestige bestaat al zeer lang. Notabelen sponsoren de lokale clubs en zorgden op deze wijze voor hun aanzien. Het hedendaags professioneel voetbal is een kapitaalintensieve consumentendienst met een korte termijn visie waardoor in vele gevallen de inbreng van lokale mecenassen niet meer voldoet.

Bovendien heb je in de zakenwereld nieuwe rijken die een manier zochten om hun successen sociaal te verzilveren. De meest extreme gevallen die we kennen zijn enerzijds de “maffiose” oligarchen uit Rusland en Oekraïne en anderzijds de oliesjeiks die voetbalclubs als een “speelgoedje” aanschaffen. Een recent voorbeeld hiervan was de overgang van Mbark Boussoufa naar aanvankelijk het Terek Grozny van de Tsjetsjeense president en oliemagnaat Ramzan Kadyrov om dan uit “veiligheidsoverwegingen” te kiezen voor het in Dagestan gelegen Anzje Machatsjkala van Magomedov.

Duchâtelet en prestige

Moeten we nu Roland Duchâtelet bijzetten in deze “hall of mecenassen”? Helemaal niet. Hij is wel wat we kunnen definiëren als een zelfmade nieuwe rijke maar daar stopt gelijkenis met de oligarchen. Waarom doet hij het dan wel? Misschien wel voor het prestige. Voorzitter zijn van de belangrijkste Waalse club maakt dat je in contact komt met de belangrijkste mensen uit Wallonië en zelfs België. Je komt in beeld samen met hen en hun aura straalt over je uit. Om dit te bereiken is een investering van 40 miljoen euro voldoende en waar kan je voor dit bedrag de CEO worden van een bedrijf die dagelijks in het nieuws komt en zoveel emotie teweegbrengt?

Een andere reden voor de overname zou een toename van zijn invloed in het Belgisch voetbal kunnen zijn. Je kunt natuurlijk opmerken dat hij reeds de voorzitter was van STVV. Maar de impact van de CEO van dergelijke club is klein in vergelijking met deze van de belangrijkste Belgische clubs. Met andere woorden in vergaderingen binnen de Pro League zal nu met nog meer aandacht geluisterd worden naar hem. Als voorzitter van STVV probeerde hij ook al de competitie te herhervormen of de uitbesteding en verdeling van de mediarechten te beïnvloeden maar zijn macht was relatief beperkt. Vanaf volgend seizoen echter zal rekening moeten gehouden worden met zijn oordeel en kan hij andere clubs gemakkelijker beïnvloeden.

Duchâtelet en de toekomst van Standard

Door deze overname zal de toekomst er voor Standard anders gaan uitzien. Eindelijk is de club terug Belgisch verankerd en verdwijnt de afhankelijkheid van “buitenlandse” eigenaars waarvan nooit duidelijk was wat hun toekomstplannen voor de club waren. Bij de heer Duchâtelet is het heel duidelijk. Hij zal een permanente topclub willen uitbouwen, een droom die hij bij STVV ook had maar waar de economische werkelijkheid en de lokale beperkingen van de club hem parten speelden.

Hij heeft al ervaring bij de uitbouw van een nieuw stadion en de vraag naar een groter stadion is bij Standard zeker aanwezig. De thuiswedstrijden zijn uitverkocht, wat wijst op de nood aan een capaciteitsuitbreiding, en als enige grote speler in Wallonië hebben ze een volledig markt die ze kunnen bedienen. Wat betreft de uitbouw van stadions heeft Duchâtelet ervaring kunnen opdoen in Sint-Truiden en staat, in tegenstelling tot Vlaanderen, de volledige politieke kaste in een rij aan te schuiven om dit project te helpen verwezenlijken.

De aanwezigheid van enkele goudhaantjes zoals Witsel en Dufour om er maar twee te noemen, zorgt voor een meerwaarde die omgezet kan worden in een directe cash flow die gebruikt kan worden voor het stadion en het uitbouwen van een topploeg. Het eigen vermogen van Standard is door de Champions League deelname en de verkoop van Fellaini positief, met andere woorden de economische data zijn rooskleurig, de consumenten en sponsormarkt is vragende partij en de wil om de club uit te bouwen op een gestructureerde manier is ook aanwezig.

Win-win

De overname zorgt voor een win-winsituatie. Duchâtelet wint aan prestige, krijgt meer zeggenschap binnen de Pro League en koopt een gezonde club. Standard de Liège krijgt een ervaren CEO met bedrijfsanalytische kennis en heeft een vragende markt die zo vlug mogelijk bediend moet worden. De symbiose tussen beiden zou wel eens één van de grote successen in ons Belgisch voetbal kunnen worden en we kunnen gerust zijn: een oligarch is hij niet.

Trudo Dejonghe

(De auteur is sporteconoom bij de Lessius Hogeschool (KULeuven))

@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod