Ooit was er een verbond van “verontruste ouders”, nu heb je verontruste schooldirecteurs, die zich zorgelijk afvragen: “dat hebben we nu nog nooit meegemaakt”. Volgens Mieke Van Hecke, secretaris-generaal van de koepel van katholieke scholen “ondermijnt schadevergoeding voor een slecht rapport het gezag”. In De Standaard van 29 10 2011 vraagt ze zich af “welke boodschap je aan je kind meegeeft” als je niet “aanvaardt” dat de klassenraad “weet wat de beste pedagogische keuze is”.
Het ultieme gezagsargument: het gezag weet het beter, en het is zo omdat het gezag het zo zegt. Aanvaarding als sleutelbegrip: vroeger heette dat zelfs “berusting”. Het gezag mag zelfs een enkele keer fout zijn, maar is niet verantwoordelijk voor de gevolgen. Niet ‘waarom’, maar ‘daarom’: op welke kansel hebben we dat vroeger nog gehoord.
De school ter verantwoording roepen, A.D. 2011 zal het best wel wennen: schadevergoeding voor misbruik in quotering moet kunnen. Waarom niet overigens: waarom zou de school het laatste bastion blijven, immuun voor claims tot schadevergoeding voor manifeste beroepsfouten ?
Ministers kunnen gedagvaard worden, het Vaticaan vervolgd, maar het Gentse St. Barbaracollege zou een eiland buiten justitie blijven: het idee alleen al, is juridisch zo absurd dat het een uitdaging lijkt voor het gezond verstand. Enkel de schuchterheid waarmee de vordering van de ouders nu (enkel voor morele schade) gesteld wordt, roept vragen op. Vragen die treffend beantwoord worden door dit laatste Bastion zelf: Wij Weten Altijd Beter. Een schoolmeesterachtige nultolerantie op kritiek.
Alledaagse kost
Iedere dag buigt ergens in België een rechter zich over ongevallen op school, van bananenschillen tot afgewaaide pannen. Iedere burger, dus ook iedere school hoort attent te zijn bij diensten die hij aanbiedt, of gebouwen die hij beheert: de zorgvuldigheidsnorm, of in een aantal gevallen zelfs de ‘objectieve aansprakelijkheid’ voor gebrekkige zaken.
Mieke Van Hecke mag op één oor slapen. Net als veel aannemers en vrije beroepers, hebben scholen geen ‘resultaatsverbintenis’, enkel een welbegrepen ‘inspanningsverbintenis’. Dat mankeerde er nog aan.
Uiteraard zal geen rechter zal zich in de plaats van school of leraar zélf stellen. Het rechterlijk toezicht zal zich beperken tot ‘marginale toetsing’: is er bij de beslissing kennelijk misbruik gepleegd, of een grove fout begaan ? Niet de private opinie van de toevallige rechter is de toets, maar wat hij of zij oordeelt wat in redelijkheid de overtuiging zou zijn van iédere onpartijdige beoordelaar: de lat van de bewijslast ligt voor de klager dus wel heel hoog, en de beleidsvrijheid van het onderwijs gevrijwaard.
De rechter is geen pedagoog, en vervangt geen klassenraad of examencommissie, maar onderzoekt iedere vorm van fraude en willekeur, en regelt zo nodig de schadevergoeding. Logica van zware fout, schade en schadevergoeding: het zal toch immers je kind maar wezen. Wie dàt in deze eeuw niet aanneemt, gelooft in de Onfeilbaarheid.
Uiteraard kunnen rechters zich ook vergissen, of van mening verschillen: vandaar ook procedureregels, waaronder hoger beroep en cassatie. In naam van de Feilbaarheid.
De klas van klassenjustitie?
Met dié essentieel democratische controle moet ook het Onderwijs - in de praktijk het laatste bastion van soms misplaatste autoriteit - ook leren omgaan. Daar zijn goede juridische argumenten voor, maar eigenlijk is het beste argument, pedagogisch.
Een school die zich op een uitzonderingsregime beroept, geeft zélf een slecht signaal: dat er regels zijn die essentieel zijn, maar toch niet voor iedereen tellen. Krampachtige klassenjustitie ex cathedra in de klas.
Mieke Van Hecke waarschuwt voor een “tendens overgewaaid uit het hoger onderwijs”, maar hoeft geen veramerikanisering van de onderwijsjustitie te vrezen. Daarvoor is de drempel duidelijk nog veel te hoog, niet alleen voor wijsneuzen en lastposten van ouders, maar ook voor gewone, mondige burgers die een punt hebben.
Als rechter heb je uiteraard bedenkingen over de zaken die voor je liggen: ik vroeg me echter vaak af waarom bepaalde procedures blijkbaar nooit gevoerd werden. Of zelden, tot recent. Die hiaten waren er niet toevallig. Ze zeggen iets over justitie, maar nog veel meer over onze samenleving in haar geheel.
Als ten andere ook onderwijs, wel een ouwerwetse piramide lijkt, net als justitie, waarom zouden misbruiken enkel op het universitair niveau beteugeld en vergoed kunnen worden, in een schakel waar nog veel alternatieven overblijven: in het middelbaar onderwijs worden met één pennentrek oneindig méér perspectieven definitief afgesneden. Een ‘buis’ vanwege een universiteitsprofessor brengt dus potentieel minder schade toe dan tijdens het middelbaar onderwijs.
Diploma’s van docenten op welk niveau dan ook, zijn slechts als toga’s: ze vertellen iets over studies en techniek, maar niets over karakter, zwakheden, humeur. Niets menselijks is hen vreemd, van enthousiasme tot burn-out, van empathie tot kille rancune. Wat bescheidenheid ware dus op z’n plaats: allemaal mensen.
Levenslang
Scholen kunnen een leven bepalen: in de positieve zin van het woord is dit ook hun ambitie. ‘Levenslang’ is dus iets wat véél frequenter voorkomt in het onderwijs, dan in justitie. Bijgevolg mag het verantwoordelijkheidsgevoel van de schoolse decision-makers best wat aangescherpt worden.
Het Hof van Cassatie schreef al boeken arresten over prullen: moet kunnen, want prullen kunnen principes verhullen. Onderwijskeuzes daarentegen horen bij de fundamentele strategie van een jong leven. Ze bepalen voor een student nog in hoge mate de latere loopbaan, of minstens de professionele waaier van mogelijkheden.
Voor bezorgde ouders is dit de éérste geruststelling: “mijn kind zal het wel maken”. In de praktijk lijkt bij die cruciale beslissingen al te vaak niet aandachtig genoeg stilgestaan.
De 15-jarige leerling X uit Gent kreeg wel nog elders kansen, buiten de richting wiskunde. Piloot zal hij wellicht niet worden. Het gevolg van een ‘rood licht’ in studierichtingen, is echter vaak een neerwaartse spiraal, en ooit dreigt dan de laatste kans: “elke jongere die je van school gooit, duw je de criminaliteit in” waarschuwde de Antwerpse schooldirecteur van de vorig week-end neergestoken Ilyas op dezelfde 29 10 2011 in De Morgen. En Ilyas kwam niet uit een kansarm gezin, voegde hij eraan toe.
Opvoeding is nog iets anders dan diploma’s. Maar je raakt niet correct op de trein zonder ticket. Het resultaat is een wrang gevoel van onrecht bij leerlingen en ouders. Want in dié betekenis zijn er nog een pak verontruste ouders, mevrouw Van Hecke.
Jan Nolf
(De auteur was bijna 25 jaar vrederechter en schrijft juridische bedenkingen op zijn blog www.justwatch.be )
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
31/10/2011 om 13:25
Principieel ben ik wel (gedeeltelijk) akkoord met Mr Nolf. Ik denk echter dat, moest dit meetbaar zijn, er aanzienlijk minder gevallen van terecht verontruste ouders zijn dan dat er gevallen zijn van ouders die de terechte opmerkingen vanuit de school van hun kind niet willen aanvaarden.
Als we de reputatie van justitie in rekening brengen dan kunnen we objectief alleen maar besluiten dat, als er al een probleem dient opgelost te worden, dat best niet via juridische weg kan gedaan worden. Kwestie van concrete resultaten te kunnen boeken. Dit toont nogmaals aan hoe erg het de facto deficit van justitie in onze maatschappij wel is.
Terug naar het probleem van de deliberatie: een deliberatie gebeurt door een ganse groep van onderwijzers. In het concrete geval zaten die er dus allemaal naast betreffende de betrokken leerling. Kan zijn maar lijkt mij eerder een uitzondering dan regel. Ik vraag mij dan ook af of de ouders niet beter een school hadden gezocht die hun kind wel in de gevraagde richting zou aanvaarden?
31/10/2011 om 14:08
“Waarom zou de school het laatste bastion blijven, immuun voor claims tot schadevergoeding voor manifeste beroepsfouten ?”
Ik heb met veel interesse uw opiniestuk gelezen. De boodschap is duidelijk en klinkt op het eerste zicht perfect aanvaardbaar, zeker in de huidige context waar ministers gedagvaard kunnen worden. Als leerkracht wil ik hier echter een bedenking bij plaatsen betreffende “beroepsfouten”.
Ik ben taalleerkracht en heb per examenperiode ongv 1800 blz (180 lln x 10 blz) te lezen, te quoteren, op te tellen en de punten uiteindelijk in te voeren. Een heleboel stappen waar er fouten kunnen optreden. Bovendien heb ik voor dit werk belachelijk weinig tijd. Let op, ik wil niet klagen: als het meevalt heb ik voldoende tijd, als het tegenvalt daarentegen wordt ik verondersteld om dit werk op bv anderhalve dag te klaren. Om dan nog niet te spreken over de onfortuinlijke collega die dinsdag om 12u examens van 8 klassen binnenkrijgt die tegen woensdagochtend volledig verwerkt moeten zijn :-)).
Als ik reken dat ik aan een foutenmarge van 1% werk (en dat zou ik van mezelf al fenomenaal vinden), dan zijn er op 18 blz fouten te vinden. Dat kan gaan van een onnozele optelfout tot iets wat effectief verkeerd verbeterd is… Zijn die 18 blz verspreid over verschillende examens dan zijn er dus 18 van de 180 examens waar er een fout inzit. De werkelijke foutenmarge zal helaas vermoedelijk nog hoger liggen. Naar het schijnt zou een wiskundige hier een heel interessante curve kunnen over uitzetten. En juist o.a. om dit probleem op te vangen zijn er klassenraden… Waar er met collega’s (experten in opvoeden, onderwijzen, quoteren en interpreteren van resultaten, maar die ook fouten kunnen maken) gediscussieerd wordt en er in geval van onenigheid een democratische beslissing wordt genomen. En dan komt de laatste jaren meer en meer de advocaat ten tonele (tromgeroffel)…
Als, en ik zeg weldegelijk àls een advocaat zich zou bezighouden met het uitvlooien van mijn examens, toetsen, taken enz… om argumenten te zoeken om een resultaat van een leerling aan te vechten dan zal hij die waarschijnlijk vinden. En in mijn redenering houd ik dan nog geen rekening met alle zgn “faciliteitenleerlingen”: dyslexie, dyspraxie, dyscalculie enz… waar de toegekende “voordelen” open staan voor juridisch debat. (Ik wacht bevoorbeeld met zeer veel interesse het eerste proces af waar een ouder van een taalzwakke leerling die geen dyslexie-attest heeft een klacht neerlegt omdat zijn / haar kind niet volgens dezelfde criteria wordt geëvalueerd als een dyslexieleerling).
Fouten worden gemaakt en die kunnen er in het allerslechtste geval toe leiden dat een leerling een voor hem nadelige eindbeoordeling krijgt op een deliberatie.
Heeft die leerling dan het recht om iemand te dagvaarden voor geleden schade? Ik hoor U zeggen van wel en ik wil uw “gezag” als vrederechter met 25 jaar dienst niet “ondermijnen”. Maar wie een deur openzet moet ook weten wat er mogelijks binnenkomt. En een klassenmaatschappij waar iemand die voldoende ‘cash’ heeft om zich een advocaat te veroorloven die een beslissing van een delibererende klassenraad aanvecht is ook niet je dat… net zomin als een school die zich juridisch moet indekken en daardoor de taakbelasting van zijn onderwijzend personeel exponentieel de hoogte in jaagt. Want ondertussen heb ik een berg papierwerk in te vullen. Documenten waarmee de school juridisch kan bewijzen dat ze op een correcte en verantwoorde manier bezig is maar die er ook voor zorgen dat ik minder tijd heb om het kind in kwestie extra te begeleiden. En oh ironie van het lot, hiervoor kan ik eventueel later in gebreke gesteld worden ;-).
Al lachend zeggen wij onder collega’s wel eens dat er door de “verjuridisering” en “regelneverij” in het onderwijs een tijd zal komen waar wij een leerling een fiche met veiligheidsinstructies gaan moeten meegeven als hij naar het toilet wil gaan.
In afwachting geef ik nog altijd graag les en neem ik de occasionele brief van een advocaat er op een klassenraad bij, maar niet met de glimlach.
Christophe
31/10/2011 om 14:13
Als je wil dat de scholen meer aan opvoeding doen, moet je hun ook middelen ter beschikking stellen, ik heb twee zonnen van dochters, 15 en 16 jaar en puberteit wordt me niet bespaard, en als stormt het generatieconflict hier wel eens, het valt in de feiten enorm mee..
Mijn jongste heeft al verschillende keren een verwittiging gehad of ze zal in richting moeten “zakken”, welnu, ik laat ze een paar uur begeleiden door een repetitor, (slechts een paar uur) en dan heb je gelijk een tweede opinie of een kind weg is met wiskunde of niet.. of ze de juste attitudes, inzichten enz heeft, of ze de essentie kan vatten. Als dat haaks op de resultaten staat dan ga ik eens met die leerkracht of directie praten en geloof me geenenkele school wil een niet-probleem kind kwijtspelen..
Ik heb het zelf meegemaakt in de Normaalschool te Tienen (79) in mijn lievelingsvak geschiedenis dat de leerkracht mij “pakte op de punten” (wees gerust, het verhaal kan ik uitleggen het is geen wrokkig uitlating van mij.. en dit op een platte manier, een leerkracht en een school die zichzelf respecteert onwaardig..
Welnu, als humanioraleerling vond ik dat gewoon zielig dat een leerkracht zich profileerde -eventueel ten koste van de studieintresse- op een dergelijke manier…. maar geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om klacht neer te leggen.. Je hebt nu eenmaal overal rotte appels..
marc
31/10/2011 om 18:37
geachte heer jan nolf,
ik begrijp je frustratie wel als vrederechter dat sommige scholen en schoolhoofden menen boven de wet te staan en onaantastbaar lijken , maar in dit concreet geval slaat u de bal wel mis, om niet te zeggen totaal er naast , de feiten : een leerling uit Gent vecht zijn B-attest aan, die klacht wordt op schoolniveau opgelost en de delbererende klassraad komt op haar beslissing terug (dit is toch moedig dat ze publiekelijk hun fout toegeven en dit staat toch haaks wat je vertelt dat de scholen denken dat ze een bastion zijn) en kent de leerling een A-attest toe half september - het nieuwe schooljaar is ondertussen al gestart maar er is daardoor nog geen onherstelbare schade toegebracht aan de leerling : de leerling kan nog altijd in het volgend leerjaar starten, zonder noemenswaardige achterstand,
dus ik zie niet in waarom hij zou schadevergoeding moeten krijgen, de school zelf heeft toch hem grootmoedig gelijk gegeven ,
ik geef u op een blaadje dat de rechter ook die mening zal toegedaan zijn
besluit : jouw artikel is een maat voor niets, hoogstens een storm in een glas water
31/10/2011 om 19:41
Waarschijnlijk zijn het grote ego’s die verongelijkte ouders; ze kunnen niet aanvaarden dat, in normale omstandigheden, de school het beste voorheeft met hun kind.
Als deze trend zich doortzet zie ik maar één oplossing, die bovendien heel gemakkelijk is toe te passen, namelijk : geef iedereen een attest die er om vraagt. De maatschappij zal later oordelen hoe succesvol of hoe miserabel het individu het er vanaf brengt. En daar zullen geen juridische argumenten aan te pas komen.
Alleen stelt zich de vraag kunnen wij zonder gewetenswroeging de zaken zomaar op hun beloop laten?
31/10/2011 om 19:52
Mogen de leerkachten dan ook juridisch sommige scholen en ouders aanklagen wanneer blijkt dat zoon of dochter absoluut niet de eindtermen beheerst en deze ouders per sé willen gelijk krijgen? Want sommige ouders durven nogal wat. En sommige jongeren bezitten getuigschriften die niets waard zijn en niet weergeven wat ze beheersen. Eigenlijk is er maar een manier om dat soort problemen zonder enige juridische rompslomp, gelijkhebberij en getouwtrek omwille van perceptie op te lossen; Maak gewoon alles transparant. Laat ouders en jongeren inzage hebben in testen, examens en geef uitleg bij rapporten. Sluit gewoon willekeur van beide zijden uit. Wanneer alles tranparant en duidelijk is, telt maar 1 ding: de feitelijke waarheid. Laat gewoon de resultaten spreken en vermijd dubbelzinnige interpreteerbare evaluaties. Bovendien moet een klassenraad een gemotiveerde beslissing bijvoegen, wanneer blijkt dat een jongere niet voldoet. Het heeft in elk geval geen zin kinderen de dupe te laten worden van ouders die zich niet kunnen neerleggen bij feiten en hiervoor de reflex cultiveren om scholen zomaar dan te laten opdraaien. Het probleem is wederzijds: Daarom transparantie in plaats van een machtsstrijd om gelijk. Zowel ouders, jongeren en leerkrachten hebben rechten. Een zowel ouders, jongeren, leerkrachten en directies kunnen slachtoffer en dader zijn van machtsmisbruik. Wanneer er goed wordt gecommuniceerd tussen jongeren, ouders, leerkrachten en directie, dan vermijd je automatisch juridische veldslagen om gelijk te hebben.
31/10/2011 om 22:56
Ik kan grotendeels uw redenering volgen. Als jonge leraar sta ik volgende week op 13 november 11 jaar in het onderwijs. Dit steeds in het stadsonderwijs. Eerst in Brussel en daarna in Gent. Talrijke leerlingen al de revue zien passeren en met hart en ziel ingezet voor vele jonge mensen. Als jonge mensen uit andere scholen zich komen inschrijven heb ik af en toe schrijnende toestanden gezien. Er zijn dingen die wettelijk bij ons niet kunnen. Zoals iemand een B-attest geven met gemiddeld meer dan 60% en enkel een tekort voor een vak van in de veertig procent. Zelfs al is dat een hoofdvak.
Er lopen dingen mis, ook wij zijn als leerkrachtenteam zeker niet onfeilbaar. Maar in mijn loopbaan heb ik nog nooit meegemaakt dat op basis van één tekort een leerling een b-attest of zelfs een c-attest krijgt. Ofwel passen bepaalde scholen de regels anders toe (niet nader genoemd de klasse-scholen uit bepaalde kringen) maar bij ons staat altijd de leerling centraal. Uiteraard kunnen sommige ’strubbelingen’ met een bepaalde collega een rol spelen maar bij een klassenraad mag dat geen rol spelen. We spelen het zeer fair naar collega’s toe. Als leerlingen voor mijn vak gebuisd waren, stond ik nooit alleen, alleen een bevestiging van wat algemeen de teneur was. Ik weet ook wel de indianenverhalen van gepakt worden door een leerkracht als leerling. Maar de waarheid moet ook gezegd worden: leerlingen kunnen zelfs valse brieven versturen met grote onwaarheden die soms grote consequenties hebben door de goedgelovigheid van directies.
Juridisch hebben we nog nooit zo zwak gestaan als leraar in de praktijk. Zeker mensen die lesgeven in centrumsteden. Omdat we net zo graag lesgeven en onze idealen niet overboord gooien blijven we het verder graag doen. Maar de problemen stapelen zich enorm op. Veel mensen kennen die wereld niet van loszandgezinnen, opvoedingsloze pubers, canaille van de laagste soort, … .
Gelukkig weten we vaak niet de juridische achtergrond van bepaalde probleemgevallen maar vele collega’s van het onderwijsmilieu komen zeker in de centrumsteden in aanraking met jongeren die een enorme geschiedenis hebben bij het jeugdparket. Pas als we zelf fysiek bedreigd worden kunnen we zelf iets ondernemen, maar meestal worden we gewoon in het ongewisse gelaten en dat is een tijdbom in de centrumsteden. Men steekt maar al te vaak zijn kop in het zand. Alles moet op papier en liefst in tienvoud, zelfs in dit computertijdperk is er nog nooit zoveel opgeschreven, gediscussieerd, getest maar aan de essentie wordt vaak niks gedaan. De plichten van volwassenen om jongeren een warm nest te geven. Gelukkig zijn er veel ouders die dat wel doen, maar heel wat (1 op drie) falen hierin of doen het op een zodanig gebrekkige manier dat er zware sporen zijn terug te vinden in het gedrag van de leerling. Als je als leraar zelf enthousiast lesgeeft en met veel respect jongeren behandelt dan krijg je heel veel terug, gelukkig maar.
Maar het beleid faalt vaak door absurde regels die de jongere eerder benadelen dan juist kansen geven.
Wereldvreemdheid in beleidsmakende kringen van het onderwijs is niet zeldzaam, integendeel. Ik wacht dan ook met een bang hart af wat de nieuwe hervormingen precies zullen zijn die op ons afkomen ivm het secundair onderwijs.
Ik ben absoluut voorstander van algemene taaltesten Nederlands op 12 jaar, 15 jaar en 18 jaar. Wie het minimumniveau niet haalt moet een jaar verplicht een ander traject volgen om te parkeren, bij te benen wat minder is om dan weer verder zijn normaal traject te volgen. Ook zou dringend in opleidingen van leerkrachten meer oog moeten zijn voor al die leerproblemen en vooral hoe ze in praktijk op te lossen of er tenminste mee om te gaan. Veel frustraties zouden hier bij collega’s kunnen vermeden worden maar men is vaak Oostindisch doof in het ministerie van Onderwijs. Zeker als een minister geen ervaring heeft als leraar kan je dingen moeilijk inschatten volgens mij. Juridische stappen worden zelden genomen door arme gezinnen, wel door wie het zich kan permiteren als ouder om een speciale advocaat onder de arm te nemen.
De politici maken de wetten en de regels niet wij, dus moeten ze maar dringend hun huiswerk opnieuw maken. Er is blijkbaar teveel interpretatie mogelijk anders zouden zoveel advocaten niet kunnen leven van louter deze zaken. Maar men geeft de koepels misschien teveel vrijheid om dingen te interpreteren. Sociale ongelijkheid is nog steeds de realiteit, alleen is ze nu wat subtieler maar geloof me, de praktijk is soms schrijnend hard. Scholen waar de boeken alleen al meer dan 350 euro/kind kosten leggen gewoon de sociale lat hoog, dat is een zware hypotheek op de toekomst en wanneer gaat men daar eens werkelijk iets aan doen?
Want als wij falen, betaalt de maatschappij altijd een flinke rekening. Ik besef zeer goed die verantwoordelijkheid maar dan zouden we graag ook wat meer juridische steun hebben en die is er jammer genoeg niet. Gelukkig heb ik nog steeds het gevoel dat we regelmatig echt wel een steen kunnen verleggen in die rivier. Veel jongeren zijn ons dankbaar, maar soms falen we, hoe spijtig dat ook is.
01/11/2011 om 10:49
Natuurlijk heb ik er alle begrip voor dat Mr. Nolf praat voor zijn winkel en er een vak-gekleurde opinie op na houdt. Ik vind echter dat Marc hierboven er een veel gezondere houding op na houdt en een veel wijzere raad meegeeft.
Waar gaan we naar toe als we, zoals Mr.Nolf zou willen, met niemand meer praten of iets onderling kunnen bespreken, maar voor alles en nog wat naar de rechter zouden stappen. Ok, het zou goed zijn voor het inkomen van de advokaten in dit land, maar verder?
Gaan we ook de huisarts aanklagen als hij zegt dat je verkouden bent, terwijl je zelf er van overtuigd bent de griep te hebben?
Trouwens, hoe moet die rechter weten wie gelijk heeft. Zij zijn geen dokter, geen leraar of wat dan ook. Hun kennis beperkt zich tot wat wetteksten en zij zijn zeker niet bevoegd om een uitspraak te doen over wat anders. Natuurlijk, als je de logica van Mr.Nolf volgt, moet je de rechter aanklagen als je niet tevreden bent met zijn uitspraak. Dat meent hij toch niet ernstig, of wel?
01/11/2011 om 11:10
Doe maar voort, lieve ouders !
Alles, ik herhaal alles moet kunnen !
Ik stel voor dat de heer Nolf en zijn ‘volgelingen’ een sabbatjaar nemen in hun huidige rustige baan en een jaar, één schoolaar volstaat, voor de klas gaan staan, de leraarsvergaderingen bijwonen, en in de weekends de verhalen van de directies aanhoren.
Breek me de bek niet los !
01/11/2011 om 23:32
Als ouder actief in een beroepscommissie, kan ik enkel maar opmerken dat de heer Nolf misschien wel een prima vrederechter is geweest, maar weinig verstand schijnt te hebben van de leerlingenbeoordeling en de mogelijkheden tot verweer. Het is jammer dat een, naar ik aanneem, verstandig mens ergens met een half oor een klok hoort luiden en daarvan gebruikt maakt om fel van leer te trekken tegen een uitspraak die een heel uitgebreide en serieuze achtergrond heeft (die, inderdaad, ook door de pers onvoldoende in beeld wordt gebracht). Een gemiste kans om te zwijgen, mijnheer Nolf. Ik ken niemand in heel het katholiek onderwijs die vind dat dit onderwijs buiten en boven de wet moet staan. Misschien toch ook eens oog hebben voor de proportionaliteit?
02/11/2011 om 14:58
Frankv, jouw visie over de rechters is, hoop ik, enkel voorbehouden voor eigen gebruik.
Zulke theorieën verkopen kan misschien aan de toog, maar niet aan weldenkende en logische burgers!
Marcel Van Lysebetten, als de job van “voor de klas staan” jouw niet echt bevalt, herscholing is de oplossing, wordt rechter en je hebt samen met jouw “volgelingen” altijd het grote gelijk aan jouw kant.
Ik begrijp niet goed dat de onderwijzende elite voor die job blijven kiezen als alles zo moeilijk ligt, …
05/11/2011 om 17:55
@Romain
Mijn visie op de rechters is gebaseerd op feiten en louter feiten. Wat hebben zij gestudeerd? Rechten. Wat kennen zij dus? Rechten. Niet meer, niet minder. Hebben zij geneeskunde gestudeerd? Zijn zij opgeleid tot leraar? Kennen zij wat van economie? Nee, dus.
Overigens is uw antwoord aan Mr. Van Lysebetten ook niet voor gebruik buiten de stamkroeg.