Habemus papam, de witte rook zal dra uit de Wetstraat opstijgen. Dat het compromis à la belge niemand begeestert –en daarom wellicht een “goed compromis” is- lijkt vooral een zelflovend statement van de politieke klasse. De waarheid is veel onthutsender: het kan Jan en Mie Modaal geen fluit schelen of we een regering hebben. De gevolgen voor de portemonnee, dat gaat ons natuurlijk wel aan. Maar het idee op zich, dat er weer een kapitein aan het roer staat, dat we weer voor vol aanzien worden in het buitenland, neen, dat zal ons worst wezen. De bleke antiheld Leterme had nog tot in de eeuwigheid met voorlopige twaalfden mogen schuiven.
De algemene weerzin tegen politiek en politici zal alvast in Vlaanderen niet verdwijnen, integendeel. Zeker met een premier wiens Nederfrans we tenenkrullend aanhoren, en met een regering die niet eens een meerderheid heeft aan Vlaamse kant, is Di Rupo I gedoemd tot het acteren van zijn eigen karikatuur. Cartoonist Erwin Vanmol scherpt nu al zijn potloden.
Ach, eigenlijk willen wij het liefst helemaal geen regering. Er mag wel iemand op de winkel letten, maar het charisma van de macht is bij ons haast iets obsceen. Soms probeert men die Vlaamse anti-establishment-attitude historisch te duiden. Ik houd het bij de val van Antwerpen in 1585, toen onze lokale “cultuurdragers” (zo noemen ze zich graag) alle tijd kregen om naar het Noorden te emigreren, waarna burgemeester Marnix van St. Aldegonde de poorten opende voor de Spaanse dwingeland.
Sindsdien hebben de Antwerpenaars lak aan de bewoners van ’t schoon verdiep én aan intellectuelen. Het liefst zien we ze stuntelen, spartelen, slijkworstelen, of gewoon sudderen op een zacht vuur van een onderzoekscommissie, die natuurlijk toch nooit wat oplevert.
Incivieke strategie
De politici onverantwoordelijk? We hebben vooral burgers zonder burgerzin. Het initiatief van David van Reybrouck sloeg niet aan, de frietrevolutie leverde al bij al slechts wat slappe, op te lage temperatuur gebakken drentels op.
Het is uiteindelijk de Vlaamse kiezer (en als ik nog specifieker mag zijn: de Antwerpse stembusganger) die de incivieke strategie van de onthouding heeft gevolgd en verantwoordelijk is voor de langste regeringscrisis ooit. Hij schoof de underdog naar voor, maar dan in de heimelijke hoop dat die zijn politieke maagdelijkheid zou behouden,- een rol die Bart De Wever met verve speelt.
De Vlaamse kiezer – om maar eenvoudigheidshalve van dit statistisch wezen te blijven spreken- gebruikt de politicus enkel nog om het systeem te destabiliseren. De Winter, De Decker, De Wever zijn de hefbomen van deze ontwrichtingsstrategie. Men spreekt over “populisme”, als van een politiek die het volk naar de mond spreekt, maar dat is een understatement: eigenlijk heeft het volk met de politiek al lang afgerekend en zoekt het nu de uitgang.
Bart De Wever zal zijn charisma behouden, zolang hij aan de macht niet deelneemt. En ik denk ook dat hij het weet, daarom weigert hij bij voorbaat elk ambt. Zijn macht bestaat uit pure contre-démocratie, het tegengewicht van de niet-deelnemer en saboteur, zoals voordien het Vlaams Blok/Belang dat uitoefende. Wordt Bart De Wever burgemeester van Antwerpen, dan is de pret er helemaal af, en kiezen we wel weer een andere schaduwpoliticus.
Testosteron
Het is pas door dit inciviek fenomeen in een internationale context te plaatsen, dat we beseffen hoe ver we onze tijd vooruit zijn. De 21ste eeuw zal wellicht vooral een eeuw van de ontluistering en het ikonoklasme zijn: het neerhalen van regimes, van mythes, van systemen, maar vooral van personen die in het systeem een glansrol vervullen. De man die in Irak ooit een schoen gooide naar president Bush, heeft iets veel fundamenteler in gang gezet dan alle Arabische en andere revoluties samen. We gaan naar een tijdperk van taarten en rotte eieren gooien, uitschelden, en wellicht ook het straffere werk: de aanslag.
Deze focus op een persoonlijk machtspunt, een charisma, wijst op de heropleving van de antieke tirannenmoord. Het besef groeit dat systeemkritiek zinloos is, omdat in elk systeem hetzelfde soort machtsbeluste individuen opduikt dat zich op het verhoog weet te hijsen (“verantwoordelijkheid nemen” is het steevaste eufemisme). Dus moeten die individuen eraan.
Van Julius Caesar tot Pol Pot, altijd reïncarneren ze zich, de volksmenners die zich ontpoppen tot tirannen. De weerzin tegen dit machtsmisbruik, en het inzicht dat macht zich ook alleen maar lààt misbruiken, levert wereldwijd een enorme dosis negatieve energie op.
De dagen van bejaarde potentaten zoals de Jean-Luc Dehaene of Dominique Strauss-Kahn zijn geteld. Financiële en/of sexuele graaizucht, het sprookje van de “erotiserende macht”,- het is allemaal gedaan, de roedel wil de scalp van het alfadier. Testosteron is de echte motor van deze planeet.
V for Vendetta
Deze haast biologische rancune van de groep tegen de leider, het politieke dier, de volksheld, de demagoog, de vedette, die eerst uitverkoren wordt en daarna afgemaakt, betekent het einde van de democratie, in de klassieke zin van representatieve macht. Wie uitverkoren wordt, wacht de schande. Elk podium verandert bliksemsnel in een schavot,- het geldt voor kunstenaars, schrijvers, politici, celebrities: we willen ze zien sterven, zo goor mogelijk. Het lynchen van Mussolini in 1945 (omgekeerd opgehangen aan de dwarsbalk van een benzinestation) is een waarschuwing voor alle acteurs en performers, politieke en andere, vandaag en morgen. De functie van de zgn. schandaalpers is, om eerst het proces van de vedette te maken en dan de publieke executie te voltrekken. De boekskes zijn hun tijd ver vooruit: zij zijn de wraak- en zondebokliteratuur van de toekomst.
De machtswissel interesseert ons niet, we genieten puur van de val,- dit woord zo letterlijk mogelijk te nemen. Het is opmerkelijk hoe de “occupy”-bewegingen in New-York, Londen, Rio en Rome, met dat anarchistisch rechtvaardigheidsgevoel spelen. Gemaskerd achter de tronie van een wraakengel uit een film van Alan Moore, zoeken ze ronduit de man en viseren de excellenties van de G-20 en de G-8. Geen systemen, maar personen, fysieke lichamen, naakte apen. Eerst ludiek en soft, maar het is een kwestie van tijd alvorens er ook echt koppen vallen. “V for vendetta”: het volk ruikt bloed en zal het krijgen.
Vrouwen, kinderen, gekken en homo’s
Als laatste uitweg, om die catastrofe te vermijden, zien we nu hoe de macht in alle geledingen figuren naar voor schuift die een soort valse onschuld uitstralen: vrouwen, kinderen, gekken, homo’s. Gezette tantes zoals Angela Merkel, die schiet je toch niet af, hijs ze maar door het glazen plafond. Ook Elio Di Rupo straalt, mede door zijn geaardheid, de aseksualiteit uit van een handpop die geen vlieg kwaad zou doen. Dat levert hem een enorm voordeel op: hij oogt niet als een op onze wijfjes belust alfadier. In een bepaalde Vlaamse satirische pers wordt hij vergeleken met Pulcinella, de hansworst uit de commedia dell’arte. Het aanstellen van een nar, een gek: het kan een middel zijn om tijd te winnen, denk aan Claudius in het oude Rome. Maar tijd waartoe? Hebben we nog tijd?
Tenslotte worden broekjes zoals Matthias De Clercq, Bruno Tobback, en jawel, zelfs Alexander De Croo (niet toevallig allemaal zonen of kleinzonen van) op het verhoog geplaatst, in de hoop dat de meute hen genadig zal zijn. Het zgn. jeunisme in de politiek, de komedie van de troonsafstand, is een laatste stuiptrekking van de aloude krokodillenlogica.
Zelfs de afvaardiging van de kind-vedette Iris, alias de 16-jarige Laura Van den Bruel uit Herentals, naar het Eurovisiesongfestival, lijkt op een ontwapenende tactiek tegen de ongenadige boulevardpers. Kinderen? Afblijven, alleen pedo’s vergrijpen er zich aan.
Elio dus als schim op een onbezette troon, de waarnemer van een postmodern interregnum: meer zat er echt niet meer in voor België. Let op mijn woorden, en ik zeg het zonder fobie tegen wie of wat dan ook: de vrouwen, kinderen en homo’s zijn de engelen die als laatste linie tegen de volkswoede worden ingeschakeld.
Ziezo, met deze antropologische duiding is de toon van de oppositie gesteld. Elio zal met een narrenscepter regeren, tot het testosteron weer opspeelt, ik schat zo binnen zes maanden. Misschien daarna een vrouwelijke premier? Volgens mijn hormonen mag het Sabine Hagedoren zijn. En anders niemand.
Johan Sanctorum
(De auteur is publicist ter rechterzijde)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees de gewijzigde regels - mod
30/11/2011 om 17:05
Hm…Kolderstuk maar met een bangelijke ondertoon; ook Johan Sanctorum ziet iets aankomen wat ik ook bij meer en meer mensen hoor; geweld, ondemocratisch achterbaks moorddadig terreurgeweld, dat op geen enkele legitimiteit kan rekenen, nooit..
30/11/2011 om 19:49
Samenwerkings-systemen, zoals democratie, bestaan uit gratie van diegenen die het in stand houden: de bevolking. Maar wat als mensen stoppen met te geloven in democratie, omdat ze aanwijzingen zien dat de “uitvoerders” ervan hun eigen principes van democratie verraden, zodat steeds meer de indruk ontstaat dat de bevolking níet beslist over hoe zijn samenleving uitziet. Je kan de haperende tandwielen van democratie zo met je vinger aanwijzen. Hoe makkelijk is het voor mensen, zoals de toekomstige Di Rupo I -regering, om nog aan de bevolking uit te kunnen leggen dat wat ze doen juist is, hoe kunnen ze hun critici écht overtuigen dat hun regeringsvorming democratisch in orde is? Uiteindelijk is het mogelijk en voor de kans dat zij er niet in slagen, zal ik hen maar even bijstaan, kwestie van het niet nog erger te maken dan het al is. Het vergt wel even slikken en een nederlaag incasseren, maar dat moet dan maar: de mensen hebben nu eenmaal gestemd voor cd&v, sp.a, vld en groen, samen een vlaamse meerderheid, die een akkoord over de staatshervorming sloten en die daarmee impliciet hun goedkeuring gaven over dat de huidige grondwet toelaat dat een regering gevormd mag worden zonder een meerderheid in elk van de deelstaten, dus ook niet in de grootste.
Ik hoop dat dit een bijdrage was om woede te kalmeren, want zonder dat besef dat de vlaamse democratie uiteindelijk toch gevolgd is, zou ik ook kwaad zijn. Wat niet wegneemt dat er nog meer dan voldoende reden voor verbale kritiek overblijft.
30/11/2011 om 21:48
hm…de grote leider krijgt er nu ook van langs.hm…is in feite geen nieuws. Dat de nv-a en bdw nooit of te nimmer zich zal wagen in een federale regering is zonneklaar. Heb dat hier al maanden gezegd. Het eenigste waar ze op uit zijn is de splitsing van ons land. Gelukkig dat meer en meer mensen dit scenario door hebben. Soit nu hoort ge het ook es van een ander. En die ander is dan nog een republikein met rechtse sympathie.
30/11/2011 om 22:32
Inderdaad,
dat komt ervan, jarenlang heeft men het volk als kleine kindjes vanalles wijsgemaakt in de zin van:
groene energie kost niet duurder
sociale vangnetten zijn gratis
hoe trager het verkeer hoe beter
integratie is een succesverhaal
als we het zwartwerk subsidieren verdwijnt het vanzelf
we kunnen eeuwig elk jaar met een tekort eindigen
alle nieuwkomers zijn een verrijking voor onze samenleving
……
……
Alsof we te dom zijn om zelf iets te begrijpen is er ons systematisch voorgelogen tot in het absurde toe.
Nooit heb ik een politieker een mea culpa horen slagen, de eerste die dit doet zou ik eens serieus kunnen nemen.
Een collectieve ontgoocheling is het resultaat.
Ik vraag me af of de zonen en dochters van de krokodillen ooit hun eigen cocon hebben verlaten om eens de realiteit van het volk op te nemen.
Is hetgeen ik hier vertel soms Chinees voor de heren politici?
01/12/2011 om 00:10
Geachte heer Sanctorum, Ik vind dit een beetje een eigenaardig stukje.
Indien de centrale boodschap is dat de burgers op het Vlaams(ch)e, Belgische of Europese niveau fundamenteel ontevreden zijn met de (resultaten van de) democratie, moet ik u echter wel bijtreden. Dat geldt, zoals u weet, eveneens voor het lichtende baken van de democratie, de Verenigde Staten.
Ik meen dat deze ontevredenheid onvermijdelijk is. De redenen hiervoor zijn niet zo ver te zoeken. Los van de logische fout van het democratisch principe(°), zijn we in een situatie beland waar hetgeen van “de democratie” verwacht wordt en hetgeen ze in werkelijkheid kàn afleveren nauwelijks nog met mekaar in verband te brengen zijn.
Een democratie moet, om enigzins te kunnen fuctioneren, i.m.h.o. aan drie cruciale voorwaarden voldoen:
(1) Degenen die de keuzes maken moeten dit bewust doen. D.w.z. dat zij de vraag, voor dewelke zij een antwoord moeten vinden, moeten begrijpen en dat zij de verschillende oplossingsopties eveneens moeten begrijpen, mét hun respectieve voor- en nadelen, kosten en baten. Enkel dan kunnen zij “in eer en geweten” een optie kiezen.
(2) Zodra de keuze gemaakt is, t.t.z. dat er een meerderheid zich heeft uitgesproken voor één van de opties, moet iedereen, dus ook degenen die niet achter de uiteindelijk weerhouden keuze stonden, zich loyaal inzetten om de wens van voornoemde meerderheid uit te voeren.
(3) Er moet, in de maatschappij, voldoende vertrouwen aanwezig zijn in het instituut democratie (of deze nu rechtstreeks, dan wel representatief is) om de uitkomst van het keuze- en beslissingsproces te zien als legitiem en als billijk (of tenminste als een eerlijke poging naar billijkheid te streven).
Im Grossen und Ganzen loopt het tegenwoordig op ieder van deze 3 gebieden mis.
Wij verwachten van onze vertegenwoordigers dat zij zich, onpartijdig en naar eigen vermogen en Godsvrucht, zeer complexe problemen eigen maken (opwarming van de aarde, kredietcrisis, toekomstige rol van Europa, …). Dat zij de hoofd- van de bijzaken onderscheiden. Dat zij inzien en aanvaarden dat een gegeven situatie het verdient van, minstens, geëvalueerd te worden. Dat zij uit deze afweging lessen trekken en mogelijke oplossingspistes onderkennen. Dat zij deze laatste dan op hun beurt op waarde schatten en dat zij, in fine, de weerhouden opties objectief evalueren.
Nadien verwachten wij van onze vertegenwoordigers dat zij met volle inzet optie A gaan implementeren, ook wanneer zij de vaste overtuiging hebben dat optie C de meest aangewezen was en (nog steeds) menen hiervoor over alle argumenten te beschikken. Dat zij hun kiezers, wier belangen zij meenden te behartigen door optie C te bepleiten, tegemoet treden en hen overhalen optie A aan de borst te drukken (beeldt u zich een debat voor of tegen de doodstraf in, da’s illustratief van de probleemstelling).
Dan verwachten wij van (de rest van) “ons”, d.i. alle andere kiezers, dat zij dit allemaal begrijpen en geen parallelle circuits opzetten om in te gaan tegen het officiële democratische proces (G1000, vakbonden, werknemersorganisaties, de Loge, de kaartersclub…).
Het mag duidelijk zijn dat de mooie theorie, die ik hier beschreven heb, tot het rijk der fabelen behoort. Dit is niet des mensen. Afgezien van het feit dat onze volksvertegenwoordigers in eerste instantie lid zijn van een partij, die op haar beurt een min-of-meer coherente wereldvisie nastreeft(’), en enkel bij gratie van deze partij überhaupt kùnnen verkozen worden, zijn zij ook normale mensen. Als dusdanig beschikken zij over de waaier aan normale menselijke capaciteiten.
De complexiteit van vele van de expliciete of onderliggende problemen, die aan de oorzaak liggen van de noodzaak beleidskeuzes te maken, is echter dermate groot dat zelfs eminente specialisten, die er hun levenswerk van maken één enkel van deze problemen te bestuderen, er niet of nauwelijks in slagen het begrijpbaar te maken, laat staat dat zij eensgezindheid zouden bereiken over de te nemen maatregelen. Onze Parlementariërs moeten dit, vinden wij, voor ieder van de maatschappelijke problemen wél doen en liefst snél. Bovendien moeten zij de interactie tussen deze problemen begrijpen, zodat de maatregelen die zij beslissen te nemen voor het ene geen negatief effect hebben op de andere…
Dan moeten zij desgevallend, zoals gezegd, afstand doen van hun overtuiging -die de basis vormt van hun partijlidmaatschap, en dus hun job en levensonderhoud- en de uiteindelijk gemaakte keuze -waar zij het fundamenteel niet eens mee zijn en waarvan zij de nadelen volledig anders inschatten- gaan verkopen aan een sowieso wantrouwig kiezerspubliek, dat zit te wachten op een excuus om “kazakdraaier” en “zakkenvuller” te debiteren. Mmmmh…!?!
Wat betekent dit voor de toekomst?
Wel, langs de ene kant zijn er de steeds sneller verderschrijdende problemen en hun gevolgen.
Het met een rotvaart wereldwijd nastreven van materiële welvaart zorgt er stilaan voor dat de productie van grondstoffen achterop hinkt. Behalve ertsen betreft het hier vooral (fossiele) brandstoffen en water.
Grote gebieden, waar de kindersterfte teruggedrongen is, kunnen niet langer in het levensonderhoud van de lokale bevolking voorzien. Dit leidt tot migratie en gewelddadige conflicten.
De opwarming van de aarde is een feit -de discussie of de mens er verantwoordelijkheid voor draagt is academisch- en, naarmate er methaangas(²) vrijkomt door het ontdooiien van de permafrost, zal deze enkel toenemen. Ook hier zijn de gevolgen slechts ten dele te overzien.
Wat we alvast weten, is dat het zeeniveau stijgt en dat dit geen goed nieuws is. Daar de meerderheid van de wereldbevolking in laaggelegen gebieden leeft, betekent een stijging van de zeespiegel overstromingen en verloren oogsten. Bovendien kunnen we uitgaan van een toename van zgn. extreem weer en van een verandering van het neerslagpatroon. Ook ligt er een “oneffen” migratie van planten- en dierensoorten en van gevaarlijke pathogegen in het verschiet, met een belangrijke impact op wat waar teelbaar is (geen aardappelen meer in België?).
De ontwrichting is dus reeds aan de gang.
Langs de andere kant is er de verwachting dat onze structuren, die in tijden van overvloed en een gedweeë, armlastige Derde Wereld zijn opgebouwd, een antwoord bieden. Maar ook de verwachting dat er bij het formuleren van dat antwoord met ieder’s mening rekening wordt gehouden. En dat het allemaal betaalbaar blijft. En dat dat antwoord geen negatieve impact heeft op onze verworvenheden en onze levensstandaard. En dat, in de Belgische context, de “evenwichten” bewaard worden. En dat we van een rustige oude dag kunnen genieten, eventueel vanaf 50 jaar…
Valt het op hoe het ene niet met het ander te rijmen valt?
De mannen in pak hebben afgedaan, het zal er nog op aan komen het vege lijf te redden, maar Occupy Wall Street en de Indignados zij de minste van onze zorgen.
(°) De inwendige fatale fout van de democratie is dat zij veronderstelt dat er een proportioneel verband is tussen de NUMERIEKE STERKTE van de voorstanders van een voorgestelde oplossing en de INHERENTE KWALITEIT van die oplossing. Dit is natuurlijk baarlijke nonsens.
(’) In België blinken de traditionele partijen uit door de afwezigheid van dergelijk coherent maatschappelijk project (en zijn degenen die wel een breuk met het verleden voorstaan vakkundig verwijderd uit de regeringsploeg…).
(²) De dooi in Siberië en Alaska is volop aan de gang en methaan is viermaal krachtiger als broeikasgas dan koolstofdioxide. De koolstofpoel in permafrost wordt geschat op >1.400 Gt (1.400.000.000.000 ton), wat meer is dan tweemaal de hoeveelheid die zich nu in de atmosfeer bevindt…
01/12/2011 om 09:43
@ Rudy Flameng. Inderdaad vormt de particratie de meest nefaste systeemfout en ze houdt een broodnodige “hogere democratie” ( enkel besturen voor het algemeen belang ) tegen. U liet na de overbevolking op de aarde als belangrijkste LT probleem te vermelden. Het is daarbij duidelijk dat de huidige Westerse democratiën aan deze absoluut niet kunnen remediëren.
Nvdr. Ik bestempelde als eerste ( sorry van de stoef, hopelijk is ze nuttig) de huidige democratiën als “gescleroseerd”.
01/12/2011 om 09:53
Dhr Sanctorum mag dan al duidelijke ideeën hebben en die ook scherp kunnen verwoorden. Daarom is niet al wat hij schrijft ook 100% juist. Dat er ontevredenheid heerst over de werking van “onze” democrtatie is juist. Gewoon omdat er in ons land geen democratie meer is. Herinneren aan het feit dat de Duitstalige Gemeenschap (50.000 inwoners ?) ooit een belangenconflcit inriep tegen een beslissing van de Vlaamse meerderheid (6 miljoen inwoners?)
Dat nu een regering wort gevormd zonder een meerderheid in Vlaanderen (=de meerderheid in het land) is absoluut ondemocratisch.
Zal BDW (en de N-VA) bewust en gewild nooit “macht” willen ? IK zou het echt niet weten. Ze beweren toch van wel; ze hebben vaak genoeg aangeboden om mee te werken ook in een noodregering. Ik denk dat dit echt gemeend was.
De N-VA kon door de PS gedumpt worden omwille van haar felle negatieve kritiek op zijn nota. Maar die kritiek was terecht zo fel negatief. Het bewijs daarvan : 5 maanden onderhandelen om een archi-slecvhte nota toch wat om te buigen. Maar EDR heeft wel voor het grootste deel zijn zin gehad. CD&V, O-VLD en SpA mogen beweren wat ze willen; dit regeerakkoord is gewoon slecht.
Het werkt hier en daar wat dagelijkse problemen weg; het biedt geen coherente toekomstvisie; er is niets gedaan om de beleidspakketten homogeen te maken wat al jaren door alle instanties wordt gevraagd omdat het systeem niet werkt met de huidige heterogene pakketten. En dat bliijft zo…
Het grote probleem in dit land is nu, dat de linkse PS haar wil heeft kunnen opdringen ondanks het feit dat de meerderheid in dit land die linkse ideeën niet lust. Gewoon omdat CD&V+P-VLD+SpA gekapituleerd hebben. Om een regering zonder de N-VA te kunnen vormen. Want dààr ligt voor hen het grote gevaar; aan de N-VA verloren ze stemmen; en ze zullen er nog verliezen. Ondanks hun deelname aan de regering; of juist omwille daarvan want die regering voert een slecht programma uit..
01/12/2011 om 10:32
Eigenaardig en hypergestofistikeerd stukje, met veel voetangels. Ik kan Sanctorum volgen als hij een lange tijd van “taarten gooien” voorspelt. De legitimiteit van de oude machtsstructuren staat inderdaad in het geding. De economische crisis die eraan komt zal het radicalisme versterken. Het bizarre samengaan van Occupy en de Vlaamse V-partijen wil k anderzijds nog wel eens zien gebeuren.
Maar onder dat anti-establishmentdiscours steekt dan weer een testosteronverhaal van het alfadier dat zijn gang naar de galg begonnen is. Ook dat klopt misschien, maar dat is een antropologische enscenering à la Freud en D. Morris.
Als kers op de kaart krijgen we dan een cynisch-zure, sarcastische apotheose met vrouwen en homo’s als substituten voor de “lege troon”. Het lijkt me meer een fantastisch scenario voor een horrorfilm of een toneelstuk à la De Ghelderode, of iets Maupertuis-achtig.
Dit stukje verlegt grenzen, dat is het mlnste wat men kan zeggen.
01/12/2011 om 10:36
Marc Leys
Ik zie ook iets aankomen.
Een opkomend nationalisme in Europa. De Poolse premier en Juppé waarschuwen reeds dat het verdwijnen van de Euro wel eens tot een oorlog zou kunnen leiden in Euopa.
Met dank aan het opkomend nationalisme. Ieder voor zich en God voor ons allen.
01/12/2011 om 12:32
(Omdat Mr Sanctorum er werkelijk een potje van maakt, wil ik vanuit een andere gezichtshoek de komst van een nieuwe regering duiden. Namelijk vanuit het aangekondigde politieke vertrek van Stevaert.
Laat ons eerst de puntjes op de i zetten. Mensen als Steve Stunt zijn niet de grootste boosdoeners. Bij de politiekers zitten die in partijen als MR, VLD en NV-A (de belangrijkste reden waarom deze laatste zo’n stijle vlucht namen was omdat de werkgevers, omwille van imagoproblemen, in Vlaanderen niet voluit de kaart van het Vlaams Blok -belang was al een doekje voor het bloeden-konden trekken; met de meer toonbare versie was er echter geen enkel probleem meer voor de VOKA’s en andere UNIZO’s) waar de invloed van industrie en geld zo groot is dat ze er eigenlijk de spreekbuizen van zijn.
Vervolgens is het inderdaad zo dat (zeker de laatste decennia) deze invloed bij andere partijen als CD&V, CDH, PS en SP.A zo groot is geworden dat je hoe langer hoe meer vragen kan stellen over de staat van onze democratie. Twee elementen spelen daarbij mijns inziens een grote rol. Eén de globalisering (de huidige financiëel-economische crisis toont duidelijk aan hoe ver daar de nefaste invloed van het neo-liberalisme is doorgedrongen). En twee de rol van de media (die meer en meer in handen genomen werden door economische en financiële belangen; wiens brood men eet, wiens woord men spreekt).
Eén van de resultaten is het onevenwichtige akkoord over de begroting bekijkt, gesloten door de aanstaande regering (een tripartite, bij ons dus zes omwille van het communautaire). Maximaal ontzien van het grootkapitaal en ongemeen hard inhakken op de gewone belastingbetaler. Maar ook de huidige Europese evoluties zijn hiervan een zonneklare
Misschien is de huidige crisis er de oorzaak van dat figuren zoals Dehaene, Van den Bossche, Di Rupo, Stevaert… door de mand vallen. Dit kan alleen maar een heilzame evolutie zijn. Van De Verhofstadten en de Reyndersen , de Jambons en de Michels ,de Peetersen en de Pietersen was dat al veel langer duidelijk.
01/12/2011 om 13:40
Vind het maar een negatief artikel. Ik denk eerlijk gezegd dat vandaag meer mensen de politiek volgen dan 30 jaar geleden.
Het feit dat figuren als De Wever en Dewinter opstaan heeft vooral te maken met het feit dat er nooit is geluisterd naar de noodkreet die werd geuit door mensen die bijvoorbeeld op het VB stemden. De problemen waarmee VB scoorde bestonden gewoon niet, het kreeg de titel racisme, er werd een cordon sanitaire rond geplaatst en het probleem was opgelost. De onwil om te luisteren naar de bevolking heeft gezorgd voor een verlies in het geloof in de politiek.
De klassieke partijen uit de verzuilde tijd zijn wereldvreemde machthebbers geworden. Een politieke kaste die zijn eigen zonen herverkiest, (Bruno, Alexander, Freya, Jean-Jacques, …). Die niet op de hoogte is van wat er leeft bij de bevolking.
Volgens mij is vooral de politieke klasse veranderd, en niet zozeer de gewone man.
01/12/2011 om 16:13
Het land wordt niet democratisch geregeerd. Teveel nepotisme en vooral: het groot geld regeert!
Daarom gelooft de gewone mens niet meer in democratie.
01/12/2011 om 16:49
Hopelijk lezen ook politici deze reacties (alhoewel ik dat betwijfel). Marcel B. verwoordt precies wat het probleem in Vlaanderen is. Ik kon me sinds het grote succes van Vlaams Blok sowieso moeilijk voorstellen dat zoveel Vlamingen plotseling racisten zijn. Het bewijs dat het succes van VB puur protest van de kiezer was, is toch het feit dat VB-ers nu massaal voor NVA kiezen. Voor de politieke “kaste” wordt nu deze partij echt lastig. Zelfs de gematigde Wouter Beke zag zich deze week genoodzaakt de NVA met de VB te vergelijken. De winnaars van de verkiezingen (Groen en NVA) zijn de verliezers, de grote verliezers van de verkiezingen zijn de winnaars, zij vormen de regering.Dat is de wereld op zijn kop.
BDW wordt altijd verweten dat hij niet mee wilde onderhandelen. Wat heeft Di Rup met zijn voorstel gedaan? Hij heeft het nog niet eens helemaal gelezen en verkondigde unisono met alle Waalse partijen dat het onmogelijk was. Het kwam van BDW, dus was het onaanvaardbaar. BDW heeft geen eerlijke kans gehad, gewoon omdat hij voor de politieke kaste te gevaarlijk wordt. Ik ben ervan overtuigd dat zijn tijd nog zal komen, een cordon sanitaire en 35% van de Vlaamse kiezers, dat zal dan toch moeilijk te verwezenlijken zijn.
Er zijn bijna dubbel zoveel Vlamingen dan Walen, de Vlaamse economie doet het goed, de Belgische staat wordt “in leven gehouden” door Vlaams geld. Tot zover kan men het hier in Duitsland nog wel allemaal begrijpen. Dat er nu een regering komt met een Vlaamse minderheid en een premier die nauwelijks twee zinnen foutloos Nederlands kan praten, dat begrijpt niemand meer. Ik ook niet
01/12/2011 om 17:53
Je kan de belgische politiek partijen niet meer analyseren vanuit een recht/links denken.
De kritische burger kijkt verder dan dat en komt op een as die corrupt/minder corrupt is.
Alle partijen die in de nieuwe regering zitten zijn al jaren aan de macht en door deze macht gecorrumpeerd, zonder
enige uitzondering.
Er zijn gewoon teveel voorbeelden om op te noemen:
- CD&V met dexia/arcor
- PS en SPa en de NMBS
- OVld met de uitverkoop van Verhofstad
en ga zo maar door.
Sommige mensen zullen zeggen, daar kan je niets aan doen, maar de kritische burger die ergens nog gelooft in
een oprechte democratie denkt daar anders over.
In Vlaanderen is daar maar één alternatief voor en dat is Vlaams Belang, NVa en Groen.
Vlaams Belang is voor veel mensen een moeilijke keuze maar NVa en Groen is dat niet en dus winnen ze de verkeizingen.
Maar één keer verkiezingen winnen is niet genoeg om de bestaande klasse te breken. Met alle mogelijke middelen zullen ze aan de macht blijven en dus zitten er geen enkele van die partijen in de regering.
Ook de pers helpt hieraan mee, want zij gedijen bij deze traditionele partijen. (Kan er mij iemand anders uitleggen waarom er zo weinig pers aandacht is geweest over het ARCOR dossier?)
En dus zal er inderdaad radikalizering optreden. Dat staat in de sterren geschreven.
Wat ook in de sterren staat geschreven is dat de minder gecorrumpeerde partijen de volgende verkiezingen gaan winnen.
Op naar de volgende verkiezingen. In een democratie is er geen andere manier.
01/12/2011 om 22:09
Hebben verkiezingen en betogingen eigenlijk nog wel zin???
02/12/2011 om 02:12
Vindt het maar een neerbuigend en cynisch stuk…. Van JS heb ik nochtans ook andere, integere en objectievere dingen gelezen.
Hoe kunnen de mensen nu, wereldwijd, anders reageren dan met ontgoocheling, opstandigheid en boosheid ? Jarenlang is er een zeepbel opgeblazen met geleend geld. De banken gebruikten de economische structuren als een wereldwijd casino. Met onbegrijpelijke financiële produkten slaagden ze er in, niet alleen de gewone mensen op te lichten, maar ook de toezichthouders en zelfs de eigen raden van beheer. Nu moet de belastingbetaler de boel rechttrekken, maar hij is niet verantwoordelijk voor de malversaties van een bepaalde, kleine elitaire kaste die zichzelf rijkelijk beloonde met duizelingwekkende bonussen !
Ook de politici staan vrijwel machteloos tegen deze soort wereldwijde hold-up die is gepleegd. Ze zien zich verplicht astronomische besparingen te ondernemen om ons economisch systeem te redden… Een economisch systeem dat nog steeds gerund wordt door dezelfde boeven, die ons in de eerste plaats geruïneerd hebben. Het is bvb. schandalig dat ratingagentschappen als S&P nu onze kredietwaardigheid naar beneden halen, terwijl zij diezelfde financiële produkten die de banken nu om zeep helpen (de zogenaamde swaps and cds’en enz.) indertijd een AAA rating gaven ! Dus, ondanks het feit dat het wereldwijde economische systeem gefaald heeft en ons in de dieperik gebracht heeft, wordt nog altijd vertrouwd op datzelfde economische systeem om ons uit de put te trekken. Het lijkt erop dat we ons aan de eigen schoenveters proberen op te trekken…
We staan dus voor een ineenstorting van het economische systeem zoals we dat nu gekend hebben. Dat voelen de mensen en ieder wordt er bijzonder zenuwachtig door. De Vlamingen, als harde werkers, hebben altijd een houding aangenomen van laissez faire-laissez passer. Daarin heeft Sanctorum gelijk. Maar nu de Vlaming in de kern van zijn bestaan wordt bedreigd; nl. de eigen welvaart en welzijn wordt hij achterdochtig en kiest hij voor de enige partij die blijkbaar garant wil staan voor die laatste zekerheid; de N-VA.
…
02/12/2011 om 08:01
Johan Sanctorum pakt een hele rij aparte feiten en klutst die door elkaar. Het is een resultaat is een amalgaam. Als je het gelezen hebt ben je even wijs als er voor. Sommige delen zijn zelfs enkel voor Antwerpen Centrum geschreven. Iets wat sommige Antwerpenaren nooit zullen afleren.
02/12/2011 om 09:30
Schitterend stukje van Johan Sanctorum. Grappig, hilarisch maar met een heel serieuze ondertoon. Hier heb ik echt van genoten. Dank u, mijnheer Sanctorum. U maakt mijn dag goed.
02/12/2011 om 09:54
De westerse democratie heeft inderdaad een limiet bereikt, en de opkomst van het informatietijdperk is daar niet vreemd aan. Bijgevolg worden de hypocriete of nefaste schaduwkanten van partij-ideologieen gemakkelijker ontmakerd door een toenemend aantal mensen. Het is mijn vrome wens dat deze trend uiteindelijk zal uitmonden in een echte regeringswetenschap, m.a.w. de wetenschap van een echt goed bestuur, een dynamische wetenschap die meegaat met de veranderingen in de maatschappij. Wie politieker wil worden, moet dan geen partij-lidkaart meer hebben maar moet slagen in een zware opleiding in de regerIngswetenschap met langdurige stages op een kabinet. Weg met de particratie, lang leve de technocratie.
02/12/2011 om 10:37
De prestaties van de jonge generatie politici (vaak zonen en dochters van) stelt me helemaal niet gerust over de toekomst van het politieke bedrijf en democratisch gehalte ervan.
In Villa Politica had JJ De Gucht het over zijn wetsvoorstel om ervoor te zorgen dat in de godsdienst lessen ook aandacht besteed wordt andere godsdiensten en levensbeschouwelijke organisaties.Toen ik 40 jaar geleden in de humanoria zat werd in de godsdienst les aandacht besteed aan alle andere godsdiensten en maatschappij vormen.Is dat nu zijn bijdrage aan onze maatschappij ?We veel geld voor weinig waarde.
Freya VDB moest commentaar geven over de prestaties van D.Reynders.Alsof haar prestaties als minister UItblinken en perfect zijn.
Het grote probleem is dat de politici het algemeen belang niet meer in hun vaandel dragen,maar er enkel zijn om hun zuil,belanggroep,te beschermen en verder met staats manna te voorzien.De tendens om het politiek bedrijf als een familiale kmo te zien is een ander verontrustend element.De Griekse en Romeinse “democratie ” is eraan kapot gegaan en toen volgende de donkere middeleeuwen.Pas na de franse revolutie is de democratie weer opgestaan.L’ histoire se repete.
02/12/2011 om 10:42
zo moeilijk is het anders allemaal niet … er is een verkiezing geweest, een partij is met haar programma veruit de grootste geworden. In een normaal land wordt deze partij/programma de centrale speler in de nieuwe regering. Hier heeft men meer dan een jaar geprobeerd om het winnende programma totaal te verwateren tot er niks meer overbleef, de leider van de winnende partij heeft welgeteld 8 gekregen om een nota te schrijven. Die is afgeschoten binnen de minuut. Het resultaat : de eerste niet-democratisch gelegitimeerde regering sinds WO II. De Vlamingen krijgen een regering die geen meerderheid heeft, een premier die geen enkele stem haalde in Vl, een meerderheid aan ministers die geen enkele stem haalden in VL. De rating van Vl wordt verlaagd omdat we vast zitten in een onwerkbare federatie wiens rating verlaagd is. Terwijl de intrinsieke waarde van Vl een AAA rating waard is. De Belgische federatie is geen democratisch systeem meer. Ik weiger dit als burger te aanvaarden. Deze regering is mijn regering niet, Diruppo is mijn premier niet. Het systeem valt duidelijk niet meer te hervormen. Dan moet er inderdaad V voor Vendetta komen, van onderuit. Volgend jaar via de gemeente, in 2014 via het Vlaams parlement, vervolgens via een referendum.
02/12/2011 om 10:54
Als Vlaming is het sociaal niet te geloven hoe wij voor de zoveelste keer terug door Vlamingen worden verraden…dit heeft niets te maken met nationalisme…maar met respect voor de plaats waar we wonen en leven…en dit is nog altijd Vlaanderen. We hebben Di Rupo niet nodig…vandaag niet…mogen niet…nooit niet. Ik hoop dat vele Vlamingen dit luidop zeggen en schrijven.
02/12/2011 om 18:57
Schitterend hoe Sanctorum hier telkens en in elke gebruikte zin met het woordje “we” een klimaat in een opinie wil verschaffen waarbij iedereen ZIJN mening zou delen, nog erger, dat elke Vlaming dergelijke mening is toegedaan …. Ik vind dat dergelijke opinies perfect in de stemmingmakerij past van rechts en extreem rechts om toch maar een aantal (Europese) richtlijnen en neo-liberale ideeën tot het algemeen gedachtengoed te maken …. triestig, éénzijdig en propagandistisch-populair !
02/12/2011 om 21:35
Ik heb enorm genoten van het opiniestuk van de heer Sanctorum. Soms gaat de ironie iets te ver naar mijn smaak, maar blijkbaar ben ik niet de enige die zich door de ondertoon aangesproken voelt, getuige de vele interessante reacties.
Het valt mij op dat de verontwaardiging zich deze keer niet beperkt tot één politieke partij of strekking. Iedereen mort, en dit lijkt mij terecht. De vele argumenten die in de verschillende reacties worden aangehaald houden elk op zich steek, en tonen aan dat de oorzaak van de onrust niet tot één thema te reduceren is.
Ik kan enkel tot het besluit komen dat dit niet het soort van democratie is waarin ik wil leven. Het politieke signaal dat bij de laatste verkiezingen langs Vlaamse kant werd gegeven is volledig genegeerd. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat de afgenomen groep kiezers van de Vlaamse regeringspartijen tevreden kunnen zijn over de manier waarop hun verkozenen alle Vlaamse waardigheid overboord gooien voor het eigenbelang. De kiezers van de winnende, niet aan de regering deelnemende partijen kunnen nog minder tevreden zijn. Dat lijkt mij duidelijk. Alleen is het niet omwille van de personen waarvoor zij gekozen hebben, wel omwille van een regering en een premier waarin zij zich niet kunnen vereenzelvigen. Dit heeft niets te maken met het al dan niet aanvaarden van een nederlaag. Dit was duidelijk een omgekochte wedstrijd.
Aan de heer Di Rupo: dit is niet mijn regering, u bent niet mijn premier, is dit nog wel mijn land?
03/12/2011 om 13:42
@ Bart De Win : je bedoelt dus “Vlaanderenland” ? Samen-leven verloopt niet altijd met een overheersend comfortabel gevoel, soms zijn er ook moeilijke momenten. Dat is tussen koppels zo, in gezinnen, in een straat, gemeente of stad, ja zelf tussen provincies …. zolang men zoekt naar een gemeenschappelijke noemer, kan men het samenleven democratisch noemen. Als men terugplooit op zijn eigen gelijk en het ongemak op die manier tracht te verbergen, dan komt er vroeg of laat echt miserie van. Als men daarbovenop de andere nog gaat stigmatiseren krijgt men vechtscheidingen of oorlog als het grotere gehelen betreft …. een ommezwaai in het Vlaamse denken en handelen is net daarom meest aangewezen. Zo kan de groei en openheid naar anderen, naar Europa en de rest van de wereld Vlaanderen blijven bevruchten …. wordt dit niet gedaan, doet men aan inteelt …..
03/12/2011 om 17:57
Voor deze regering hebben wij niet gekozen. We moeten wel alles aanvaarden, ik dacht dat we in een democratisch land leefden. Blijkibaar niet
04/12/2011 om 15:18
@ Toon Van der Durpel : Ik heb het wel degelijk over België, waar ik mij altijd thuis heb gevoeld. Jarenlang ging ik zelf ook uit van dat ideale beeld. De laatste jaren wordt het echter steeds duidelijker dat de zogenaamde gemeenschappelijke noemer voornamelijk doorweegt naar één bepaalde zijde. Verrassend hierbij is dat dit niet de zijde is die zowel economisch als in aantal inwoners het meeste doorweegt in het “huwelijk”. Dit wil niet zeggen dat deze zijde ook steeds bestuursmatig moet doorwegen, maar bijna geen stem hebben is toch een brug te ver. Het overduidelijke signaal dat langs Vlaamse kant werd gegeven werd opnieuw niet aanhoord. Want laat ons wel wezen, welke Vlaamse regeringspartij heeft na de laatste verkiezingen recht van spreken? Volgens mij hebben ze allemaal (serieus) verloren. Een beetje waardigheid is hen in deze situatie blijkbaar te veel gevraagd.
Als men als koppel constant van mening verschilt is het misschien niet slecht om in onderling overleg en respect de problemen onder ogen te zien, en te oordelen dat men misschien beter verder gaat als vrienden. Als men de situatie laat aanslepen is het risico inderdaad groot dat het op termijn tot een vechtscheiding komt, en daar wint niemand bij. Wat de heren politici momenteel aan het bewijzen zijn…
Als men naar de algemene Europese tendens kijkt, lijkt mij een ommezwaai in het Waalse denken en handelen misschien meer op zijn plaats. Natuurlijk is men hierin volledig vrij. Het jammere is alleen dat de houding van hun politici het gevoel van groei, openheid en vertrouwen langs Vlaamse kant steeds minder een kans geeft.
05/12/2011 om 01:30
ik hou wel van wat sarcasme . wie wil trouwens nog een “Belgische “regering?. een regering van een surrealistisch land. een regionale regering met daarboven een Europese regering is al meer dan genoeg .
kennen wij hier het democratisch recht van de volksraadpleging ? in Zwitserland wordt de bevolking regelmatig rechtstreeks geraadpleegd . een politicus die zonder eerst te vragen zo maar een bank koopt en het geld niet heeft en de openbare schuld maar nog eens verhoogd : vraagt dat niet om een referendum ? ik zou tegen geweest zijn . de besluitvorming is hier veel te veel gepolitiseerd .
wat de bankcrisis betreft :
hebben de bankiers alle schuld ? zij hebben gedaan wat de hebberige klanten vragen : veel opbrengst zonder verdere rancune .de ijdelheid van de klanten heeft hen flink geholpen bij het verkopen van gebakken lucht . en wie zijn die klanten ?….. juist !
NVA , VB en groen hebben bij de kiezer meer krediet omdat ze hun kiezers niet in zuilen dwingen : geen vakbonden , geen mutualiteiten.
wat België¨betreft : ik zie geen “democratische ” oplossing : alles blijft in rondjes draaien . en wie durft van die mallemolen springen ?
05/12/2011 om 11:03
@Bart De Win : uw logica past perfect in de Europese neo-liberale logika, waarbij “rijke” entiteiten (Vlaanderen, Duitsland, Frankrijk) zich afzetten tegen “armere” entitieiten (Wallonië, Brussel, Griekenland, Portugal, ….). Uw recht alvast. Ikzelf ben ervan overtuigd dat een denken zoals Sanctorum in zijn opinie propageert, enkel en slechts tot desastreuze eindes kan leiden omdat er een negatieve spiraal in gang wordt gehouden. Het is veel positiever in de mindere, kleinere, armere te investeren en heb door dik en dun te ondersteunen. In een huwelijk zullen er altijd onevenwichten zijn. Dat net in deze tijd zoveel mensen echtscheiden heeft dan ook te maken met het feit dat geduld, solidariteit, opoffering en gezamenlijk doel ontbreken, net zoals Vlaanderen vandaag kijkt naar de overkant, zei het nu Wallonië-Brussel of de rest van de wereld…. met dergelijke mentaliteit wil ik zelf niet worden vereenzelvigd, zoals Sanctorum in deze opinie tracht te verwezenlijken, zoals ie aangeeft door telkens in de wij-vorm te spreken …. is Vlaanderen dan toch die weg opgegaan, dan kan ik enkel signaleren dat Vlaanderen misschien meer ziek is dan het zelf beseft …..