Wat moeten slachtoffers aan met hun pijn en woede wanneer zoveel begrip wordt opgebracht voor onderzoeksrechter De Troy die juist verantwoordelijk is voor het monddood maken van diezelfde slachtoffers?
(Achter)klap en boycotfobie
Het een ‘klap’ noemen voor de slachtoffers dat Wim De Troy van de scene verdwijnt terwijl hij juist de grootste klappen heeft uitgedeeld, dàt is pas een nieuwe klap voor de slachtoffers. De Troy werd trouwens tot twee maal toe door het KIB van Brussel in het ongelijk gesteld en z’n inbeslagname nietig verklaard. Toch zijn er die het vertrek van De Troy ook nog een ‘klap’ voor de geloofwaardigheid van het gerecht noemen’. (Achter)klap.
En daarbij komt opnieuw het boycotverhaal boven, het verhaal van de slechte verliezer, de dief die roept, houd de dief. De Bijzondere Commissie heeft geen sporen gevonden van boycot en is moeten terugkomen op haar uitgangspunt dat de Commissie Adriaenssens een dubbele justitie was die zogezegd de hand boven het hoofd werd gehouden door het college van procureurs-generaal, een fabeltje zoals bleek.
Eindelijk een nieuw perspectief voor het onderzoek
Het ontslag van onderzoeksrechter De Troy, om redenen die volledig op zijn eigen rekening te schrijven zijn, is een opluchting, een rechtzetting, een terugbrengen van de sereniteit en het respect voor de slachtoffers van seksueel misbruik met melding aan de commissie Adriaenssens. Het is een noodzakelijke stap om het verdere onderzoeksperspectief veilig te stellen en de bundeling van dossiers zowel voor dadervervolging als schuldig verzuim opnieuw enige slagkracht te geven.
De wekelijkse coördinatievergadering rond schuldig verzuim op het federale parket kan hierdoor een nieuwe boost krijgen. Het ontslag van De Troy is tevens misschien de aanleiding voor de honderden slachtoffers van seksueel misbruik om voor het eerst te spreken of voor de nietig verklaarde dossiers om zich vooralsnog te melden, nu zij geen risico meer lopen in de schuif van schuldig verzuim van de Troy te belanden.
Tunnelvisie van de media
Dat de media onvermogend zijn om enigszins het gezichtpunt van honderden slachtoffers te berde te brengen en alleen de tunnelvisie van enkele advocaten toe te laten geeft aan hoe groot het taboe is dat nog rond het seksuele misbruik bestaat en hoe diep de slachtoffers gekwetst en teruggeduwd zijn door het optreden van gerecht, politiek en een inadequate of quasi onbestaande slachtoffervertolking.
Door de vernietiging de Commissie Adriaenssens en het niet voorzien in vervanging werd het drama van de inbeslagname voor de slachtoffers niet hersteld. Zij trokken zich massaal terug in hun decennia lange zwijgen. Hoeveel van hen zijn aanwezig in de dagvaarding van kerk en bisschoppen, hoeveel in de lopende strafopvolgingsonderzoeken?
Hulp en erkenning in Nederland
Als ik slachtoffer in Nederland zou zijn, kon ik terecht bij de Commissie Hulp en Recht, werd me onmiddellijk een onafhankelijk advocaat toegewezen op kosten van de kerk, werd een interne onderzoeksprocedure opgezet met confrontatie van de dader en waarheidsvinding, uitlopend in een kosten- en of schadevergoeding. M’n dossier zou, met m’n goedkeuring, toegevoegd zijn aan de 2.200 meldingen bij de kerkelijke commissie Deetman voor verder onderzoek en globale analyse, ook van het schuldig verzuim.
Maar 7 (0,3%) worden gerechtelijke opgevolgd in Nederland waar 12 slachtoffergroepen zijn ontstaan en een overkoepelende organisatie KLOKK. In België is er enkel de gerechtelijke molen aan het werk gezet als een soort ‘therapie’, zodat er toch nog iemand aandacht aan de slachtoffers geeft, bij ontstentenis aan enige andere hulp.
Geen slachtoffers op de publieke scene
De dagvaarding van het Vaticaan en de Belgische bisschoppen gebeurt door 39 slachtoffers waarvan 4 met opgave van hun naam, de 35 anderen zijn anoniem, ook tav. het gerecht. Dit maar om aan te geven hoe gevoelig de kennisname door het gerecht nog ligt. Of is er voor deze 39 nog geen strafopvolgingsonderzoek gestart? Wat moet het dan niet betekend hebben voor de 475 slachtoffers met hun melding aan Adriaenssens, dat hun prille melding werd in beslag genomen en zo niet anoniem in handen van het gerecht kwam.
De Troy heeft trouwens niet naar deze dossiers omgekeken, behoudens om ze open te stellen voor enkele advocaten op 6/10/2010 en nadat dit gebeurd was op 16/10/2010 te vragen aan de federale procureur om de ganse winkel van operatie kelk over te nemen, hetgeen uiteindelijk in maart 2011 gebeurd is. Met z’n ontslag maakt De Troy misschien zelf de rekening van z’n ongepaste optreden of dat van z’n omgeving.
Vraag naar tuchtonderzoek en wrakingsverzoek van Wim De Troy
Aan de 1ste voorzitter van de Rechtbank van eerste aanleg in Brussel, mr. Hennart heb ik in oktober 2010 gevraagd een tuchtprocedure te starten tegen Wim De Troy, maar Hennart is daar niet op ingegaan. Ik heb op 9/09/2010 ook een formeel wrakingsverzoek ingediend tegen Wim De Troy, verzoek dat niet is gevolgd en waartegen ik geen cassatie heb ingesteld omdat ik de uitspraak afwachtte van het KIB over de inzage in mijn dossiers door andere slachtoffers en hun advocaten.
Ik heb als burgerlijke partij ook toelating gevraagd aan Wim de Troy tot inzage in m’n eigen dossier, hetgeen hij geweigerd heeft omdat “een inzage een gevaar zou opleveren voor personen of een ernstige schending van hun privé-leven zou inhouden, gelet op haar houding”, waarna een viertal van m’n e-mail berichten werden toegevoegd. Het waren geen persoonlijke demarches maar de consequente verdediging van de rechten van slachtoffers waarover de pers gedocumenteerd werd ingelicht.
Werkelijkheid belangrijker dan ‘perceptie’
Samen met honderden slachtoffers ben ik blij dat De Troy zelf de keuze maakte om niet meer als onderzoeksrechter op te treden. Het onderzoek dat als operatie kelk de mist ingegaan is zal met een nieuwe onderzoeksrechter hopelijk de vlucht en het respect krijgen die de slachtoffers verdienen. Het is de werkelijkheid die het verschil maakt en niet de commentaar, de perceptie of interpretatie als ‘klap’ of ‘boycot’ met daarbij nog het gratuit verwijzen naar ‘bedreigingen’.
Uiteindelijk gaat het om het misbruik zelf en de impact ervan, het ter verantwoording roepen en bestraffing van daders en kerk, de heling en genoegdoening.
En de kerk zal komen
De Belgische kerk zal allicht met een sterk voorstel komen om de slachtoffers te erkennen en te vergoeden. Hierin zullen zij zich ondermeer richten naar het overleg dat vanaf 8 juli 2010, toen nog in afspraak met Rik Devillé en de Werkgroep mensenrechten in de kerk, door enkele slachtoffers werd opgestart, en waarin al concrete bedragen en een overlegprocedure werd voorgesteld.
Enkel wie met het uiteindelijke aanbod van de Belgische kerk niet akkoord zal gaan zal naar de arbitragecommissie kunnen, maar dat zal, daar ziet het naar uit, maar een kleine minderheid zijn. De anderen zullen zich allicht best wel kunnen vinden in wat de kerk nu al achter de hand houdt.
Jan Hertogen
(Jan Hertogen is socioloog en ‘outte’ zich als slachtoffer van seksueel geweld binnen de kerk.)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
20/09/2011 om 15:05
Mijnheer Hertogen, ik betuig alle respect voor de slachtoffers van misbruik in de kerk.
Maar, het is niet alle Belgen gegund om hun “persoonlijke” grieven over hun procedures of geschillen die ze hebben, breed uit te smeren in de media om zodoende, al is het maar ten persoonlijke voldoening, hun groot gelijk uit te kunnen schreeuwen.
Ik, zoals trouwens velen, hebben het een of ander incident meegemaakt in hun leven waarmee zij enkel bij zichzelve te biechten konden, voor de spiegel, in eenzaamheid, verborgen, alleen…
Ik denk, nee ik ben ervan overtuigd, dat slechts weinigen een positieve boodschap hebben aan uw “persoonlijke” visie over deze schrijnende toestanden. Nu poneren dat “anderen” meer door de media opgepikt worden, is fout, want u bent niet van de buis weg te branden als er al iets te vertellen valt over deze intrieste voorvallen.
Pleidooien worden gehouden voor de rechter, niet voor de camera’s, niet voor de lezers!
20/09/2011 om 15:13
Is dit een opiniestuk? Het lijkt me meer een lezersbrief annex afrekening.
20/09/2011 om 15:21
Ik kan je verzekeren, Jan, dat het ontslag alvast voor mij een grote opluchting is. Als nu verder iedereen zijn handen uit andermans spullen houdt (met de nadruk op IEDEREEN) vind ik het welletjes geweest. En voor wie er zou aan twijfelen: ik kan nog met een gerust geweten in de spiegel kijken. IK wel. Je zult nu wel weer een heel peloton over je heen krijgen. Maar ondertussen weten we al wel beter; het zijn schimmen, spoken zonder laken. Tot de volgende episode maar weer. Over een jaar, of zo iets….
20/09/2011 om 22:11
Onderzoeksrechters zijn geen mediavedetten. Ze kunnen ook discreet huiszoekingen organiseren, en geen mediashow opvoeren zoals bij de huiszoeking in het aartsbisomlDe insinuaties van advocaat van Steenbrugge over “duistere krachten die de Troy tegenwerken” zijn van hetzelfde allooi : sensatiezucht en mediageilheid. Het doet me altijd terugdenken aan de ronkende verklaringen in de media van “netwerken” en “hooggeplaatsten” en doofpoten en machinaties in de tijd van Dutroux . Achteraf is die zaak gelukkig tot zijn ware proporties herleid, en dat zal ongetwijfeld met deze zaak ook gebeuren als iedereen zijn werk doet, sereen blijft en zijn verstand gebruikt.
Er zijn ongetwijfeld echte slachtoffers in deze zaak, maar ze lokt al evenzeer allerlei volk aan waar een hoek af is en dat om het even wat vertelt om in de belangstelling te staan. Een reden te meer om het personeel van jsutitie dat dat aartmoeilijke kluwen moet ontwarren dat te laten doen ver van de media.
20/09/2011 om 22:42
Ik zal er wel weer niets van begrepen hebben, maar is het niet zo dat je pas werkelijk ’slachtoffer’ bent, wanneer het twijfelloos bewezen is dat er ook een dader is? Het lijkt mij soms alsof er heel wat zogezegde slachtoffers zijn in deze zaak , die zich maar al te graag smukken met die ‘eretitel’, in de stille hoop dat er financieel wat voordeel uit te slaan is of gewoon, al even belangrijk in deze “kijk ma, ik was op TV” maatschappij, om in de belangstelling te staan.
Laat dus gewoon justitie zijn werk maar doen. Wie er onderzoeksrechter is, doet er niet toe.
21/09/2011 om 09:38
Ik vind al dat huidig gepamper van slachtoffers maar niets.
Ik (geboren in 1946), werd in 1958, toen ik mijn plechtige communie deed en toen in een internaat verbleef, door kloosterzusters op een “speciale” manier in bad gestoken om proper en gewassen voor de bisschop te verschijnen tijdens het vormsel. Het raakte mij enigszins op die leeftijd maar verwerkte het probleemloos, maakte er geen heisa van bij ouders of politie. Nu lach ik er mee, met dat pikante voorval van 53 jaar geleden…
Wat zien wij nu: als kinderen op kamp gaan en er een paar buikloop krijgen door verontreinigd voedsel, komt dit in het nieuws en laat men medische hulpteams aanrukken. Als er door een jammerlijk ongeval een kind zwaar gewond wordt of sterft in een ongeval, wordt psychologische bijstand gegeven aan de medeleerlingen van de klas. Als er heden ten dage een persoon meldt dat hij ooit werd betast door een geestelijke, lijkt het erop alsof zijn ganse leven één tranendal en trauma is geweest.
Mijn vraag is: had ik dan zo’n sterke psychologie dat ik dat alles heb kunnen plaatsen? Zijn anderen dan zo labiel en vooral: zijn de latere generraties dan psychologisch zwakker geworden?
Ikzelf voel me zeker geen slachtoffer, en ik wil uit dat voorval ook geen munt slaan of me een slachtofferrol gaan aanmeten in de media of tegenover het gerecht.
21/09/2011 om 12:03
Beste mijnheer Hertogen,
soms doe ik een babbel met slachtoffers. Brave mensen zonder universitaire titel of prestige die hun dossier nergens hebben ingediend, noch bij Adriaenssens, noch bij Devillé, bij geen enkele instantie.
Zij hebben het over hun verdriet maar ook gewoon over koetjes en kalfjes.
Maar nooit spreken ze kwaad over andere slachtoffers. Ze respecteren ieders keuze.
Het zijn geschonden maar hartverwarmende mensen. Ik monter hen dan wat op, maar zij mij ook, omdat ze zo door en door goed zijn. Terwijl toch enkelen van hen in iets gezeten waar je het woord ‘netwerk’ kunt voor gebruiken, mijnheer Becu.
Ook nog dit, mijnheer Hertogen, niet iedereen kan zomaar vrij nemen om naar rechtbanken te trekken. Er is zeker niet veel werk in de sociologie?
21/09/2011 om 14:13
Jan
Ik vind het ronduit schandalig wat jij hier allemaal schrijft. ‘De kerk zal komen’, zeg jij. De kerk ik al genoeg gekomen, als je begrijpt wat ik bedoel. Wat we van de kerk kunnen verwachten is dat ze hun macht nooit zullen afgeven en dat ze zich achter van alles zullen blijven verstoppen om te doen wat ze doen.
Ben je er echt zo zeker van dat er met R Devillé en de WMk afspraken gemaakt zijn met de parlementaire commissie? Vraag eerst eens na voor je iets schrijft.
Van een slachtoffer van de kerk
Linda Opdebeeck
21/09/2011 om 22:44
Linda,
Wat de kerk zal doen moet blijken. Maar begin juli 2010 werd met Rik Devillé overlegd welke de minimumvoorwaarden waren waaraan de kerk moest tegemoetkomen om het akkoord te hebben van de Werkgroep Mensenrechten in de Kerk. Deze stonden op papier en werden aan alle leden van de stuurgroep van de groep MidK bezorgd die er hun fiat aan gaven. Op 11 juli werden deze voorwaarden (zowel de erkenning van schuld, de financiële tegemoetkoming en de overlegwijze) aan bisschop Bonny persoonlijk overgemaakt.
Het betrof dus geen afspraak met de parlementaire commissie waarvan toen nog geen sprake was. Het was wel het begin van een overleg dat evenwel op 2 september 2010 door de Werkgroep Mensenrechten in de Kerk eenzijdig werd afgeblazen maar dat vanuit enkele slachtoffers ondermeer op 6 oktober 2010 nog werd voortgezet in een overleg met bisschop Harpigny in de Guimardstraat in Brussel. Daarna heeft de parlementaire commissie het roer overgenomen en zijn de bisschoppenconferentie en vooral de slachtoffers in wacht voor wat de verdere stappen betreft.
De regelingen in Oostenrijk, Duitsland en de resultaten van de kerkelijke commissie Lindenberg (de (categoriën) in Nederland zijn het kader waaruit allicht een wezenlijke regeling kan voortvloeien. De kerk is het aan de slachtoffers en ook aan zichzelf verplicht. Het ‘akkoord’ dat begin juli 2010 werd bereikt met de Werkgroep Mensenrechten in de Kerk kan er alleszins een interessante toetssteen voor zijn.
22/09/2011 om 18:14
Is dit een conversatie tussen Linda Opdebeeck en Jan Hertogen…? Deze kan ergens anders gevoerd worden!
Blijkbaar zijn jullie geen vreemden voor mekaar…