Alsof de pest in opmars was, zo leek het wel toen een Vlaamse krant onlangs blokletterde dat de “scholen in Aalst worstelen met het stijgend aantal Franstalige leerlingen”. “En dit met alle problemen vandien” zo klonk het uit de mond van Aalsterse schooldirecteuren en stadsambtenaren, die tot de schijnbaar onrustwekkende vaststelling gekomen waren, dat Brusselse gezinnen zich steeds veelvuldiger in de regio Aalst vestigen. Bovendien wijst alles erop dat het vermoedelijk nog wel een tijdlang zo zal doorgaan, want er zijn voor die volksverhuizing zeer goede redenen: in Aalst is het goedkoper wonen en leven en ouders vinden er voor hun kinderen scholen die nog net niet kreunen onder de toevloed van leerlingen. Logisch dus dat de weg naar Aalst door steeds meer Brusselse gezinnen wordt gevolgd. Vraag is dan: wat doen we hiermee?
O wee !
In een regio met een deficitair geboortecijfer, waar men zich om de haverklap afvraagt hoe men de exponentieel groeiende kosten van de vergrijzing in de komende decennia zal opvangen, lijkt de komst van nieuwe gezinnen van actieve veertigers met jonge spruiten wel een godsgeschenk. Maar wie zou verwachten dat de bewoners van het oude Avondland een dergelijke injectie van nieuwe actieve bevolking als een ferme opsteker zouden beschouwen, die dwaalt, zeker in Vlaanderen. Want o wee, de rampspoed wil dat deze nieuwkomers Franstalig zijn, sinds enige tijd, na Aids en kanker, zowat het ergste wat een mens boven de taalgrens kan overkomen.
Onlangs nog konden we lezen dat tieners in de Vlaamse scholen zich tegenover hun leraren Frans tot militante refuzniks ontpoppen: de taal des duivels hoort volgens de jonge Vlaming niet langer tot de studieplichten. En zag men tot voor kort de Nederlands-onkundige jonge meute oprukken tot in de scholen van Denderleeuw, vandaag grijpt de plaag dus verder om zich heen, tot in de carnavalstad. Een stedelijk ambtenaar resumeerde de plaatselijke zorgen gevat :”We hebben de indruk dat Aalst stilaan de periferie van Brussel wordt”.
De periferie van Brussel
Verbazend toch, hoe men in Vlaanderen de zoete illusie koestert dat de problemen van de hoofdstad ophouden aan gewest- of taalgrenzen en dat men de kwalen van Brussel door politieke scheidslijnen kan bezweren. Met zijn buitenwijken op geen 20 kilometer van Jette en Ganshoren, ligt Aalst namelijk ook effectief in de periferie van de hoofdstad, zo is dat op deze aardbol toevallig wel. Dat men zich tegen deze doodsimpele evidentie met handen en voeten verzet en ze tot een “indruk” herleidt, heeft iets van de ontkenning van het zonlicht. Zou een inwoner van Yokohama betwisten dat hij in de periferie van Tokio leeft? Of zou een bewoner van Argenteuil zich erover verbazen dat hij in de Parijse metropolitane omgeving leeft? Uiteraard niet.
In Vlaanderen echter kijkt men in de schaduw van de hoofdstad liefst van al de heel andere kant op, weg van dat hedendaagse Sodoma waar men de handen beter aflaat, want wie pek hanteert bezoedelt zich. De Brusselse heksenketel kan dus geen Vlaamse zorg wezen, de massa ongeschoolde jongeren, de moslimgetto’s en het dicht geslibte onderwijsnet, dat zijn Brusselse, geen Vlaamse problemen. En dus geloofde de Aalsterse goegemeente in alle ernst dat de toevloed van bontgekleurde jeugd die de Brusselse Vlaamse scholen steeds nadrukkelijker overspoelt, geen andere bedding zou zoeken.
Verleiden of verketteren
Dat mensen, met dromen en verlangens voor hun kinderen, onstuitbare demografische stromen vormen - van Oost naar West of Zuid naar Noord – dat heeft de gemiddelde Europeaan sinds de val van de Berlijnse muur zo stilaan wel begrepen. De Arabische lente heeft hem hier recent nogmaals aan herinnerd. In Vlaanderen voert men evenwel, onverstoord en als vanouds, heldhaftig strijd tegen het vijftig jaar oude spookbeeld genaamd de Brusselse “olievlek”. Tevergeefs zo blijkt nu, want de olie die in de randgemeenten reeds voor talloze politieke slippartijen en blikschade heeft gezorgd, heeft vandaag dus ook het provinciale Aalst bereikt.
De sfeer wordt ietwat wereldvreemd, wanneer we ook nog lezen dat “vijftig procent van de Vlamingen het gebruik van vreemde talen op straat bedreigend vindt”. Dat men in de straten van Aalst steeds vaker Engels hoort, Pools, Duits of Hollands, tot daar nog aan toe. Echt hommeles wordt het uiteraard pas wanneer een autochtoon een paar zinnen in het Frans hoort weerklinken. Men kan dit onzin vinden, maar het is ook begrijpelijk, in het licht van de ons allen bekende Belgische geschiedenis, waarin een Franstalige kleinburgerij de Vlaamse medemens decennialang voor tweederangs heeft versleten, zonder ooit ook maar een indruk te geven dat enige vorm van officiëel excuus voor dit historische onrecht gepast zou zijn.
En hoewel nieuwkomers in Aalst moeilijk verantwoordelijk kunnen worden geacht voor die Belgische arrogantie van weleer, toch dient inderdaad te worden vastgesteld dat Franstaligen zich nog altijd, vaak zonder enige kennis van het Nederlands, plompweg in Vlaanderen installeren om er dan enige tijd nadien een herziening van de taalgrens te bepleiten.
Een zinvolle Vlaamse aanpak zou er in bestaan deze nieuwkomers te verleiden tot het samenleven in hun nieuwe Vlaamse thuis en ze - al dan niet onder zachte dwang en met een minimum aan drempels - de weg naar de Nederlandse les te tonen. Nieuwkomers ervaren evenwel dat de wachtlijsten voor Nederlandse lessen almaar langer worden. Wie geen asiel zoekende vluchteling is, maar een verlichte Franstalige Belg die Nederlands wil leren, kan het al helemaal vergeten. Op hem valt de plicht het falen van het onderwijs van de Franse Gemeenschap zelf te verhelpen. Bovendien inspireert men niemand tot de liefde voor de Nederlandse taal door hem op de een of andere stadsdienst in een plaatselijk dialect wandelen te sturen.
Bastaardtaal
Nieuwkomers zet je niet aan tot integratie door ze in bastaardtaal te schofferen als ongewenste indringers, uit koers geslagen Brusselaars, beladen met de zonden van Babylon. Mocht vijftig jaar vruchteloze taalstrijd in de faciliteitengemeenten iets hebben opgeleverd, dan zou het wel het inzicht moeten zijn dat je met azijn geen vliegen vangt. Fundamenteel zijn deze Franstalige ouders op zoek naar een goede toekomst voor hun kinderen. Door hen voortdurend te melden dat we een broertje dood aan ze hebben, drijft men nieuwe Vlamingen in de armen van Maingain en consoorten.
Jan De Troyer
(De auteur is oud-hoofdredacteur van TV-Brussel en publiceert over Brusselse kwesties.)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees dus de gewijzigde regels - mod
22/11/2011 om 15:27
Met uw opiniestuk gaat u volledig voorbij aan de kern van het probleem, namelijk dat die toffe Franstalige die zich in Aalst komt vestigen over het algemeen niet netjes op de wachtlijst voor Nederlandse lessen gaat staan, helemaal geen plan heeft om zich te integreren en gewoon overal, van speelplaats tot Colruyt in de taal van Beaudelaire blijft doorgaan. Middenklasse zien we ook weinig toestromen hier voor alle duidelijkheid; ik woon zelf in Affligem en op 10 jaar tijd zie je vooral de arbeiderswoningen in handen komen van niet-Nederlandstaligen uit vooral het onderste sociale segment; ze zijn welkom uiteraard (want dat is het giftige van uw opiniestuk, dat we weer eens worden afgeschilderd als onverdraagzame kleinburgerlijke eigen-volk-eerst Vlamingen), maar mogen we een minimum aan respect vragen voor onze gemeenschap? Van Aalst een tweede Brussel maken, daar pas ik voor; ik ga in Yokohama mijn taal & cultuur ook niet opdringen. Tot slot nog dit; de Brusselse ontploffende meltingpot is voor een groot stuk gevolg van de uiterst soepele PS/CDH-migratiepolitiek van de afgelopen jaren en ja,de Franstaligen mogen dat wat mij betreft zélf oplossen.
22/11/2011 om 16:15
@Henderix: als u het wat korter kan verwoorden, publiceren we uw reactie - mod
22/11/2011 om 17:28
@Verlinden: uw e-mailadres voldoet niet; lees de regels - mod
22/11/2011 om 18:25
Beste Jan, de meeste vlamingen zullen geen probleem hebben met anderstaligen die oprecht hun best doen om Nederlands te spreken. Of die uit oost-Europa komen of franstalige België maakt niet uit. Het probleem is dat een niet onaanzienlijk deel van onze franstalige medeburgers die naar Vlaanderen verhuizen het gewoon vertikken om Nederlands te leren. Je kan ook niet verwachten dat Vlaamse scholen ook nog eens taalonderwijs voor anderstaligen gaan voorzien. Je zegt wel dat nieuwkomers moeten aangemoedigd worden om de taal te leren maar het komt er bij onze franstalige medemensen dikwijls op neer dat alles op de school afgewenteld wordt. Alle extra aandacht die de leerkrachten moeten geven voor taalonderwijs - wat eigelijk niet hun taak is - kan niet worden gegeven aan “onze” leerlingen. Het gaat hem niet over eigen volk eerst maar eigen taal eerst.
22/11/2011 om 18:43
Als Aalstenaar ben ik het volledig eens met Frank van Gool.
Wij worden weeral afgeschilderd als racisten, gewoon omdat we respekt vragen voor onze samenleving.
Het is ondertussen ook onmiskenbaar (ik ben vader van drie kinderen) dat deze instroom van anderstaligen, het niveau van het onderwijs danig verlaagt omdat we nu eenmaal “iedereen moeten meetrekken”. Dus, we focussen op het lagere niveau en laten de betere leerlingen aan hun lot over.
Voorbeeldje ? In het zesde jaar van het beroepsonderwijs (dus 17 - 18 jarigen) worden nog toetsen gehouden over de tafels van vermenigvuldiging (wat ikzelf in de jaren zestig onderwezen kreeg in het tweede en derde leerjaar van het basisonderwijs).
Grappig ? Ik dacht het niet.
22/11/2011 om 19:27
“Verbazend toch, hoe men in Vlaanderen de zoete illusie koestert dat de problemen van de hoofdstad ophouden aan gewest- of taalgrenzen ” Ja, zie je hoe dom die autochtonen zijn? Goed dat de auteur hier - waarschijnlijk ongewild - toegeeft dat de problemen uit Brussel komen. Voor de rest: dezelfde goednieuwsshow sedert 1968. Hoeveel van de nieuw ingewekenen dragen bij aan het rekord dat vandaag gebroken werd: België had nog nooit zo veel gevangenen. De tactiek van de struisvogel: de kop in het zand en de ogen toe. Alleen dat van de struisvogel is denkbeeldig, het zich verbergen, voor de problemen door de auteur is Reëel.
22/11/2011 om 22:24
Een van mijn vrienden is een Germanist, maar heb ook vrienden uit andere landen en zelfs komt jaarlijks een gezin uit Yaroslavl -Rusland - hun vakantie bij mij doorbrengen. Het verbaasde me dat ook in het Russisch nogal wat woorden voorkomen die we ook gebruiken. Ik vertelde het mijn Belgische vriend en die legde me uit dat de taal enorm beïnvloed wordt door sociale en maatschappelijke invloeden. Hij zegde me zelfs dat eeuwen en eeuwen geleden alle volkeren dezelfde taal spraken. Als vroegere voetbalfanaat had ik dat moeten weten, want in mijn sportieve periode waren er oa.clubnamen in eerste of toen genaamde ere - afdeling als La Gantoise, Mallinois, St Trond, Tirlemont en tot mijn verbazing spraken die supporters overwegend de taal van Voltaire. De volksbeweging van het Brusselse naar het noorden toe is dus geen onlogisch verhuizing, want ze werd zelfs voorafgegaan door de vaststelling dat in het hoofdstedelijk gebied er vele gezinnen zijn die hun kinderen naar Nederlandtallige scholen sturen. Misschien is het een weldaad voor onze regio, waar blijkt dat we blijven sukkelen om de knelpuntberoepen in te vullen. We kunnen er alleen maar wel bij varen, zeker in de tijden van crisis.
23/11/2011 om 01:42
Ik ben van Aalst. Iedereen mag hier van mij wonen, op voorwaarde dat men mijn taal en cultuur respecteert. Punt !
23/11/2011 om 03:02
Inspiratie gaan opdoen in Quebec, en staalharde taalwetten met kanjers van boetes..
Franstalige kinderen die niet voldoende Nederlands kennen om hun examens op school af te leggen? Ingeval de ouders welstellend genoeg zijn moeten ze dan maar -betaald- Nederlandse les volgen, Niet gratis, maar betalen, kwestie dat ze zelf achter hun spruit aanzitten om Nederlands te leren.. Die problemen van Brussel stoppen inderdaad niet aan de grenzen van Brussel zolang we die niet indammen, en dat is dan weer een zachte heelmeester Pascale Smets (brusseleir) die stinkende wonden maakt…
23/11/2011 om 07:27
@staf van hove - Toen rond 1900 overal voetbalclubs werden opgericht kregen ze meestal Franse namen want dat was chique. De burgers die meestal deze clubs oprichtten spraken wel allemaal hun Vlaams dialect. De fans spraken enkel hun Vlaams dialect. In de jaren ‘60 waren de namen vaak nog in het Frans maar die werden toen in een grote golf vernederlandst. Vaak was de administratie van bedrijven rond 1900 in het Frans. Vlaanderen is door de Vlaamse beweging aan een verfransing ontsnapt. De positie van het Frans gaat er sedert 100 jaar continu achteruit. Dat was anders in Brussel waar de bourgeoisie er alles aan deed om te ontnederlandse. Van de jaren ‘60 konden ze blijkbaar niet anders meer dan massaal franstalige migranten invoeren. Vlaanderen is vast beslist de rand niet verder te laten verfransen en zal daar in slagen ook omdat de centen - dank zij arbeid - in Vlaanderen zitten.
23/11/2011 om 10:15
Schitterende analyse. De nieuwe institutionele ontwikkelingen spreken nu over de creatie van een “metropolitane zone” zonder die geografisch nauwkeurig te omschrijven, maar die omvat Brussel en het ruime hinterland, zeg maar tot Aalst. Dit is een uitgelezen kans om samen, Vl, BXL en WL, te streven naar een coherente aanpak, allereerst inzake onderwijs en kinderopvang, en, waarom niet, mobiliteit, huisvesting enz… Dank aan de auteur voor deze heel pertinente analyse.
23/11/2011 om 12:14
Dit is een bijzonder dubbelzinnige bijdrage. Enerzijds erkent de auteur de Franstalige obsessie om zich niet aan te passen op basis van het personaliteitsbeginsel, om dan over te schakelen op het territorialiteitsprincipe en te annexeren als er voldoende “Franstaligen” wonen. Dit is nog altijd dagdagelijkse realiteit in de Vlaamse rand rond Brussel, en geen “arrogantie van weleer”. Of kent U het FDF niet ?. Anderzijds wordt de Vlaming die zich hiertegen verzet
als een achterhaalde provincialistische heikneuter afgeschilderd. Hij moet maar “zachte dwang” uitoefenen en “verleiden”.
Kunnen we in een wereld van migranten het niet alleen hebben over hun rechten, maar ook eens over hun plichten ? En over het recht van autochtonen op hun taal en eigenheid, en hun recht om zicht thuis te voelen in hun eigen stad ?
Tweedens word ik ziek van dat brussels geneuzel over die “metropolitan area”. So what ? Leidt dat in andere landen dan tot een grootstedelijke territoriale annexatiedrift, waarbij men aan de inwoners daarenboven een andere taal opdringt ? Voor zover ik weet speken ze in Parijs en Argenteuil gewoon Frans, en in Yokohama en Tokyo gewoon japans.
Schrijver is de typische illustratie van een nieuw soort Brusselse provincialistiche identiteit die het vooral moet hebben van het zich afzetten tegen het provincialistische (en achterlijke) Vlaanderen dat van die Brusselse Metropolitaine mutlcultureel-progressieve etc etc niks begrijpt). Vlaanderen dat wel mag betalen, maar zich vooral niet mag moeien. En Brusselaars die als baas ganzendoncken denken dat ze in een wereldstad leven, en blind zijn voor de muliticulturele puinhoop die Brussel zo stilaan aan het worden is.
23/11/2011 om 14:39
Ik woon zelf in de schaduw van Brussel, en de analyse klopt. Migratie is van alle tijden.
- Er is een migratiegolf vanuit Brussel
- Dat creeert problemen, voornamelijk op school
- Niemand zal dit tegenhouden (zeker geen onnozele taalregeltjes)
Te doen
- extra taallessen op school
- integratie via buurtwerking
geen aliassen of fantasienamen aub - mod