Een vergelijking uit de tijd van toen? Ongetwijfeld. Uit de tijd dat ondergetekende begon als Wetstraat-verslaggever.
Een illustratie van dat aloude Vlaamse negativisme? Meer dan waarschijnlijk, maar voor die onweerstaanbare drang mijn excuses vooraf.
Alleen is een beetje afstand willen nemen, het zich niet zomaar overgeven aan euforische juichkreten omdat er nu toch eindelijk een regering is, ook niet zo negatief. Het hoeft zelfs niet pessimistisch te zijn. Dat kan ons integendeel zelfs wapenen tegen de te verwachten ontnuchterende ontgoochelingen. Daarom toch die korte terugblik in ons Belgisch verleden om het uiteindelijk toch nog over vandaag te hebben.
We schrijven einde 1972
Het rooms-rode kabinet Gaston Eyskens – Andre Cools struikelt over de invulling van het begrip “gewestvorming”, het wereldberoemde en intussen al lang geschrapte grondwetsartikel 107 quater, het BHV van toen. (!) Omdat de alleen maar Frans sprekende Waalse socialist (!) Edmond Leburton zijn allerpersoonlijkste zinnen had gezet op het Belgische premierschap, kwam er al na 64 dagen een nieuwe regering. Met onder meer nieuwe afspraken voor de toepassing van de taalwetten binnen Bruxelles. (!) De drie zogenoemde toen nog nationale partijen, (!) socialisten, liberalen en christendemocraten schreven een catechismus vol definitieve afspraken voor weer een nieuw België. “Le grand chef blanc” uit het Waalse Waremme Edmond Leburton sprak geen woord Nederlands maar mocht van de Vlaamse partijen toch Belgisch premier worden met naast zich twee Vlaamse vice-premiers als waakhonden-vertalers. Vlamingen vertalen graag, zeker in de Belgische Wetstraat.
Het nieuwe kabinet stond voor twee grote uitdagingen: er was de hervorming van de Belgische staatshervorming - we zijn er vandaag nog altijd mee bezig – en er was anderzijds een tsunami in zicht van economische, sociale en financiële levensbedreigende noodsituaties. (!) Een heuse voorafbeelding van bijvoorbeeld de schuldcrisis van vandaag. Toegegeven, Europa, de euro, de schuldenberg en nog veel andere dingen van vandaag, stonden toen nog niet op de agenda. We probeerden wel er ons zelf nog maar eens van te overtuigen dat het België van toen vol nieuwe levenskrachten stak, dat het alleen maar voldoende kluswerk vroeg om enkele verstopte afvoerbuizen te ontstoppen, een paar elelctriciteitsleidingen te vernieuwen en hier en daar wat nieuw behangpapier te plakken om het aloude België van 1830 weer op de rails te krijgen. Terloops, de voorbije dagen was er weer heel wat te doen over het feit dat het Brusselse treinverkeer nog maar eens in de knoei zat. Dat is natuurlijk puur toeval.
We schrijven vandaag wel einde 2011
De wereld rondom ons zal nooit weer worden zoals die ooit was. Voor heel wat kunnen we wellicht zeggen: gelukkig misschien. Alleen doet het nieuwe Belgische kabinet precies hetzelfde als al die vorige regeringen: onze Belgische boekhouding weer in orde brengen met een meeropbrengst van de strijd tegen de fiscale fraude! Dat deed Leburton ook al, dat beloofden twee dozijn Belgische regeringen na hem. Alleen de beloofde becijferde opbrengst was telkens anders, het kwam er immers op aan het eindcijfer op papier te doen kloppen. Juist zoals nu gebeurde. Alvast op dit punt. Nog een andere futiliteit: de overheveling van de nationale plantentuin van Meise naar Vlaanderen . Een belofte uit een regeerakkoord van meer dan tien jaar geleden. Die afspraak heeft de andere kant van de taalgrens nooit willen invullen. En ze zal dat morgen ook niet willen doen.
Natuurlijk zijn dat maar bijkomstigheden, ook Vlaamse niet wetenschappelijke en dus ondeskundige criticasters willen dat er na zowat 550 dagen eindelijk een Belgische regering komt. Het heeft nu meer dan beschamend lang genoeg geduurd. Daarover kan geen twijfel bestaan.
Dictatuur door onbekenden
Het geduld van de financiële markt was op, Europa zou ons een indrukwekkende boete opleggen, van de zogenoemde ratingbureau’s kregen we een eerste rode kaart, ook bij de Oeso moeten we niet rekenen op veel becijferde sympathie. Is diezelfde Oeso niet de toekomstige nieuwe werkgever van de tot donderdag nog altijd Belgische premier Yves Leterme? Die zogenoemde ratingbureau ’s zijn dat vandaag misschien de feitelijke partijvoorzitters van de politieke partijen binnen de Belgische grenzen? Wie zijn dat eigenlijk? Wie betaalt hen voor hun noeste arbeid? Is dat een feitelijk nieuw Grondwettelijk Hof maar dan in handen van onbekende rechters in het verre buitenland?
Toegegeven, dat zijn vragen die alleen een simpele geest zich stelt. Toch blijft het vreemd dat niemand zich minstens tien minuten druk maakt over het doen en laten van privéondernemingen die boven alle grenzen staan en aan niemand ook maar een begin van verantwoording moeten afleggen. Ook de anders zo kritische journalistieke waakhonden van wat omschreven wordt als onze democratische samenleving ondergaan zonder morren die dictatuur door onbekenden.
Legislatuur straks halfweg
Leburton heeft het met heel veel vallen en opstaan iets meer dan een jaar uitgehouden. De Ibramco-opvoering, artikel 107 quater van de grondwet, abortus en nog veel meer, het was van bij het begin een beschamende chaotische opstart. Het voortijdig verdwijnen van het kabinet dat men aan Vlaamse kant nauwelijks gedoogde, werd door niemand betreurd.
Moet het daarom dit keer ook zo lopen? Natuurlijk niet. De opstart was ronduit historisch beschamend. Het gezelschap gunde zich zelfs even een paar dagen uitrusten op een of ander zonovergoten strand om nadien weer rustig verder te kunnen werken. We vergeten er wel bij te vertellen dat de legislatuur straks halfweg is. Dat we sinds de vorige verkiezingsdag in een ontslagnemend voorlopig land leven. Zo te zien is dat niet meteen iets waarover velen zich in dit land druk maken. In het Nederlands niet, in het Frans niet.
Maar er is meer: het driekleurige kabinet zit nog niet vast in het zadel of er is al heisa. De groenen zijn boos omwille van het afschaffen - of is het nu toch gewoon doorschuiven naar de deelgebieden – van de korting op propere wagens. Zonder afdoende groene oplossing voor dit probleem geen groene handtekening meer voor de zogenoemde federale financieringswet, de herverdeling van de centen naar de deelgebieden toe, het tweede luik van wat de nieuwste staatshervorming moet worden. Dat groene “neen” zou dat in gevaar kunnen brengen . Nogal wat Vlaamse stemmen zouden dat zonder twijfel graag zien gebeuren. Onnodig te bevestigen dat die Vlaamse stemmen ook weet hebben van een mand vol parlementaire obstructie en dus vertragingsmogelijkheden.
Bitter schaamtegevoel
En dan is er precies zoals in de tijd van Edmond Leburton dat andere luik van de Di Rupo afspraken: de pijnlijke besparingen en de nieuwe lasten. De vakbonden zijn zoals toen heel erg boos: ze zouden dat deze vrijdag in de straten van Brussel laten horen en zien. Werd het een overtuigende betoging? Of was het niet veel meer dan een weekend groepsreis “samen met de bus naar Brussel”? Het begin van een uitputtingsslag die de regering Leburton mee op de knieën bracht of niet veel meer dan een schijnvertoning zonder dat men het toneelgordijn omhoog laat gaan?
Er zijn er binnen de coalitie die niets liever vragen dan zoveel syndicale druk dat de liberale partners in de regering zich noodgedwongen uit de regering moeten terug trekken. Elke dag tijdverlies is nu eenmaal een dag dichter bij nieuwe verkiezingen, die sommigen liever morgen dan volgende week zouden willen.
De Vlaamse minderheid binnen deze nieuwe Belgische regering - decennia geleden vond Vlaanderen dat inderdaad nog vanzelfsprekend – zal het niet gemakkelijk krijgen om een en ander aan haar Vlaamse meerderheid te blijven uitleggen. Samengevat: nauwelijks meer dan bitter schaamtegevoel bij het Di Rupo I gebeuren.
Marc Platel
(De auteur is oud-journalist en gewezen stafmedewerkers van Volksunie en N-VA)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees de gewijzigde regels - mod
02/12/2011 om 14:10
Jammer genoeg zou ik in het frans willen antwoorden : l’histoire se répète.
02/12/2011 om 14:14
De beste stuurlui staan nog altijd aan wal.
Võõr de verkiezingen van 2010 schreeuwden politieke en oud-journalisten dat federale verkiezingen houden ongrondwettelijk zou zijn vanwege BHV niet geregeld. En zie, niets maar dan ook helemaal niets aan de hand.
Opnieuw volgens politieke en oud-journalisten en de toekomstige verkiezingsoverwinnaars, zou vervolgens het Belgische EU Voorzitterschap op een grandioos fiasco uitdraaien.
En zie, België’s voorzitterschap wordt door de hele EU geprezen als het beste ooit.
Vlak na de verkiezingen stellen de winnaars van die verkiezingen voor om snel tot een akkoord te komen.
En zie wat ze er na hun onderhandelingsdoortocht van gebakken hebben.
Volgens diezelfde verkiezingsoverwinnaars zou Europa het bereikte begrotingsakkoord stande pede aan flarden schieten wegens schromelijk te kort en ruimschoots onvoldoende. En zie, Europa prijst België in de hemel als de beste Europese leerling.
Opnieuw zitten de overwinnaar ernaast.
En nu schreeuwen ze dat de aankomende regering met hén te maken zal krijgen….
Moet er nog zand zijn, beste Marc Platel?
02/12/2011 om 18:35
Wedden dat deze regering minder dagen in het zadel zal zitten dan het gekost heeft om ze te vormen.
02/12/2011 om 19:30
Jammer dat in het vlinderakkoord wegen zijn ingeslagen die onomkeerbaar zijn.
De Vlamingen hebben nooit Brussel als een volwaardig gewest gewild.
De herfinanciering van Brussel was de laatste kans om een zeker medezeggingschap van Vlaanderen te bekomen .
02/12/2011 om 20:04
@ Wilfried: waarmee staaft u uw beweringen als zou het Belgisch voorzitterschap alom geprezen worden alsook het begrotingsakkoord?
02/12/2011 om 22:43
5,5 miljard, Mr. Platel.
Wat denkt u, zijn dat Nederlandstalige of Franstalige euro’s? Of zou het kunnen dat er hier en daar toch nog een Belg rondloopt die gelooft in de ‘doodlopende’ straat België?
Indien u niet telkens weer uit hetzelfde enggeestige vaatje zou tappen, zou ik uw excuses misschien nog aanvaarden.
03/12/2011 om 00:13
@wilfried
ge zou nog vergeten dat de financiële markten de begroting wel zouden doorprikken, ze hebben dat ook gedaan en de rente zakt op een week tijd met meer dan 1procent tot terug normale hoogte.
Hoeveel geld heeft het jaar getreuzel van de winnaars van de verkiezingen aan de Vlaamse kant de hardwerkende Vlaming niet uit zijn uitpuilende portefeuille gekost?
Verrottingsstrategie?
Tuurlijk niet
03/12/2011 om 07:04
Bij de gemeenteraardsverikezingen wordt De Wever burgemeester in Antwerpen en Sigfried Bracke in Gent.
Dan zijn de postjes binnen en wordt het terug rustig in Vlaanderen.
03/12/2011 om 13:18
Wat een dosis verbolgenheid en valse minderwaardigheidscomplexen. Negatief en Vlaams-nationalist. Da’s geen garantie voor een gelukkig leven. Jammer dat er bespaard moet worden, anders kon de federale overheid misschien nog een subsidietje vrijmaken voor een groepstherapie tijdens de harde werkuren.
For the sake of society.
03/12/2011 om 14:07
Volgens mijn herinneringen was er een Ibramco “schandaal”. Er was niet een Ibramco ” met een te zacht epitheton zoals de Heer Platel schrijft in zijn essay. En dát schandaal deed terecht Leburton de das om.
PS : ik was toen 24 en student en zat veel in het parlement.
03/12/2011 om 18:12
Ik heb al meermaals vastgesteld, dat er op deze website nogal wat lezers aan bod komen, die problemen hebben met feiten, humor en ironie.
03/12/2011 om 21:17
Er was inderdaad veel meer dan de Ibramco-affaire die de tricolore regering van le grand chef blanc de das heeft omgedaan. Zijn regering van nationale eenheid was er een met superministers-coördinatoren. Tot ongenoegen van Jos De Saeger die er zelf een was (Hij vond dat wie moet coördineren in zijn beleidsvoering wordt geremd, en dat omgekeerd hetzelfde geldt voor de gecoördineerden).
Van alle reacties onthoud ik vooral de ‘profetie’ van Guido Naets. Wie neemt voor le petit chef rose, die uit voorzorg nooit een das draagt, de voorgestelde weddenschap aan?
04/12/2011 om 00:26
@ Stephanie
Spijtig genoeg zijn negativisme en vlaams-nationalisme synoniemen geworden
04/12/2011 om 07:55
Typische Calimeroreactie van een NVA’er. Moest BDW er toch in geslaagd zijn om een regering te vormen en zijn -lees: thatcheriaans- socio-economisch programma door onze strot had geduwd, dan was er hier reden tot zagen en klagen. Dit geldt ook voor de andere “critici” in deze opinies. Dat dit alles meer dan 500 dagen heeft geduurd, komt nog altijd van het feit dat men persé zoveel tijd moest verkwisten aan communautair gezwets wijl de wereld dol draait. Zullen we die rekening eens aan BDW en zijn fans presenteren?
En wat presteert het NVA in de Vlaamse regering? Is het Antwerpse Ring probleem opgelost? Zijn de wachtlijsten in de gehandicapten -en ouderlingsector opgelost of is er minstens begonnen deze op te lossen? En stoemelings belastingen verhogen (de BIV, een Vlaamse bevoegdheid) waardoor de VOKA vrienden van Muyters en co nog grotere auto’s kunnen kopen, de pers censureren (Le Monde, Le Soir, …) omdat men zich “beledigd” voelt…
Het regeerprogramma van Di Rupo is een evenwicht, een compromis (een woord dat niet bestaat in het Vlaams-nationalistische woordenboek), tussen Europese, idiologische en linguistieke eisen en verwachtingen. Het is klaar en duidelijk en geen van de deelnemende partijen ontkent dat er ons harde tijden staan te wachten.
Ik nodig die 39% potentiële stemmers toch een dringend uit om het socio-economische programma van de NVA te lezen en te BEGRIJPEN. Een beetje verstandig mens met een minimum aan sociaalvoelendheid stemt niet voor zo’n partij, mijnheer PLATEL.
04/12/2011 om 19:06
@P. Smets Zegt:
04/12/2011 om 00:26
Waarom zo negatief, P?
04/12/2011 om 21:38
@ Chris
historische traditie, gewoonte, welbewuste politieke berekening, verzuring, welbewuste politieke berekening, gebrek aan een open kijk op de wereld, navelstaarderij, egoïsme, arrogantie, welbewuste politieke berekening, verfranste vlamingen en gebrek aan respect van laatstgenoemden voor hun afkomst, welbewuste politieke berekening, heroïsch vechten voor een morzel gronds, populisme, omdat meeheulen met de rest nu eenmaal veel gemakkelijker is dan zelf kritisch nadenken, niet willen/kunnen begrijpen/inzien dat een Franstalige Brusselse bourgeois iets anders is dan een Waal, welbewuste politieke berekening, langs de zijlijn staan jammeren i.p.v. zelf iets te doen, welbewuste politieke berekening, en, ten laatste … het is zo typisch Belgisch (een historische traditie, een gewoonte, maar geen welbewuste politieke berekening)
05/12/2011 om 00:49
wat zou de NVA dan zoveel anders doen en zoveel beter?
Alles afbreken wat een ander doet zonder een geloofwaardig alternatief brengen is grotesk!
Waar gaat NVA die 11 miljard gaan zoeken? Hoe gaan zij ervoor zorgen dat er jobs komen aangepast aan de fysieke mogelijkheden van 50 en 60ste plusser?Hoe gaan zij bedrijven dwingen om deze mensen langer in dienst te houden ?Gaan zij vragen aan de fabrieken om de band trager te doen lopen zodat deze mensen kunnen blijven volgen?Hoe kunnen jonge mensen ervaring opdoen als het eerst wat hun gevraagd wordt op een solicitatie of zij reeds eerder ervaring en zo neen hun aanwerving kunnen vergeten?
Als men geen deftig tegenargument kan bedenken begint men maar over de Vlaamse minderheid in de nieuwe regering , of over het gebrekkig Nederlands van Di Rupo.Nu verwijt Ben weyts hem zelfs dat Di Rupo tijdens de regeringsonderhandeling niet en passant niet eventjes een taalcursus heeft gevolgd.En wat zou de kritiek geweest zijn van diezelfde Weyts had Di Rupo dit wel gedaan?
05/12/2011 om 18:45
@marc platel.Hugo shiltz zaliger moet zich al zekers meerdere keren in zijn graf hebben omgedraait als hij van hier boven moet zien hoe zijn opvolgers te werk gaan met zijn politieke erfenis.Shiltz was de man van de dialoog én het compromis die met de franstaligen door dezelfde deur kon. Hij was de man die een groot aandeel had in ons huidig politiek bestel. Hij was één van de toonaangevers die ons land deed evolueren van een unitaire staat naar een federale. Dat je in u opiniestuk liever over “de anderen” spreekt en moedwillig hugo schiltz vergeet of doet alsof hij er niet bij was vind ik eerder een slag onder de gordel.Ik heb schiltz gekend als een pragmatisch man die wist waar hij zijne mosterd moest gaan halen.Het beste bewijs is dat hij het tot vice premier schopte en dat is iets waar zijn huidige opvolger maar al te graag voor past.