Jong CD&V waarschuwt ervoor dat de nota Di Rupo jongeren het gelag laat betalen en eist een rechtvaardige verdeling van de lasten tussen de generaties. Jong Groen! steunt de oproep voor solidariteit tussen de generaties, alleen beperkt onze visie op de toekomst zich niet tot het delen van de lasten. De vergrijzing brengt heel wat financiële uitdagingen met zich mee, maar in plaats van generaties tegenover elkaar op te zetten, willen wij een toekomst die jongeren enthousiast maakt en doet geloven in zichzelf en de maatschappij.
Dat houdt dus meer in dan besparingen en angstbeelden als zouden de pensioenen en de sociale zekerheid geen vangnet, maar zwarte gaten zijn.
Broeksriem
Als de onderhandelende partijen de jonge generaties willen meenemen in een verhaal waarin we de broeksriem aanhalen, dan eisen we daar iets voor terug. Te beginnen met een open discussie over het project dat zij voorstellen aan de jonge generaties.
Pensioenlasten
Het klopt dat de pensioenlasten hoog oplopen en ook dat er meer middelen naar de sociale zekerheid zullen vloeien. Het is echter niet, omdat er meer hulpbehoevenden bijkomen dat onze maatschappij ten onder gaat. Zorg dragen voor zij die het moeilijk hebben, is de basis van onze solidariteit. Ouderen hebben recht op een kwaliteitsvolle ‘oude dag’. Kinderen en jongeren in armoede hebben evenzeer baat bij een sterke sociale zekerheid. Om dit te realiseren moet de financiële huishouding op orde worden gebracht, maar daarnaast zijn er nog drie andere belangrijke uitdagingen. Ook daar willen wij een antwoord op.
Groene economie
Niet alleen worden we geconfronteerd met een vergrijzing, onze steden zijn razendsnel aan het ‘vergroenen’. Dit is een unieke kans om jongeren een toekomst te geven, maar als we niets doen, dreigt het een tijdbom te worden. Overschakelen naar een groene economie gaat daarom hand in hand met een verschuiving van de lasten op arbeid naar deze op kapitaal en vervuiling. De focus moet verlegd worden van het opstapelen van kapitaal, door succesvolle babyboomers, naar het creëren van werkgelegenheid voor de jonge generaties.
Voetafdruk
Onze voetafdruk op deze planeet moet drastisch naar beneden. In samenspraak met de gewesten moeten de steden en gemeenten gestimuleerd worden om in te zetten op hernieuwbare energie en het verminderen van hun energieverbruik. Door de uitstap uit kernenergie te bekrachtigen kunnen we een gunstig investeringsklimaat creëren voor nieuwe technologieën. Dit is een fundamentele keuze die gemaakt moet worden om aan een toekomst te bouwen waar jongeren zich kunnen inschakelen in nieuwe economische sectoren met een duurzame toekomst.
Als we deze uitdagingen tegelijk het hoofd willen bieden, kunnen we ons geen nieuwe financiële crisis veroorloven. Een crisis gecreëerd uit het winstbejag van een happy-few, terwijl de hele samenleving mag opdraaien voor de kosten. Deze onrechtvaardigheid moet eruit via een doortastende regulering van de financiële sector.
Toekomst
Het lijstje van uitdagingen is dan misschien wel langer, maar wat mij er in aanspreekt, zijn de kansen die ze biedt. Het is een toekomst waar de jonge generaties mee aan de slag kunnen. Niet een van lasten, maar van engagement in een job, een vereniging, hun buurt… Een toekomst waar ze zelf het heft in handen nemen, met een vangnet als het even minder goed gaat. Met een economie die minder afhankelijk is van externe energiebronnen, waar werkgelegenheid ook lokaal gecreëerd wordt en de focus niet enkel ligt op goedkoop consumeren.
Onze voorstellen liggen op tafel, het is aan de onderhandelende partijen om met hun toekomstproject voor de jonge generaties over de brug te komen en laat het debat gevoerd worden.
Bart Dhondt
(De auteur is voorzitter van Jong Groen!)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
05/10/2011 om 11:05
Voor één keer géén groenlinks doemscenario verkondigd door Groene onheilsprofeten, maar een positieve oproep tot engagement van jongeren. en ook in schril contrast met het verongelijkt geweekklaag van CD&V jongerenvoorzitter Maréchal.
05/10/2011 om 11:13
Er is geen rechtstreeks verband tussen omschakelen naar groene technologie & meer (of het behoud van) tewerkstelling in ons land. Ook de zonnepanelen en electrische auto’s zullen gewoon uit China komen. in die zin is de kernuitstap als grote stap voorwaarts naar meer lokale tewerkstelling dankzij groene technologie gewoon platte demagogie. Kernenergie afschaffen is goed voor de veiligheid en het mileu, maar helpt ons op zich economisch geen stap vooruit.
05/10/2011 om 11:39
Mijnheer Dhondt, u stelt dat uw voorstellen op tafel liggen, maar ik lees hier niets concreet. Het enige waar u toe komt is stellen dat “Overschakelen naar een groene economie gaat daarom hand in hand met een verschuiving van de lasten op arbeid naar deze op kapitaal en vervuiling.”, maar dit is veel geblaat, maar weinig wol. Van die algemene stellingen kan ik er nog een hele hoop spuien, maar wat betekent dat concreet en bovenal, hoe laat u het financiële plaatje dan nog kloppen?
En wat met “De focus moet verlegd worden van het opstapelen van kapitaal, door succesvolle babyboomers, naar het creëren van werkgelegenheid voor de jonge generaties.”? Bedoelt u dat de hoge pensioenen stante pede dienen te worden afgeroomd, dan ben ik het met u eens. Maar benoem dat dan ook eens effectief! Of heeft u schrik van de reactie van vakbonden die zelfs de brugpensioenen willen behouden samen met die veel te vette pensioenen van de (hogere) ambtenaren. En hoe gaat u werkgelegenheid creëren voor de jonge generaties? Is het niet eerder zo dat er nog vele jobs te vinden zijn, maar dat die inderdaad niet dik betaald worden als het over de jobs gaat waar nauwelijks schoolkennis voor nodig is of jobs waar wél de nodige (school)kennis voor nodig is, maar die niet aanwezig is bij die “vergroende” jongeren in de steden. Als je wil werken en je hebt op school niet alleen je broek versleten, dan vind je wel degelijk een behoorlijk betaalde job!
05/10/2011 om 12:21
ach weet u wij de ouderen hebben gewerkt, meestal vanaf 18 jaar , velen onder ons zelfs vanaf jongere leeftijd.
dikwijls niet goed betaald in het begin van onze “loopbaan”. wilden niet onmiddellijk dezelfde weddes van onze oudere collegas.
wij spaarden, gingen niet vacantie, huurden een bescheiden woning, spaarden voor onze bouwgrond en woning ( eveneens bescheiden) reden met tweedehandswagens, … enz.
wij hebben gewerkt , afgedragen,, belastingen betaald, zelfs “gevochten” voor alle sociale verworvenheden, evenals voor ons pensioen.
jongeren van vandaag denken nu al aan hun pensioen, een advies voor de huidige jonge generatie ” sjwiegen en sjwimmen “.
05/10/2011 om 12:39
Ik heb 3 opmerkingen :
1. Een groene economie en een verschuiving van lasten op arbeid naar lasten op kapitaal, kan je enkel en alleen bekomen wanneer je dit mondiaal aanpakt. In alle andere gevallen, is het dweilen met de kraan open. Je kan met een groene economie niet concurreren tegen zij de gewoon verder vervuilen zoals ze bezig zijn. Als je het kapitaal in België en/of Europa gaat belasten, dan gaat het kapitaal wel ergens waar het niet belast wordt.
2. Al 30 jaar hoor ik politici verkondigen dat de vergrijzing moet aangepakt worden. We moeten vaststellen dat vandaag het probleem nog nooit zo groot is geweest. Ik hoor u graag vertellen over het “project” waarmee men de jongeren moet overtuigen. Maar wat is dat dan, het project?
3.Om al die groene fantasieën naar de werkelijkheid te vertalen bent u afhankelijk van 1 grote factor. Een factor die u niet in de hand heeft. Met name economische groei. En of die nu groen, zwart, bruin of blauw is, doet weinig ter zake.
05/10/2011 om 17:53
Onze ecologische voetafdruk verkleinen betekent veel minder consumeren. Dat impliceert per definitie dat onze economie moet krimpen (en fundamenteel anders georganiseerd worden). Welke politieke partij gaat dat idee verdedigen (buiten PVDA+ misschien)? Of misschien beter: wie gaat er stemmen op een partij die dergelijke ideeën vertegenwoordigt?
05/10/2011 om 20:53
Tel de verschillende meningen en reacties uit deze discussies op en je komt enkel tot het besluit dat er geen zaligmakende oplossing is voor iedereen.Dat stemt pessimistisch in ons democratisch stelsel, want dat wil zeggen dat iedereen zolang en zoveel mogelijk pensioen zal trekken (omdat hij ervoor gewerkt heeft), dat de inkomens voor de staat uit arbeid minder zouden moeten belast worden (om vernieuwing te bevorderen en om sowieso de bestaande tewerkstelling te behouden) en dat zorg voor milieu in onze mondiale economie hoogstens leidt tot een schot in eigen voet.
Kunnen we dan misschien toch eindelijk naar concrete en doordachte besparingen gaan in de staatsuitgaven ? Je weet wel, om die griekse tragedie te vermijden: gedaan met extreme pensioenen, met marmeren gezondheidsprojecten, met peperdure leasecontracten….
Op korte termijn lijkt me dat de grootste prioriteit, om niet te blijven ploeteren als een volk met een budgetprobleem. Zonder dat probleem heb je de vrijheid om te discussiëren wat met het geld te doen. Zoals de kaarten nu, in 2011, liggen qua begroting, zie ik eerlijk niet in welke keuze over vergroening, vergrijzing, vernieuwing of zelfs over consuminderen ergens toe leidt.
05/10/2011 om 23:54
Het is pijnlijk om te zien hoe weinig geloof er is in een mooie toekomst, hoeveel wantrouwen tegenover het radicaal kiezen voor een ander model, terwijl elders in de wereld, in Europa lokale gemeenschappen die de keuze wel maken floreren te midden van een wereld in stilstand of achteruitgang.
Of wat dacht je van een burgemeester van Beckerich in Luxemburg die de halvering van het aantal inwoners in zijn gemeente in enkele decennia ongedaan weet te maken. Die er voor koos en kiest om effectief kordaat voor een duurzame energievoorziening te kiezen.
Wat dacht je van het eiland Samsoe in Denemarken dat in tien jaar tijd op eigen grondgebied CO2-neutraal wist te worden.
Of de gemeente Güssing in Oostenrijk in de gedurende jaren verkommerende grensstreek met Hongarije? Een gemeente van 4000 inwoners die 1000 jobs wist te creëren en 50 bedrijfjes kon aantrekken, die de aankoop van 6 miljoen euro per jaar aan fossiele brandstoffen wist om te buigen in een eigen productie van 13 miljoen euro per jaar op basis van hernieuwbare bronnen.
Wat dacht je van Duitsland waar een “Bündnis für Arbeit und Umwelt” vijf keer zoveel private investeringen wist uit te lokken als er subsidies werden uitgekeerd voor de renovatie van woningen. Die gedurende meer dan een decennium elk jaar honderdduizenden woningen wist te renoveren en daarbij bovendien honderdduizenden banen wist te creëren. Waar daardoor het energieverbruik per vierkante meter in woningen met 20% procent afnam, omgerekend ongeveer 5% van het totale energieverbruik. Waar hernieuwbare energie vorig jaar 7,4 miljard euro besparing op de aankoop van fossiele brandstoffen opleverde, een toename met bijna 20% ten opzichte van het jaar voordien.
Wat dacht je van Denemarken, een land met evenveel inwoners als Vlaanderen waar de windenergie evenveel banen levert als de auto-assemblage hier bij ons, met dien verstande dat de windenergie sector een jaarlijkse groei kent van 20 tot 30% terwijl van de autosector bekend is dat er wereldwijd een kwart overcapaciteit is. Waar uitbaters van stads- of wijkverwarmingsnetten uit puur economische overwegingen opteren voor zonne-energie, ook al zijn er dan geen subsidies voor. Waar grootschalig op elektrisch transport gemikt wordt om de geproduceerde hernieuwbare energie te absorberen.
Vergeet toch niet dat de 10 ton CO2 die we in West-Europa gemiddeld per persoon en per jaar uitstoten niet alleen 150 euro aan emissierechten kost, maar vooral 1500 euro per persoon per jaar aan de aankoop van fossiele brandstof. Denk aan de 6 miljoen euro voor de 4000 inwoners van Güssing in Oostenrijk. Voor Vlaanderen zou dit een besparing betekenen van 9 miljard per jaar, met bijhorende vermindering van de uitstoot van CO2, maar ook fijn stof. Terwijl de lokale productie, ook al worden de installaties dan bij gebrek aan productie in eigen land, uit het buitenland geïmporteerd, toch heel wat jobs zou opleveren in opbouw, uitbating, distributie en onderhoud.
In al de kommer en kwel wereldwijd zie ik wereldwijd toch heel wat hoopgevende kiemen voor een andere, meer solidaire, minder vervuilde, gezondere, vriendelijkere wereld. Wat mij betreft is er heel wat hoop voor jong en oud. Het is alleen zaak de kiemen, op hoe ondankbare bodem ze ook terecht komen, de kans te geven tot bloei te komen, net zoals de bewoners en de politici in de hoger genoemde gemeenschappen in Europa hebben gedaan.
06/10/2011 om 13:55
Groen! zou in plaats van de financieminister beter een ernstige koolstofheffing eisen aangevuld met een zware taks op de dodend fijn stof spuiende diesel en op de nog altijd schandelijk vrijgestelde vliegtuigkerosene.
Dit eventueel in ruil voor het leveren van een communautaire meerderheid en voor het afzien van regeringsdeelname.
Het valt nochtans te vrezen dat postjespakkerij weer zwaarder zal wegen dan het realiseren van noodzakelijke en effectieve milieumaatregelen, wat de eerste bestaansreden van een groene partij zou moeten zijn.
11/10/2011 om 22:01
Is niet elke partij een tikkeltje groen, blauw of rood? Moeilijk om tegenwoordig nog je weg te vinden in de doolhof der partijstandpunten. En als het over de verdeling der postjes gaat, dan valt het op dat iedereen (ook de franstaligen) plots aan hun eigen zeel beginnen te trekken. Een socialist, een VLD-er of een CD&V-er, allen streven ze naar hun eigen mandaten voor het bestuur van dit land. Maar wie goed bij de les is, merkt dat hun programma’s gewoon ineen lopen. Eén ding staat vast: ‘niets is blijvend: enkel de verandering! ‘