Het bizarre crisistheater kent een voorspelbaar verloop. Nog voor Di Rupo de poort van het Koninklijke Ardeense revalidatiestekje was gepasseerd, werd al gezegd dat het een kwestie van dagen was vooraleer de formatie zich met dezelfde spelers weer op gang zou trekken. De truc van de Koning met het in beraad gehouden ontslag: been there. Ook tijdens het institutionele luik hebben we dit onderhandelingsritueel ondergaan. Niemand blaast de onderhandelingen op, iedereen wil zo snel mogelijk verder praten.
Een mens vraagt zich af waarom ze dat ondertussen niet aan het doen zijn. Dat is om allerlei redenen dringend. Zelfs indien de hogere Belgische rentelast maar een klein deel aan de politieke crisis te wijten is, dan moet dat klein deel zo snel mogelijk verdwijnen. Want het kost geld. Geld dat er niet is. En als het er is, misschien nodig is om de redding van banken verder te financieren, omdat Belgische onderhandelaars hun hand overspeelden en te rijkelijk met overheidsgaranties strooiden.
Niet louter theater
De onderhandelingen kunnen niet meteen herbeginnen omdat het niet allemaal alleen maar gespeeld is: de objectieve tegenstellingen rond de onderhandelingstafel zijn onmiskenbaar, er is vertrouwen gebroken, Di Rupo is oprecht boos. Er is wat tijd nodig om rust te brengen, om te ontstressen. De onderhandelingen zaten vast: elk laatste aanbod – en daar is er eigenlijk maar één versie, de eerste, geloofwaardige van – werd weggeblazen, de onderhandelingen misten en missen perspectief. De gesprekken lijken op een boekhoudersmeeting, die links en rechts schraapt en hervormingetjes in elkaar knutselt, gaatjes dicht, om elkaar gerust te stellen, niet om deze welvaartsstaat richting en perspectief te geven.
Heilzame pauze
Hoe jammer ook en hoe dringend de herstart ook is, het is ook een beetje heilzaam en positief dat de onderhandelingen even over kop gingen. Want ze gingen nergens en overal heen. En dat is slecht nieuws voor de komende regering: die heeft een project nodig, voor de interne binding, en om het volk enigszins te enthousiasmeren na het verfoeilijke spektakel, dat sinds juni 2010 de politieke geloofwaardigheid uit de Wetstraat heeft verbannen. De regering Di Rupo I zal fel geplaagd zijn: lokale verkiezingen in oktober 2012 (en tot die dag zullen vervroegde federale verkiezingen als een dreigement boven de Wetstraat hangen), de regeerperiode is halfweg, veel van het vlinderakkoord zal nog forse onderhandeling vragen, een zwaar sociaal-economisch programma met veel syndicaal verzet tegen een ongunstige economische achtergrond … Alleen een heel sterke regering kan hier sterk beleid neerzetten. En daarvoor is een ‘project’ nodig.
Slim saneren
Een dat zegt tot welke samenleving al die hervormingen en besparingen kunnen leiden. Een dat de mensen gerust stelt: dat het straks allemaal weer in orde komt, als we nu even op onze tanden bijten. Het gegoochel met apocalyptische doembeelden klinkt in dat verband niet zeer vertrouwenswekkend. Saneren moet ook slim gebeuren: het mag de vraag en economische groei niet vernietigen. Besparen en de overheid toch laten investeren, het vergt creativiteit en een rem op de profileringsdrang.
Terwijl maandag iedereen naar de stoute Open VLD’ers wees als schuldige voor deze crisis, is die voorstelling al wat bijgekleurd. Ze lijken wat teveel ‘storm en drang’, maar op lange termijn was hun aandringen misschien niet zo’n slechte zaak. De politieke druk werd bij de Vlaamse liberalen gelegd, maar eigenlijk kijken velen naar de PS om nog wat meer toe te geven. De Europese druk geeft de liberalen rugwind, maar zelfs indien die er niet zou zijn is het ‘best mogelijke’ daarom nog niet goed genoeg. Zoals Open VLD moet leren om wat er is naar waarde te schatten, leren om niet alles ineens te willen, moet de PS inzien dat er meer moet komen en de geleidelijkheid te geleidelijk is. En dat de hervormingsdiscussie in eerste instantie niet eens een besparingsdiscussie is. Dat wortel en stok moeten dienen om kansen te maken.
Snoeien is nuttig
Is pleiten voor dergelijke, meer verregaande hervormingen het uitvoeren van een rechtse agenda? Een boom snoeien om die gezond en weerbaar te houden, is ook een daad van natuurbehoud. En om evenwichtig te zijn mag er inderdaad ook langs de kant van een slimme en eerlijke fiscaliteit een sprong voorwaarts gemaakt worden. Het kan best dat centrum-rechts met andere, eigen motieven voor besparingen en hervormingen pleit in ons sociaal model, dat maakt dat streven daarom niet onzinnig. België betaalt nu de prijs voor het te lang uitstellen van hervormingen. Andere landen hebben dat eerder, sneller en meer gedaan. In Vlaanderen werd jaren lang gesmeekt om een grote staatshervorming. Die ligt er nu, ongeveer, maar niet zonder lang onderhandelen en geweldig veel miserie. In Vlaanderen werd al even lang gepleit voor hervormingen van ons sociaal model. Het kan toch niet verbazen dat dit ook de nodige tijd vraagt en drama, crisis en weerstand zal oproepen? Helaas.
PS remt af en geeft toe
Dat de PS, gekneld tussen links politiek (Ecolo, CDH) en syndicaal verzet en liberale offensieven, het moeilijk heeft om haar eigen kiezers pijn te doen, is evident. De PS houdt de rem op, maar deed ook al heel wat toegevingen, die niet onderschat mogen worden. Hoewel er al heel wat verbeteringen in het nog-niet-akkoord zitten, daarom volstaat het nog niet. Want dit is het moment. Als die hervormingen er ooit moeten komen, dan is het nu: tijdens de regeringsvorming, n.a.v. de begrotingsopmaak, tegen de huidige economisch-politieke achtergrond. Anders lukt het weer voor jaren niet meer. En wie de stand van zaken bekijkt kan zich niet van de indruk ontdoen dat het allemaal wat teveel met achterdeuren, voorwaarden en geleidelijkheid wordt beslist. Voor Open VLD is dit niet enkel een kwestie van ideologie en maatschappijanalyse, maar van overleven. Als ze hier onder de lat gaan ligt de (op federaal niveau) liberale N-VA klaar om Open VLD onder de 10% te duwen.
Nieuwe generatie politici
Bovendien is Alexander De Croo een uitgesproken voorbeeld van een nieuwe generatie politici, zoals ook De Wever (al zijn de gelijkenissen beperkt) er een is: als het niet goed genoeg is, doen we niet mee, en we hebben er een crisis voor over. Die oproep van De Wever was trouwens slimme politieke marketing op korte termijn, maar daarom niet de meest verstandige zet. Want het idee blijft hier en daar hangen dat ze bij N-VA niet goed weten wat ze willen: plots is dat communautaire niet meer zo essentieel, hoeft het zelfs niet gelijktijdig doorgevoerd worden, wil men niet meer Leterme II steunen maar nu vervangen …
De truc met Europa
De truc van de koning kennen we, de truc met Europa ook. We gebruiken de EU om te doen wat we eigenlijk ook zonder de EU moeten doen. De vraag hoe dwingend de Europese ‘aanbevelingen’ zijn lijkt voor sommigen de essentie van het politieke debat. Dat is jammer, want het is eigenlijk een schijngevecht. Zelfs indien die er niet zouden zijn, zou België alle onderwerpen die Europa aanbrengt moeten bekijken. Over de Europese begrotingsdoelstellingen is iedereen het eens: die moeten gehaald worden. Van de andere vijf (de eerste is een begroetingsdoelstelling) is er over drie (vroege uitstap uit arbeidsmarkt vermijden, financiële sector aanpakken, meer concurrentie op de energiemarkt) geen discussie, in de zin dat iedereen dat doel deelt. Er zitten in het huidige voorstel maatregelen in die richting, en dat is wat Europa vraagt: dat de lidstaten genoeg in die richting gaan. Over de index is de tegenstelling totaal, over de geleidelijke afname van de werkloosheidsuitkeringen staan er stappen in het voorlopige voorstel.
Europa heeft geen binaire doelen gesteld, die gehaald of niet gehaald worden. Europa laat aan de nationale democratieën de vrijheid om dat zelf in te vullen. Het is het geheel van maatregelen die moet overtuigen dat er structurele sociaal-economische verbeteringen zijn, het is niet zo dat Europa ons een heel precieze hervormingsagenda oplegt. Die vullen we zelf in. Maar dat wil niet zeggen dat daar lichtzinnig over gegaan kan worden. In deze hebben PS en Open VLD allebei gelijk. Maar de eerste zullen wat meer moeten doen om Europa ervan te overtuigen dat er voldoende snel en voldoende structureel ingegrepen wordt, de laatste zullen wat meer met de Belgische politieke machtsverhoudingen rekening moeten houden. En over enkele dagen is daar een middenweg in te vinden.
Carl Devos
(De auteur is politoloog aan de Gentse universiteit.)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees dus de gewijzigde regels - mod
23/11/2011 om 11:47
Wat ik mankeer is een project, geen samenraapsel van een beetje socialistisch zout en een beetje liberaal peper, kortom een morrelen in de marge.
Spanje bewijst dat burgers bereid zijn een project te steunen. Burgers willen leiding, leadership, geen geschipper om iedereen te vriend te houden. Di Rupo is (jammer genoeg) geen leider. Dat en niets anders is het drama zowel voor het vormen van een regering of straks een daadkrachtige regering. Wat ik vraag is een visie, een project, leiding, niet gepruts, spelletjes en theater.
23/11/2011 om 12:30
Men doet het goed. Het opstellen van een begroting van voorlopige twaalfden, reeds enkele maatregelen waarover iedereen het eens is erin opnemen. En laat ons nu rustig de tijd nemen voor de nodige sociaal economische hervormingen. Niet rap rap een regering opstarten. Het gaat over meer dan alleen maar saneren en het gaat niet alleen over de federale overheid. Het gaat over het creeren van nieuwe evenwichten en niiet alleen omdat europa het vraagt. Ik geeft een voorbeeld.
Het is echt nodig een meerjarenplan op punt te zetten om gebruikmakend van de pensioneringsgolf in het onderwijs de klasgrootte op 20 leerlingen per klas te brengen zoals wereldwijd de norm is. Niet alleen om geld vrij te maken voor het uitbetalen van de pensioenen, maar omdat er anders onvoldoende hooggeschoolde jongeren zullen zijn om de hooggeschoolden die in pensioen gaan in de private sektor te vervangen. Het gaat niet op aan de bedrijven te zeggen : als je competitief wil zijn moet je maar innoveren en een situatie te creeeren waarbij onvoldoende hooggeschoolde op de arbeidsmarkt beschikbaar zijn. Verder moeten de opleidingscentra voor volwassenen versneld uitgebreid worden om de grote aantallen instromende migranten een beroep aan te leren. Het land heeft nood geschoolde arbeidskrachten. Grote groepen migranten binnenhalen en niet opleiden zodat ze aan de dop aan hun lot worden overgelaten bij gebrek aan opleidingscapaciteit is crimineel. Laat daarom de opleidingscentra van de VDAB in ploegen werken 16 uur per dag om de opleidingscapaciteit met onmiddelijke ingang te verdubbelen. Huur klassen af van het beroepsonderwijs om ’s avonds door de VDAB volwassenen te laten opleiden. Er is onvoldoende werk voor laaggeschoolden. Uit nationaal belang en uit menselijke overwegingen tov de migranten is het nodig binnen het jaar de opleidingscapaciteit van het VDAB te verdubbelen.
23/11/2011 om 12:45
Weer eens een mooie analyse mr. Devos!
De aanbevelingen van Europa zijn inderdaad zelf door de lidstaten in te vullen, maar als je te lang wacht met de aanbevelingen van het ‘trage’ Europa, komt het er op neer dat je eigenlijk gigantisch te laat bent.
Kijk maar naar de reportage op videozone over de besparingen van de ons omringende landen: België is duidelijk het zwakke broertje: we gaan te vroeg op pensioen, hebben het kleinste percentage actieve 55-plussers en geven teveel geld uit aan werklozenuitkering. En diegene die dat laatste asociaal noemt is naief, want het is met die verhoudingen gewoon onbetaalbaar geworden.
We moeten de zaken onder ogen durven zien: Vlaanderen koos voor verandering, Wallonië voor status quo. Tel daar anderhalf jaar gekibbel bij op en je hebt een status quo in het kwadraat. Kortom, België is weer eens de allerlaatste van de club om zich aan te passen en hervormigen door te voeren, waardoor het vertrouwen elke dag zakt en de spread met Duitsland elke dag stijgt. Diegene die nu nog niet door heeft dat het hoog tijd is, is niet van deze wereld.
Voor mij is het duidelijk dat het door de PS gedomineerde Wallonië, (gesteund door SPa) een sociaal onhaalbaar en onaangepast model blijft nastreven, blind voor de economische realiteit. Aan Vlaamse kant heeft men verkeerd gegokt door partijbelangen (en het terug binnenhalen van een verloren kiespubliek) voorop te stellen, ten koste van een eensgezind standpunt en ten voordele van een zwakke positie van een meerderheid. De sociaal-economische discussie had op zijn minst al 200 dagen eerder kunnen afgerond worden. Als de PS dan toch per sé tegen de muur wil lopen, dat ze het dan op hun eentje doen en niet ten koste van België. De PS is nota bene de belangrijkste bestaansreden van de NVA.
23/11/2011 om 13:02
Turtelboom vindt dat de overwinnaars van de verkiezingen de spil moeten vormen van een echte ploeg. Voor het gemak vergeet ze erbij te vertellen dat de overwinnaar langs Waalse zijde de spil moet vormen van een echte ploeg met de verliezers langs Vlaamse zijde.
23/11/2011 om 13:13
Er wordt zo weinig gezegd ove de massale belastingsontduiking en over de g r o e i e n d e kloof tussen rijk en arm.
23/11/2011 om 13:38
Nuanace is inderdaad belangrijk, herinner Di Rupo in de gouden jaren, toen hij met een vingerknip de regering kon laten vallen. Di Rupo had een vetorecht onder Verhofstadt. Een periode waarin een groei van 2% en meer, dat was geen uitzondering, en toch was een begroting in evenwicht het maximaal haalbare. ( het zilverfonds, een lege doos met zilverfonds op geschreven.)
De Vlaamse roep om hervorming werden onmiddellijk gepareerd met slogans, verarming, sociale afbreuk etc.
Nu het water ons bijna aan de lippen staat lijken sommige nog niet te beseffen ( of net wel ) dat het sociaal vangnet geen reserves heeft.
Er is geen visie, behalve dat we iedereen moeten sparen. De bedrijven mogen we niet extra belast worden, we behoren bij de wereldtop van fiscale lasten ( 10 000 faillisementen per jaar ). We kunnen het ook niet gaan halen bij mensen die met een minimumloon moeten rondkomen.
De vraag wat moet en kan een overheid nog doen is fundamenteler dan ooit.
Moet een overheid zich garant stellen voor beleggers, als het goed gaat de winsten innen en als het slecht gaat de verliezen doorschuiven naar de overheid.
Brugpensioen op 52!
Of hoe mensen hun gedrag niet veranderen, tenzij ze ertoe gedwongen worden.
Er zitten tien roeiers op een boot, 2 minderjarige, 2 bruggepensioneerden, 2 ambtenaren, 2 managers, 2 bejaarden.
Hoeveel moeten er roeien?
Alle tien! Zo komen we het snelst op onze bestemming.
23/11/2011 om 14:01
Ik citeer Devos : “Alleen een heel sterke regering kan hier sterk beleid voeren”. Groot vraagteken. “… hervorming nodig in ons sociaal model”. Maar die komt er dus niet (voldoende). Particratie weet je wel.
Eerst moeten de regels van het huidig westers democratisch systeem (revolutionnair ) gewijzigd worden. Pas dan komt er een sterk beleid.
23/11/2011 om 14:13
Mooi beeld dat men af en toe een boom moet snoeien om hem gezond te houden.
De eerste jaren na de snoei heb je wat minder fruit, maar later des te meer.
En af en toe moeten ook bomen gekapt worden en nieuwe geplant.
23/11/2011 om 16:08
@Taselaar: veel te lang; drastisch inkorten aub - mod
23/11/2011 om 16:39
Di Rupo kan het niet en zal het nooit kunnen. De 6 partijen die nu onderhandelen zullen nooit een hechte regering vormen en het staat nog af te wachten of alle akkoorden wel zullen nagekomen en hoelang die regering overeind blijft. Indien NV-A bereid is om eerst het economisch-financieel probleem op te lossen is dat geen U-bocht zoals de professor en De Standaard menen te moeten vaststellen, maar het gevolg van een dramatische verergering van de situatie sedert juli 2011. Trouwens hetzelfde voorstel doet NV-A reeds enkele maanden. Ook de noodzaak van het respecteren van de Europese richtlijnen hebben zij steeds vooropgesteld. Open Vld is hier slechts na het communautair akkoord mee op de proppen gekomen en CD&V zwijgt in alle talen omdat zij de staatswaarborg op Dexia (slecht beleid Dehaene) en Arcopar (slecht beleid ACW) moeten compenseren ten opzichte van Di Rupo.
23/11/2011 om 16:54
Carl Devos heeft gelijk dat politiek een kwestie van evenwichten zoeken is, maar indien er een aantal elementen zijn die gewoon helder en duidelijk zijn, moet men niet over een compromis palaveren maar gewoon uitvoeren. Pensioen leeftijd, index aanpassing, werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd, fiscale fraude bestrijding en notionele intresten moeten worden aangepakt, punt uit. Al heeft men een achterban die het daar niet mee eens is, zowel links als rechts. Door de verzuilingen en de invloed van de belangengroepen wordt de efficientie van de staat/regering volledig gefnuikt. Daden hebben we nodig om enige rust te brengen in de financiele markten.
23/11/2011 om 17:03
Prof. Devos heeft gelijk.De toekomende regering,die nu eerlang gaat gevormd worden,heeft vooral nood aan een project.
Doch dit kan er nooit komen.
EDR heeft nu heel veel creabiliteit verloren.Wat een kinderachtig gedoe, voor de tweede keer naar Albert.Kan nooit nog bij
deze ploeg nog enig vertrouwen en gezag vestigen.
Verder OVLD ,denk dat de prof weer gelijk heeft, ze zullen last hebben met de 10% grens bij de komende fed. verkiezingen en in sommige provincies met de kiesdrempel.
Dan CD&V, 12.11.2011 komt kort en bij deze verkiezingen zullen zij in hun thuisbasis, de gemeenten, zoveel mandaten verliezen
dat bij de basis het gemor en misnoegdheid ontzettend zal zijn.
Dus het is hopeloos, zeker gezien de huidige situatie.
Verder nog het voornaamste,een project dat zijn voornaamste bestaansreden vindt in een negatieve reden, hier moeten NVA
zien te stoppen, lukt nooit.
Zulk moeilijk project ,waar ze nu voorstaan , kan alleen maar lukken met een positieve bestaansreden.
23/11/2011 om 17:26
Probleem Di Rupo is dezelfde als Bart De Wever, beiden willen geen eerste minister worden, zeker niet in deze tijden waar bezuinigingen aan de orde zijn. Di Rupo beseft zeer goed dat dit het einde van zijn carriere kan zijn. In het verleden trokken anderen de boot en kon hij gewoon aanpikken zonder zelf de hoofdverantwoordelijke te zijn. Trouwens wie zegt dat hij eerste minister wordt? In Vlaanderen hebben ze meerdere ministers die niet uit de politiek komen. Hij kan misschien ook op die kar springen.
23/11/2011 om 17:33
@Hubert Dejonghe - Als ik u goed begrijp mogen we niet “rap rap rap” een begroting en regering in elkaar prutsen. U lijkt de tijd die deze regeringsvorming in beslag neemt blijkbaar te kort te vinden. Aan welke tijdslimiet had u dan wel gedacht, dit decennium?
23/11/2011 om 17:55
De alom gekende PS-strategie zal nu ook weer werken: de zaak rekken en rekken en rekken. Eigenlijk past de PS een verrottingsstrategie toe. En als de toestand zo uitzichtloos en ziek is dat er wel ‘iets’ moet gebeuren geven de anderen (meestal de ‘brave Vlamingen) wel toe.
En of de toestand van ons land ziek en verrot is… Kijk alleen maar naar de stand van de langetermijnrente: ver boven 5%.
Ik sta er eigenlijk van versteld met welk een nonchalance bij de onderhandelaars omgesprongen wordt met het feitelijke failliet van Dexia, Ethias, KBC, … De politieke tenoren die onderhandeld hebben over de garanties van deze banken en verzekeraars hebben duidelijk hun hand overspeeld : België kan onmogelijk garant staan voor al de beloofde miljarden(dikke buis voor Leterme, dit betekent het eigenlijke failliet van België).
Voortaan spreekt men niet meer van de PIGS-landen, maar van de BPIGS. Maar besparen hoeft blijkbaar niet voor sommigen, begrijpe wie kan?
23/11/2011 om 18:23
Hilaire Roose heeft gelijk. Er is geen project omdat er inderdaad ook geen leider is. Het is toch duidelijk dat de hudige politici het niet kunnen. Zoals Carl Devos schrijft: “Voor Open VLD is dit enkel nog een kwestie van overleven.” Wie heeft die partij nog nodig?
En wat doet N-VA anders dan langs de zijlijn staan roepen. BDW denkt vooral aan de volgende verkiezingen, maar een staatsman zou aan de volgende generatie moeten denken. BDW is een stemmenronselaar maar geen goede politieker, want hij broedt altijd vooraleer het ei gelegd is!
23/11/2011 om 18:30
@Benny: naast de kwestie - mod
23/11/2011 om 19:32
@Luc,
U schrijft: ‘Verder nog het voornaamste,een project dat zijn voornaamste bestaansreden vindt in een negatieve reden, hier moeten NVA
zien te stoppen, lukt nooit.’
Dit is het grote probleem van deze regeringsvorming. De drie ‘traditionele’ partijen, zowel ten noorden als ten zuiden van de taalgrens, aanvaarden geen enkele nieuwkomer. Deze moet onverbiddelijk uitgeschakeld worden. Dit is de enkele reden waarom zij, en enkel zij, nu aan de onderhandelingstafel zitten. Hun macht en invloed in het staatsapparaat mag niet aangetast worden. Eender welk akkoord is goed voor hen, ook al moeten zij daarvoor hun kiezers verloochenen. Enkel hun zuilen tellen.
Zij zouden moeten beseffen dat de kiezer, zelfs al is het tijdelijk, wel een alternatief ‘aanvoelt’.
24/11/2011 om 00:47
Diegenen die het brugpensioen willen afschaffen bedenk dat de meeste werkmensen dit niet willen, dat die werkmensen gerust langer willen werken, tot hun verdiend pensioen.
Dat in België zo vroeg op brugpensioen gegaan wordt is de schuld van de werkgevers!
Het brugpensioen is een gedwongen compromis tussen de vakbonden en de werkgevers, die laatsten willen de 50plussers helemaal in de werkloosheid dumpen in hun efficiëntie-reorganisaties. Het brugpensioen garandeert dat de werkgever nog gedeeltelijk sociale lasten moet storten.
24/11/2011 om 12:21
Het is godgeklaagd dat we weer verder zullen moeten met die groep die zijn onbekwaamheid ten volle heeft ten toon gespreid voor de bevolking en de streng toekijkende EU-landen. Terwijl iedereen wachtte op een frissere aanpak van iemand met gezag die tevens een enorm pak kiezers achter zich heeft, moeten we nu eerst wachten om te vernemen of di Rupo wel verder wil. Onverteerbaar…
Ik hoop, en velen met mij, dat di Rupo (uit schrik voor de komende verantwoordelijkheden die hij niet zal aankunnen) de handdoek gooit en dat eindelijk BDW aan zet komt.
24/11/2011 om 14:08
Gezien de laatste ontwikkelingen,
denk ik niet dat het voor de show is.
Ik vermoed dat Elio Di Rupo een burn out heeft,
en dat men dit nog probeert te verbergen.
Ik herken toch veel symptomen die in die richting wijzen,
ook al ben ik geen medicus.
24/11/2011 om 14:18
Heel het gedoe tussen de PS en O-VLD klasseer ik als “zever in pakjes - the show must go on”.
De traditionele partijen hebben ons gebracht tot een belastingdruk van 57,3 % waar het Europees gemiddelde slechts 43,4 % is. Het akkoord dat er zit aan te komen zal weinig aan die situatie veranderen, eerder nog de belastingsdruk verhogen. Desondanks de wind die O-VLD maakt rond socio-economische hervormingen, het eind resultaat zal een “scheet in een fles” blijven omdat men de nodige grote staatshervorming niet heeft doorgevoord, met name de responsabilisering van de gemeenschappen. Als de intenties van de O-VLD oprecht zouden zijn, dan hadden ze vanaf het begin “neen” gezegd op de nota Di Rupo. Ze hebben gewoon “ja” gezegd vanuit strategisch belang, gegokt en proberen nu door poker te spelen gewoon hun blazoen op te poetsen - dus zever in pakjes.
Als de gemeenschappen zouden geresponsabiliseerd worden en art. 35 zou invullen, dan zouden de toestanden van vandaag (clash tussen links Wallonië en rechts Vlaanderen) zich niet meer voordoen. Maar ja, wat kan je verwachten van traditionele partijen die het al zover hebben laten komen.
24/11/2011 om 15:40
Wat mij deze morgen in”Voor de Dag” is opgevallen , en wat Prof. De Vos opmerkt in zijn relaas is dat de ons omringende landen, Nederland, Duitsland en zelfs Frankrijk, reed langer bezig zijn met structurele hervormingen waardoor ze nu minder hard worden belaagt.
Tot slot nog een vraag aan de professor, een vraag die mij écht bezig houd: Hoe zou Vlaanderen voor de dag komen moest het sinds Leterme “1″ over meer autonomie beschikken, en is wat nu gebeurd geen oproep om toch naar een nog méér autonoom Vlaanderen te streven?