CD&V viert haar tienjarig bestaan. Tien jaar politieke inzet mag gevierd worden, Zeker nu de almaar sneller draaiende wereld zoveel meer vergt van politici. In onze informatiesamenleving bevragen journalisten de politici haast de klok rond en kiezers zijn mondiger en beweeglijker dan ooit. Daarnaast moeten partij- en regeerprogramma’s voortdurend bijgestuurd worden om de globaliserende economische krachten bij te benen. Terugblikken op het geleverde werk na tien jaar is goed, maar vooruitkijken is nog beter.
Van CVP naar CD&V
In 2001 wilden de christendemocraten niet bij de (oppositie)pakken blijven zitten. Een druk bijgewoond vernieuwingscongres besliste toen om de partijnaam CVP om te dopen tot CD&V.
De ”C” van christelijk werd christendemocratisch. Daarmee werd beklemtoond dat CD&V geen confessionele partij is – wat ook de stichters in 1945 nooit gewild hebben – maar dat zij wel een christendemocratisch project uitdraagt met een christelijk geïnspireerd mens- en maatschappijbeeld.
En de ”V” van volks werd Vlaams. Dit om duidelijk te maken dat de politieke gemeenschap bij uitstek voor CD&V de Vlaamse gemeenschap is en dat België een confederale staatsstructuur moet krijgen.
Is CD&V nog relevant?
De vraag voor de toekomst is of de overwegingen die in 2001 leidden tot de naamsverandering nu nog relevant zijn. Op de eerste plaats vertrekken christendemocraten vanuit de unieke waardigheid van elke persoon. Elke mens moet zich kunnen ontplooien, zijn talenten ontwikkelen en inzetten. Elke mens moet zich gerespecteerd voelen en ondersteund wanneer het leven moeilijker wordt. Mensen mogen nooit in de steek gelaten worden.
Christendemocraten willen ook dynamiek in de samenleving brengen. Wanneer mensen zich verenigen, samenwerken en overleggen, worden zij ernstige partners voor het beleid of het nu om een klassieke beroepsgroep of een community op internet of een sportvereniging gaat. De samenleving opbouwen, is geen taak van de overheid alleen.
Een christendemocratische politiek zet in op wat mensen verbindt en hun leven zin geeft: het gezin, de school, de vereniging, de onderneming, het middenveld.
Ook religies worden niet beschouwd als een bedreiging of een gevaar voor de overheidsinstellingen, maar als een meerwaarde voor het geluk van mensen. Vooral op sociaaleconomisch vlak wordt dynamiek, innovatie en samenwerking bevorderd. Christendemocraten vormen een buffer tegen een gepolariseerde klassenmaatschappij.
De recente analyses over de Londense rellen tonen aan dat scherpe links/rechts tegenstellingen in het beleid ook leiden tot een brutaal harde samenleving waar velen zich uitgesloten voelen en afgunst hoogtij viert. Een politiek tweestromenland, zoals onlangs nog is voorgesteld door de aftredende voorzitster van SP.A, leidt vaak ook tot extreme standpunten die zich tot in het absurde verharden en uiteindelijk een samenleving verlammen.
Zo ook ontspoorde het Amerikaanse begrotingsdebat deze zomer totaal. Wanneer vooruitgang in welvaart en welzijn voor élke mens centraal staat, is er meer kans op een stabiele economische groei zonder grote schokeffecten. De christendemocratische uitgangspunten zijn dus zeker nog relevant voor de toekomst.
Samenlevingsvisie in kartelprogramma
Wie elke mens kansen wil geven, wie samenlevingsafbraak wil tegengaan, een klassenmaatschappij verwerpt en wie vooral een duurzame economische groei wil, hoort bij CD&V thuis.
Deze samenlevingsvisie werd ook verwoord in het kartelprogramma met N-VA. Het Valentijnsakkoord van 2004 kwam op voor een positief alternatief. Het wilde af van de ik-maatschappij die onder paars hoogtij vierde en streefde naar een open, warme en menselijke samenleving met aandacht voor verantwoordelijkheid en solidariteit.
Maar sinds de verkiezingsoverwinning vorig jaar laat de vroegere kartelpartner zich liever inspireren door neoconservatieve denkers als Theodore Dalrymple. De denkbeelden van de communitaristen zoals Charles Taylor raken bij hen in de vergeethoek. De politieke praxis zal uitwijzen of de N-VA zich verder ontpopt tot een populistische anti-taxpartij.
Voor CD&V zal altijd gelden dat in een samenleving de sterken moeten uitgedaagd worden en de zwakken meegetrokken. Zij zal nooit akkoord gaan met de neoconservatieve omkering van deze grondregel waarbij zwakken worden uitgedaagd en de sterken gerust gelaten.
Geen enkel bestuursniveau is heilig
Het kartelprogramma kwam ook tot stand omdat CD&V hefbomen zocht om de staatkundige visie van het vernieuwingscongres van 2001 te realiseren. Voor christendemocraten is geen enkel bestuursniveau heilig : België niet en Vlaanderen niet.
De Vlaamse gemeenschap is het uitgangspunt, maar er zal altijd een gelaagdheid van overheidsniveaus zijn. Er zijn de lokale besturen en er is de Belgische en de Europese samenwerking. En op termijn groeit hopelijk de politieke samenwerking op wereldniveau zodat de wereldvrede en de duurzame economische groei kan bewaakt worden.
Altijd opnieuw moet er gezocht worden naar het meest aangewezen politieke niveau om beleid te kunnen uitwerken en toe te passen. Voor het gezondheids- en gezinsbeleid, het arbeidsmarktbeleid, de fiscaliteit en de mobiliteit staat als sinds de Vlaamse resoluties van 1999 vast dat de Belgische Staat hiervoor niet meer het exclusieve niveau kan zijn.
Het respect voor de grenzen van de gemeenschappen en gewesten zou in een confederale staat een evidentie moeten zijn. De eenvoudige administratieve toepassing van dit beginsel door kiesomschrijving en taalgrens te laten samenvallen is uitgegroeid tot de Belgische knoop bij uitstek. Mede ook doordat CD&V in de regeerperiode 2007-2010 deze heikele kwestie almaar voor zich uit duwde en nooit echt politiek hard maakte voor de Franstaligen. Na elk ultimatum zonder oplossing werd gewoon verder bestuurd.
Waarheen moet CD&V?
De analyse van CD&V-fractieleider Servais Verherstraeten na de verkiezingsnederlaag in 2010 stelde dat CD&V de Vlaamse grondstroom was kwijt geraakt. Op dit punt staat CD&V nu voor de herkansing. De weg ligt open om, zonder N-VA, de grootste staatshervorming in de geschiedenis van dit land te realiseren. CD&V moet in deze staatshervorming het voortouw nemen en zo opnieuw winnen in electorale sterkte. Want de samenlevingsvisie van CD&V blijft ongetwijfeld nodig voor de toekomst.
De Franstalige partijen hebben geen andere keuze : als er geen confederale staat mogelijk is, wordt België onmogelijk .
Mia De Schamphelaere
(De auteur is CD&V-eresenator)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u zich schikt naar de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
27/08/2011 om 08:53
Mooi artikel, het toont echter aan dat het er niet goed uitziet voor CD&V:
In de paragraaf “samenlevingsvisie in kartelprogramma” wordt de verkiezingsoverwinning van 2007 en het daaropvolgende debacle weggelaten. Nochthans was dat waarschijnlijk de belangrijkste reden waarom bij N-VA een “verharding” is opgetreden. Je kan een zeer mooie levensvisie hebben maar als die door de rest van je maatschappij niet gewaardeerd en zelfs uitgebuit wordt dan kan je kiezen tussen slaafs ondergaan en in opstand komen.
In de laatste paragraaf stelt mevrouw Deschamphelaere “De Franstalige partijen hebben geen keuze”. Waarneming van de feiten toont aan dat de Franstalige Brusselaars geen ene moer geven om ons land. Zij zitten al heel lang in de Ik-modus en hun enige doel bij elke onderhandeling is de voorbereiding van het “zoveel mogelijk binnenhalen” ter voorbereiding van de splitsing van het land. Waarschijnlijk was dat ook de oorzaak van alle problemen na 2007 die uiteindelijk in 2010 tot het vallen van de regering leidden. Zolang de traditionele partijen niet doorhebben dat niet N-VA maar wel MR, PS en CDH de bedreiging voor België vormen zal hun herkansing gedoemd zijn om te mislukken. CD&V moet dus dringend stoppen met als Brave Hendrik de “verantwoordelijke, staatsdragende” partij te zijn, hiermee dienen zij niet de Vlaamse belangen en ook niet de Belgische. Vlaanderen is momenteel nog economisch de sterkste regio van België, tijd dus om te stoppen met smeken om “gunsten” en te beginnen met stellen van eisen.
27/08/2011 om 11:00
Men oogst wat men destijds gezaaid heeft.
De huidige CD&V politici zijn het slachtoffer van de vorige generaties alla Dehaene, Eyskens, Martens, Tindemans, enz.
Men leefde er bij de gratie van de Kerk, de mutualiteit, het vakverbond,. . . enfin de verzuiling pur sang.
Life goes on, doch bij CD&V is men dit glad uit het oog verloren en is men (tegen beter weten in) blijven zweren bij de decennia lange kortzichtigheid van vele vele Vlamingen. Een eerste smet was de opkomst van het Vlaams Blok die eerst de VU en daarna de Vlaamse rechtervleugel van CD&V afkalfde.
Probleem is dat CD&V voor niets meer staat. Ze heeft een vakbondsvleugel, die traditioneel Belgisistisch is en kiest voor een traditionele wafelijzerpolitiek met de Franstaligen zodat de eigen macht (lees: postjespakkerij) in stand kan gehouden worden. Daarnaast heb je de middenstandsvleugel die steeds in de minderheid werd gesteld en nooit haar eigen weg in die partij gevonden heeft.
CD&V zal m.i. verdampen enerzijds in een rechtervleugel die zich tot NVA zal wenden (en dit reeds massaal gedaan heeft) en een travaillistische vleugel die momenteel wezenloos voor zich uit staart.
Ik vrees dat de dagen / weken / maanden of jaren voor CD&V geteld zijn.
27/08/2011 om 11:30
Mijn groot probleem met de CD&V is de ‘C’. Grosso modo denk ik dat de maatschappij gebaat is bij een evenwicht tussen individu en gemeenschap, tussen rechts en links. Maar van de ‘C’, de binding tussen religie en politiek, en alle daarmee gepaard gaande onevenredige macht die nog steeds in Vlaanderen zit, heb ik een diepe afkeer. En zolang zal ik nooit op die partij stemmen.
27/08/2011 om 11:42
Ik volg in grote mate de beoordeling van Kris.
Mooi artikel al ontbreekt er iets. De laatste zin van Mevr De Schamphelare zit zeer dicht bij de waarheid, maar is onvolledig.
Vandaag zal door veel CD&V-ers gesteld worden dat het de bedoeling moet zijn om terug in een positie te komen zoals ze steeds en ooit zijn geweest. Welnu dan wordt het de opdracht van de CD&V om de belgicistische partijen te overtuigen dat België er ook dient te zijn voor de vlamingen. Anders zal de CD&V er niet meer in slagen om ooit terug te worden wat ze ooit zijn geweest.
De laatste verkiezingen hebben aangetoond dat de vlaming minder en minder gelooft in de toegevoegde waarde van dit vlaamsonvriendelijk (ik wil niet spreken vlaamsvijandig als men de franstalige media volgt) België.
Die trend wordt niet gekeerd door een nieuw mooi programma.
27/08/2011 om 12:24
De CD&V heeft zich op de harde Vlaamse lijn geprofileerd maar toen we die hallucinante maanden (jaren?) hebben meegemaakt waarin alles tussen Zuid en Noord overhoop lag was het Eyskens die aan de noodrem heeft getrokken en die gepleit heeft voor overleg en voor nationale eenheid …. maar werd zijn stem eigenlijk gehoord? Ik denk dat het zachtste dat een mens kan vaststellen is dat de CD&V niet goed scoort qua communicatie; eerst kon het niet Vlaams genoeg zijn en dan kwamen plots weer die oude krachten van goed bestuur en staatsmanschap naar voren. Maar ik denk dat we hiet niet met verwijten moeten gaan strooien; we hebben als toeschouwers mee in dat modderbad gezeten (waar ook de media zijn in meegesleurd) …. de vraag is nu alleen of men tot enkele goede afspraken kan komen en of er bij de traditionele partijen genoeg stevigheid zal zijn om zowel bij de militanten als bij de uitvoerende politici opnieuw rust en vertrouwen uit te stralen; het lukt blijkbaar in de schoot van de ontslagnemende regering; laat men dat meenemen in de onderhandelingen; ik denk dat alle traditionele partijen een grote identiteitscrisis hebben meegemaakt en we kunnen dan enkel hopen dat er opnieuw boven de partijgrenezen wordt uitgestegen en dat er opnieuw aspiraties van bestuur en visie ontstaan. Ik zie graag woorden van waardering over de partijgrenzen en landsgrenzen heen: verdraagzaamheid en hoop en visie …. een haalbare visie en een redelijke en een menselijke.
27/08/2011 om 12:54
Mevrouw de ere-senator. U heeft Uw partij werkelijk een te grote rol toe bij de huidige politieke bezigheden. Nog twee opmerkingen. “Samenlevingsvisie” , wablief? ( oude politiek met o.a. - lijststem, particratie, nepotisme, politieke benoemingen, cumul !!, , enz. ). For ever? Ook denk ik dat België niet- zoals u stelt ” onmogelijk wordt” maar dat ze sowieso onmogelijk werd.
27/08/2011 om 14:57
Uw slotzin wijst op “een confederale staat”. Als de definitie die ik op internet gevonden heb juist is, dan is dat: “een bond van onafhankelijke staten die overeenkomen om bepaalde aangelegenheden gemeenschappelijk te regelen, waarbij men bevoegdheden ook weer kan intrekken als men wil”. Datgene wat cd&v en zelfs nva het afgelopen jaar hebben voorgelegd ligt daar toch nog mijlenver vandaan? Als alles wat cd&v (of zelfs nva) nu voorlegt gerealiseerd wordt, en het op dat tempo verder gaat, duurt het dan niet nog zowat 3 verdere regeringsperiodes (of nog meer) voor een confederatie bereikt is? Terwijl ik vermoed dat de cd&v veruit niet eens de helft ervan door de franstaligen goedgekeurd krijgt. Wat wordt het dan, nog 6 regeerperiodes, nog 9 hierna erbij, dus quasi nog 40 jaar? Of ook nog een paar jaar verlenging door nog wat jaren zonder akkoorden? Als wat u schrijft werkelijk het doel van de cd&v is, dan moeten we daar misschien aan toevoegen “gas geven a.u.b., cd&v”.
27/08/2011 om 23:09
Het klinkt allemaal zo mooi. Net een scriptie van een eerstejaarsstudent. Wat is ons ideaal ? Het zou echt mooi zijn indien CD&V al die idealen ook in haar daden zichtbaar en werkbaar maakt. Zou het echt waar zijn dat ze alleen met “de grootste staatshervorming aller tijden” tevreden kan en zal zijn ? Wat we in de voorbije weken zien en horen, laat ons daaraan zeer sterk twijfelen. Had Beke niet gezegd dat de nota van EDR zo slecht was dat ze moest herschreven worden ? Ze werd niet herschreven. Toch wil de CD&V erover onderhandelen. Dus ging ze een eerste keer zwaar door de knieën. Onderhandelen kan alleen betekenen “toegevingen”.
Nu beweert Beke dat er eerst een goed communautair akkoord moet zijn én een goed akkoord over BHV vooraleer over een regeerprogramma kan onderhandeld worden. Een tweede keer gaat CD&V door de knieën.
27/08/2011 om 23:22
Heel mooi geschreven, echt zoals het zou moeten zijn. Helaas, luister naar mijn woorden maar zie niet naar mijn daden.
De laatste zin : ” De franstaligen hebben geen andere keuze ” zal heel anders uitvallen en vertaald worden als :
” De vlamingen hebben geen andere keuze ” en zullen zich bij de wil van de franstaligen neerleggen.
28/08/2011 om 03:15
Een confederale staat is een contradictio in terminis. Ook dat is een evidentie. Er bestaan geen actuele voorbeelden van confederale staten. Zelfs Zwitserland dat zich in haar naam omschrijft als een “confederatie” en in Vlaanderen vaak naar voor wordt geschoven als voorbeeld is volgens de grondwet een federale staat. Als morgen Herman Van Rompuy zou zeggen dat ie België wil omvormen tot een confederatie maar België niet wil splitsen dan lacht heel Europa hem uit. Geen wonder dat CD&V en Open VLD politici die internationaal actief zijn de term confederatie nooit laten vallen. Ze weten wel waarom. Het is een beetje vreemd om steeds te herhalen dat België te complex en ondoorzichtig is om vervolgens wat met termen te gaan goochelen. Vreemd om de Franstaligen te verwijten dat ze schrik hebben van Vlaamse onafhankelijkheid als je zelf termen gebruikt die Vlaamse onafhankelijkheid veronderstellen.
Nu het doel van het Vlaams establisment is de voordelen van Vlaamse onafhankelijkheid te hebben zonder de nadelen. Dat is in essentie waar het in heel die staatshervorming om te doen is. Een spelletje chicken met de Franstaligen met mogelijk dramatische gevolgen voor iedereen.
28/08/2011 om 10:19
@ Karel
U heeft vanzelfsprekend recht op uw mening, maar ik lees in uw bijdrage niet wat er onredelijk of onmogelijk zou zijn aan een confederatie. Staten of regio’s moeten inderdaad afspraken met elkaar kunnen maken waarop ze kunnen vertrouwen. Tegenwoordig meent men blijkbaar dat men dat voornamelijk slechts in grondwetten kan gieten, niettemin zijn er ook allerhande niet-grondwettelijke internationale verdragen. Dus wat precies samen gedaan wordt, hoeft niet per se in een grondwet te staan, die enkel met de ander en dus niet eenzijdig gewijzigd kan worden (, de grondwet kan bv. wel verwijzen naar een bijkomend verdrag-systeem of vermelden dat eenzijdige opzegging ook mogelijk is). Het stoppen van een deel van samenwerking, betekent ook dat niet alleen één partij die samenwerking (eventueel tijdelijk) verliest, maar béide partijen. Dus wat is daar onfair aan? Dat gegeven voordelen gegeven zijn en niet recupereerbaar zijn? Dus als het al onfair zou zijn, “de voordelen zonder de nadelen”, voor wie dan exact?
28/08/2011 om 11:57
Nu komt mevrouw De Schampheleire ons doodleuk vertellen dat haar partij de wijsheid in pacht heeft. Awel merci, gezien hun handelingen uit het verleden zijn ze voor mij totaal ongeloofwaardig.
28/08/2011 om 12:04
Elke mens moet zich gerespecteerd voelen ? Met de huidige gang van zaken, waarbij de grootste partij in Vlaanderen door de traditionele partijen met allerlei leugens, verdachtmakingen en druk door het Belgisch establishment, van de regeringsonderhandelingen werd geweerd voel ik mij democratisch helemaal niet gerespecteerd. En Mevrouw De Schamphelaere komt nu weer niet vertellen dat ook N-VA geen compromis wilde. De nota De Wever werd ook door uw partij als ernstige basis voor onderhandelingen toegejuicht.
28/08/2011 om 13:28
@ Kris
een zeer mooie reactie, die ik werkelijk volledig onderschrijf!
Maar ook andere reacties zijn terecht.
De CD&V durft niet, het is een partij die veel met (werkelijk mooie) woorden en projecten goochelt maar in werkelijkheid geen ruggengraat heeft - en dat weten de franstalige partijen ook.
Onder het mom van “verantwoordelijkheid” bereikt de CD&V meestal het tegenoverstelde van hetgeen zij verkondigt.
Bijvoorbeeld: men predikt een Copernicaanse omwenteling maar men onderhandelt over een imbroglio van cosmetische ingrepen; men pleit voor besparingen maar men gaat akkoord met hogere belastingen enz enz…
Dergelijke houding accepteert de kiezer niet meer, zelfs als die begrip heeft voor het woord “compromis”.
28/08/2011 om 13:42
Bijna allen reageren hier rechtstreeks aan C. Devos.
Quasi niemand reageert aan de reacties van collega’s hier. Ik trok even na en vond dat een volgende reageerder de vorige reactie niet las. Enkel lustig (enkel) zijn ei legt.
Ik vind dat erg en niet nuttig voor het debat. V o o r a l omdat we ervaren dat gelijk welk auteur van een opinie of zo toch n o o i t onze reacties zal becommentariëren. Ik melde dit feit reeds dikwijls op vele plaatsen. Zero respons. ‘k bennekik mis , zeker?
Disclosure : ik moet wel toegeven dat ik er, hiermee, voor een goed deel wil voor zorgen dat men m i j n reacties leest en becommentarieert.
28/08/2011 om 19:21
@Louis Lagae:
1. Ik heb je reactie gelezen hoor
2. Het artikel komt van Mia De Schamphelaere , niet van Carl Devos (maar ondanks dat heb ik wel begrepen wat je bedoeld)
29/08/2011 om 00:34
@ de heer Jacobs. Bent u nu voorstander van een confederatie in de echte zin van het woord nml confederatie als samenwerkingsverband tussen onafhankelijke staten of confederatie als een andere naam voor federalisme met meer autonomie voor de gewesten en gemeenschappen. Er is een fundamenteel verschil tussen beide concepten en het zou handig zijn mochten de voorstanders van “confederalisme” daarin veel duidelijker zijn. Het is een vaag concept daar waar het doel van heel die staatshervorming, volgens de voorstanders, net was om duidelijkheid te scheppen.
Er zijn weinig (historische) voorbeelden van goed werkende confederaties. De meeste hielden niet lang stand omdat een confederatie gedoemd is om op te gaan in een federale staat of te verdwijnen. Aangezien de meeste voorstanders van een échte confederatie in Vlaanderen gaan voor een onafhankelijk Vlaanderen is het niet meer dan een manier om België via de achterdeur te splitsen zonder het met zoveel woorden te zeggen. Zeker met de EU is de meerwaarde van een échte confederatie nihil tenzij dan voor de Vlaams-nationalisten als theoretisch concept om Brussel te behouden en “gematigde” kiezers zand in de ogen te strooien.
29/08/2011 om 09:02
Schaf de taalgrens af, 9 volwaardige provincies met Brussel als hoofdstad en in het onderwijs de 3 landstalen verplichten, alle officiële documenten in de 3 landstalen. Het is heel simpel in theorie maar…toch zal het moeten… als men niet kiest voor een confederaal model…de Vlaamse gemeenschap en de Waalse gemeenschap(=waaronder het duitstalig gewest, als deel van de provincie Luik)…met Brussel als hoofdstad en als hoofdstad van Europa er nog bovenop. Ik denk dat dit enige mogelijkheid is… een confederaal model…dan is het gedaan met die geldstroom van hier naar daar en kritiek over en het weer. Ik kies voor België, wij in Vlaanderen hebben ‘de zee’ en in Wallonië hebben ze de ‘bergen’. Het zou zo mooi kunnen zijn.
29/08/2011 om 13:21
@ Karel
Ik ben voor confederatie in de echte zin van het woord, d.w.z. dat vlaanderen en wallonië zelfstandig kunnen beslissen op welke vlakken ze intensief met de andere willen samenwerken, bijvoorbeeld via volledig gescheiden parlementen waarna de regeringen daarvan via onderhandelingen met elkaar kunnen aanduiden welke aangelegenheden ze samen willen doen en voor die aangelegenheden, indien gewenst, zelfs confederale ministers kunnen aanstellen. Aan de exacte formule kan geschaafd worden, u noemt dit misschien onduidelijkheid, maar laten we eerlijk zijn, aan elke bestuursformule, van federalisme tot gemeente-bevoegdheden kan in theorie geschaafd worden. Het uitgangspunt is daarbij doorslaggevend, d.w.z. bij confederalisme: het recht hebben zelf te kiezen wat je met je middelen doet. Hoe je dat precies doet, kan over gediscussiëerd worden. Ik hoop dat u die mogelijkheid erover te kunnen discussiëren juist als iets positiefs kunt zien, i.p.v. enkel als “onduidelijkheid”. Zo kan bijvoorbeeld het recht tot eenzijdige opzegging van verdragen direct ingeschreven worden, anderzijds kan aan verdragen bv. ook een tijdsbeperking toegeschreven worden, zodat je automatisch na die termijn moet heronderhandelen omdat anders de samenwerking vervalt. Dit i.t.t. zoals bij een grondwet de samenwerkingsmethode niet vervalt als slechts één ervan er niet meer mee tevreden is.
Dat brussel daarbij één van die aangelegenheden kan zijn die men samen regelt, zodat brussel aan beide landsdelen zou toebehoren is hoogst ongebruikelijk. Feitelijk is het echter niets anders dan toegeven dat brussel te moeilijk is om op dit moment op te lossen, zodat brussel feitelijk federaal blijft zoals het dat nu ook is. M.a.w. brussel blijft moeilijk, maar het is niet omdat het in brussel moeilijk blijft, dat het in heel belgië betreffende bevoegdheidsproblemen moeilijk moet blijven. Bovendien zou dit automatisch voor brussel een uitzonderlijke situatie creëren die hetzij ook de voorbode voor onafhankelijkheid is, óf voor tevredenheid met het gezamenlijk bestuur… Dat is geen zand in de ogen strooien, dat is proberen al een paar stappen vooruit te zetten naar meer tevredenheid i.p.v. slechts een paar mini-stapjes vooruit te zetten die enkel ontevredenheid bestendigen.
29/08/2011 om 14:07
@ Lief Maes ,
Met alle respect, het is een mooi idee, maar voorbijgestreefd;
de Vlaamse Beweging stelde reeds in 1933 voor om via het ondewijs héél België tweetalig te maken, maar het waren de Walen die kozen voor het territorialiteitsprincipe en Wallonië ééntalig Frans maakten,
De Vlamingen hebben, ondanks de grote mond van de Vlaamse Beweging meestal voor België gekozen, de Walen echter alleen maar in die mate dat België franstalig was, eerst wilden ze gans België verfransen “la Belgique sera latine ou ne sera pas” toen ze merkten dat dat niet ging hebben ze zich in 1933 teruggeplooid op Wallonië ( en toen in mindere mate op Brussel) en na de Koningskwestie zijn ze akkoord gegaan met de staatshervormingen om de Vlaamse demografische meerderheid te breken (Grendelwetten en splitsen van de nationale partijen 1977 André Cools “trop des flamands”
klinkt het ongeloofwaardig? Zoek het dan eens op?
Marc
29/08/2011 om 14:36
Wie elke mens kansen wil geven, wie samenlevingsafbraak wil tegengaan, een klassenmaatschappij verwerpt en wie vooral een duurzame economische groei wil, hoort bij CD&V thuis?Paroles, paroles, zong Dalida in 1972 omdat ook zij, toen ook al niet meer in de paroles van onze CVP politici geloofde. Gisteren de CD&V alleman’s vriend, vandaag de CD&V niemand’s vriend, sorry behalve van mevrouw Mia De Schamphelaere en de CD&V gelovigen dan.
.
29/08/2011 om 16:06
Ik ga volledig akkoord met de eerste tussenkomst (Kris). Inderdaad, het iis de weigering van de Franstalige partijen - het fameuse on est demandeur de rien -om in 2007 mee te werken aan de staatshervorming, waardoor willens nillens Leterme deze in de ijskast heeft gezet, die de frustratie bij tal van Vlaamse kiezers (mij inbegrepen) heeft opgewekt en voor de NVA heeft doen kiezen.
Het aan de NVA verweten individualisme , (het ikke en de rest kan stikke syndroom) ziet men echter vooral bij de Franstalingen die zich in de Vlaamse rand komen vestigen. Inderdaad zich inleven in de plaatselijke gemeenschap is er niet bij, geen deelname aan het vereninginsleven. Maar de kinderen wel naar de school in Brussel sturen. Of indien hun kroost een Vlaamse plaatselijke school bezoekt, eisen dat ze er in het Frans worden tewoord gestaan door de leerkracht, en verbieden hun kinderen nederlands te praten buiten de schoolmuren. Generaties Franstalingen blijven zodoende in Franstalige getthos of enclaves - doorgaans de betere welgestelde villawijken - vertoeven zonder ooit deel te worden van de (Vlaamse)gemeenschap waarin zij vertoeven. Het is toch opvallend dat dit probleem zich niet stelt bij de Vlaamse inwijkeleingen o.a. in Waals Brabant..
29/08/2011 om 16:13
@Marc leys
het is schitterend hoe U telkens teruggrijpt op historische gebeurtenissen, uitspraken en politieke houdingen, net zoals U hierboven 1933 aanhaalt als het over een volkomen tweetalig België en onderwijs ging. Wat er gelijktijdig steeds op de achtergond wordt gedrukt, zelf als overbodig en achterhaald wordt afgedaan of als niet ter zake, is het feit dat in diezelfde periode en tot 1945 zowel de nationamisten alsook de christelijk conservatieven, bij monde van de Paus, regelrecht de Germaanse ideologie naliep en dweepte met de doelstellingen die éne Heer Hitler en zijn NSDAP in de praktijk brachten, met de gekende gevolgen …. zich bedienen op een éénzijdige argumentatie uit de geschiedenis is eigenlijk volkomen bij de haren getrokken … het samengaan van de NV-a met de CD&V voorstellen als iets positiefs, daar zien we vandaag ook de gevolgen van en de toekomst laat niets goeds vermoeden !
29/08/2011 om 17:51
Als men de komende weken in staat zal zijn om zijn verantwoordelijkheid op te nemen aan beide kanten van de taalgrens, dit wil zeggen ophouden met rechten op te eisen zonder plichten en het weinige Nederlands wil leren om zich verstaanbaar te maken in Vlaanderen zonder daarvoor betaald te worden, dan wil ik geloven dat de CD&V de juiste beslissing heeft genomen en met recht en reden iets te betekenen heeft in de Belgische politiek. Als Blijkt dat de CD&V zich weer eens laat gebruiken in de hoop ons heel veel wijs te maken dan kan men beter als partij een andere naam kiezen. Het democratisch en het Vlaams kan men dan weglaten en over het christelijk wil ik niet oordelen. Voorlopig valt er niets te vieren en daar houd ik het bij.
29/08/2011 om 20:39
@ de heer Jacobs. Wat u zegt strookt met mijn stelling. Wat u en de meeste andere Vlaams-nationalisten voorstellen is gewoon een de facto splitsing van België op een manier om de mensen die België niet willen splitsen zand in de ogen te strooien met als enigste doel het behoud van Brussel als hoofdstad van Vlaanderen. Dat moet zowat het enigste zijn wat Vlaanderen en Wallonië op federaal niveau samen zouden moeten besturen naast misschien defensie waarin niemand in Vlaanderen toch is in geïnteresseerd. De rest kan evengoed op Europees niveau beslist worden. Met alle respect maar ik vind dat hypocriet. Als u Vlaams onafhankelijkheid wil dan moet u dat ook gewoon openlijk zeggen en ook bereid zijn om daarvan de consequenties te aanvaarden. De Vlaamse kiezers doen geloven dat ze België willen behouden maar het in de praktijk willen afschaffen vind ik niet netjes. Nu het is wat de heer Dewever en co nu al een paar jaar doen.
29/08/2011 om 22:33
@ Karel,
Mijn waarde heer,
een vlaamse dichter, een C dichter, schreef ooit in vroegere tijden, ‘t is goed in eigen hert … .Parafrazerend zou ik, met permissie, willen zeggen: ‘t is goed in de spiegel te kijken vooraleer….. . Om in uw reactieve sfeer te blijven: een grootoom zei “voor je anderen iets voor de voeten werpt,kijk uit dat je er zelf niet over struikelt”.
U heeft wellicht soms geluk dat de moderator juist op dat moment niet zo critisch is. Ik waardeer wel uw volharding.
29/08/2011 om 22:34
Inderdaad, confederalisme kan niet zonder voorafgaand separatisme. Als de woorden tenminste nog een betekenis hebben. En Zwitserland is inderdaad sinds de grondwet van 1848 geen confederatie maar een federatie. Mag ik bovendien doen opmerken dat zowel het begrip Vlaanderen (in zijn huidige, niet-historische betekenis), net zoals Wallonië hun bestaan aan België danken? Het zijn beiden… belgicistische begrippen! In feite zijn de Vlaams-nationalisten dus vurige belgicisten!
30/08/2011 om 02:15
@ Karel
Als nva verkozen wordt, zijn ze niet plots de enige partij die bestaan. Confederalisme zelf is slechts een structuur waarbinnen datgene wat men wel en niet samen doet, over de jaren heen kan verschillen. Hoe dat elke keer opnieuw exact ingevuld wordt, beslist niet nva of om het even welke partij alleen, maar de kiezer en de meerderheid van de verkozen (vlaamse) partijen (en aan hun zijde, de waalse partijen). Als u zegt dat ze (dus ook cd&v, vld, sp.a, enz.) niet veel samen met wallonië zullen willen doen, dan gelooft u blijkbaar niet dat twee regeringen (evt. zelfs mét nva) oprecht kunnen menen dat het soms efficiënter kan zijn dingen samen te regelen, bijvoorbeeld als men wel voor een periode dezelfde mening heeft. Maar zelfs als we weinig zouden samen doen, rechtvaardigt dat nog steeds de nieuwe confederale structuur.
Maakt de E.U. een confederaal België overbodig? Ik beweer dat de E.U. nog ver van volgroeid is en dat je niet voor alles op dit moment op de E.U. kunt rekenen. Wat daar moeilijk geregeld kan worden, kan onder 2 soms makkelijker. Bovendien heb je bij de E.U. ook niet altijd de garantie van eenzijdige opzeg-mogelijkheden van bevoegdheden, als de eigen bevolking er niet meer achter staat. Een flexibel confederaal België zou eventueel zelfs als voorbeeld voor de E.U. kunnen dienen.
Een korter antwoord op uw kritiek is: er bestaat niet alleen zwart of wit, maar ook alles daartussen (en dat zijn niet alleen grijs-schakeringen, maar alle kleuren), en elke middenweg is legitiem om uit te proberen en kan beter zijn dan enkel de extremen. Ja, complete onafhankelijkheid (evt. gewild door vlaanderen of wallonië) wordt daarbij een makkelijkere mogelijkheid dan nu, maar voor mij hoeft dat niet eens te gebeuren, dat beslissen de regeringen daarna. U meent misschien dat de kiezer dergelijke nuances niet kan begrijpen, maar dat geloof ik niet.