Een regering na 540 dagen ? Aan Franstalige kant overheerst opluchting. Wat anders? De rekening voor zo’n lange periode zonder volwaardige regering is uiterst zwaar. Onze rating werd onlangs verlaagd door Standaard & Poors, Europa dreigt ons land met een boete wegens niet nakomen van budgettaire verplichtingen. En vooral, België worstelt nu met een grondig imagoprobleem dat niet in één klap uitgewist kan worden. In die zin zijn wij, Franstaligen, net zo als waarschijnlijk de meeste Vlamingen, eerder blij dat er toch een einde komt aan die crisis.
Tevreden ook dat een Waal de Zestien intreedt; een première sinds 1974, toen Edmond Leburton premier was! Uiteraard weten we dat de Vlamingen de meerderheid vormen, en dat het dus helemaal logisch is dat de eerste minister meestal een Vlaming is. Dat neemt niet weg dat een uitzondering in die reeks als een positief signaal ervaren wordt in het zuiden van het land.
Elio Di Rupo heeft trouwens legitimiteit: hij is allang de populairste figuur bij de Franstaligen en zijn partij, de PS, heeft de laatste verkiezingen gewonnen. Daarbij komt nog dat hij migrant is, afkomstig uit een arme Italiaanse familie. Om al die redenen wordt de eedaflegging van Elio Di Rupo positief ontvangen in de Franstalige wereld.
Twee en een half jaar ellende
Dit gezegd zijnde zijn de vooruitzichten somber voor de regering. De aanslepende crisis heeft helaas bewezen dat het land bijna niet meer beheerbaar is. In alle dossiers vindt men tenminste één, vaak twee of drie breuklijnen die een oplossing bijna onmogelijk maken. Met andere woorden: de samenhang is zoek.
Tussen noord en zuid worden de standpunten vaker en vaker onverenigbaar. Tijdens de partijcongressen van dit weekend hebben de Franstalige voorzitters hun achterban al gewaarschuwd: de zesde staatshervorming wordt niet de laatste. Logisch, trouwens. Al bij de aanvang van de onderhandelingen bleek de kloof tussen Vlamingen en Franstaligen diep.De Vlamingen wilden, in verschillende mate, meer autonomie voor de deelstaten. De Franstaligen wilden per se de sociale zekerheid bewaren, en een echt statuut voor Brussel.
Twee uiteenlopende visie voor de staat. Het compromis moest beide kampen een beetje gelijk geven. Dat is het ook geworden. De zesde staatshervorming getuigt in geen geval van een gemeenschappelijke visie voor dit land maar is eerder de grootste gemene deler die men kon vinden. Grof gezegd: niemand is er blij mee; de wens om verder te gaan leeft al in Vlaanderen, terwijl de Franstaligen zich nu al angstig voorbereiden voor plan B, het einde van België, overtuigd als ze zijn dat het onverenigbare in het Koninkrijk België dichterbij komt… Probleem: één van de grootste uitdaging voor deze regering wordt het om de staatshervorming in wetteksten te vertalen, die te laten stemmen en toepassen. Veel communautaire geschillen in het vooruitzicht, dus.
Links-rechts
Ook tussen links en rechts wordt het moeilijker met de dag. Ons sociaal-economische model moet grondig hervormd worden. Kan de indexering behouden worden? Moeten de werkloosheidsuitkeringen in de tijd beperkt worden? Wie zal de pensioenen voor de komede generaties betalen? Allemaal vragen waarover er geen consensus heerst binnen de nieuwe federale meerderheid.
Logisch: ons kiesstelsel maakt coalitieregeringen onvermijdelijk. De regering Di Rupo moet een synthese vinden tussen PS en Open VLD, twee partijen die totaal anders denken over al die thema’s. Die meningsverschillen zijn trouwens ook sterk communautair getint: de standpunten liggen totaal anders, grotendeels omdat de realiteit totaal anders is. Een voorbeeld? De werkloosheidsgraad is veel hoger in Wallonië dan in Vlaanderen, de bevolking is ouder in het Noorden,… Op de agenda van de regering staan een hoop sociaal-economische dossiers… Veel crisisvergaderingen in het vooruitzicht, dus.
Federaal-regionaal
Tenslotte leidt de huidige taakverdeling tot een verplichte samenwerking tussen de federale staat en de deelstaten. Dat is gevaarlijk omdat de belangen van de federale haaks staan op die van de gewesten. En de meerderheden in de gewesten en de federale staat verschillen, wat de dingen erger maakt. De grootste uitdagingen van de regering (staatshervorming toepassen, openbare financiën saneren, sociaal-economische hervormingen onderhandelen..) vergen precies een nauwe samenwerking. Er liggen dus nog veel politieke moeilijkheden in het verschiet.
Daar komt nog bij feit dat de spoken die de onderhandelingen ontmijnd hebben niet vertrokken zijn. De vakbonden zullen hun stem steeds luider laten horen naarmate de sociaal-economische hervormingen op de tafel belanden. En de N-VA, die druk uitvoert op de Vlaamse partijen, vooral de VLD en de CD&V, zal zeker geen gas terugnemen naarmate de lokale verkiezingen naderen…
Véronique Lamquin
(De auteur is chef van de politieke redactie bij de krant Le Soir)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
05/12/2011 om 15:25
Een goed artikel. En, zeldzaam in “Le Soir”, sereen en redelijk objectief. Voor één keer geen “vlamingenbashen”, geen stemmingmakerij, geen realiteitsverdraaiingen. Gewoon een overzicht van de vele problemen en andere benaderingen in Noord en Zuid. Van harte proficiat, als in “Le Soir” en andere kranten meer op die manier zou gewerkt kunnen worden is er nog hoop in dit land.
05/12/2011 om 16:52
Wel, ik ben blij te lezen dat mevr. Lamquin dezelfde analyse maakt als Bart De Wever! Waarom niet als volwassen mensen samenzitten en voluit gaan voor die confederale staat, waar elke partner voluit de recepten kan toepassen die de kiezer wenst? En dat met behoud van solidariteit, weliswaar in volle transparantie.
Wie kan daar iets op tegen hebben? De PS?
05/12/2011 om 17:02
Dit lijkt mij een heldere en waarachtige beschrijving van de situatie van dit land. Knap!
Er zijn grote meningsverschillen tussen noord en zuid, en de situatie is er op vele domeinen anders. Samen regeren is altijd moeilijk in zo’n situatie. Maar waarom zou een toekomstige confederatie negatief zijn? Zou dan niet elk meer zijn accenten kunnen leggen zonder de andere voor de voeten te lopen? Een confederatie hoeft ook niet het einde van de solidariteit te betekenen.
Zoals mevrouw Lamquin terecht opmerkt is er nu geen gemeenschappelijke visie, maar is deze staatshervorming eerder de grootste gemene deler, waarbij niemand echt tevreden is. Chapeau voor Di Rupo, want hij heeft een huzarenstukje gepresteerd. Maar, hoe knap ook zijn werk, als je geen gemeenschappelijke visie hebt, bouw je geen natie op. Dan blijft het bij knip- en plakwerk.
We moeten durven nadenken over veranderingen in onze staatstructuur waar iedereen uiteindelijk beter van wordt. Daar geloof ik vast in. Ik denk dat we trouwens niet anders zullen kunnen.
05/12/2011 om 17:11
‘In die zin zijn wij, Franstaligen, net zo als waarschijnlijk de meeste Vlamingen, eerder blij dat er toch een einde komt aan die crisis.’
Ik vrees, mevrouw Lamquin, dat u geen voeling heeft met wat er in Vlaanderen leeft. De volgende keer, als die er al komt, zal het nog moeilijker zijn een compromis te vinden, zo niet onmogelijk. De gemeenteraadsverkiezingen liggen reeds in het verschiet en de verwachte landslide in Vlaanderen zal zijn gevolgen hebben voor het federale niveau. Préparez-vous !
05/12/2011 om 17:26
We geven Di Rupo het voordeel van de twijfel….
Echter, de geslagen wonden zullen nog moeilijk te helen zijn. Ook het inmiddels geïnstitutionaliseerde wantrouwen zal niet meer keren.
De samenstelling van deze coalitie druist op alle vlakken regelrecht in tegen de laatste verkiezingsuitslag. Het is een aangekondigde revolutie.
Zoals de politieke verhoudingen nu liggen wordt de inzet van de verkiezingen van 2014 een veelbetekenende kwalificatiematch voor de definitieve splitsing van het land in 2018.
Een harmonieus huwelijk tussen rechts Vlaanderen en links Wallonië is (wordt) onhoudbaar aan beide zijden. Hopelijk wordt het een scheiding “in schoonheid en met onderlinge toestemming”.
Een “stille” werkgroep van specialisten moet vanaf volgende week meteen aan de slag om een pasklaar scenario voor plan B uit te werken zodra dit nodig blijkt.
05/12/2011 om 17:55
Ik ga akkoord met Alexander, inderdaad een zeer goed artikel.
Hopelijk verschijnt het met dezelfde vorm en inhoud in Le Soir.
05/12/2011 om 17:57
De franstaligen hebben 2 discussie-registers
1.Hysterie : elke verandering is het uitvijzen van een arm of een been, elke herovrming van de staat een aanslag op België, elke wijnzing van de “secu” een aanslag op…..etc. Enfin. Die “aanslagen” kunnen uiteraard alleen maar gekeerd word door politici die redelijk zijn, het compromis nastreven en staatszin betonen. UIteraard doe je dat door zeker niks ten gronde te veranderen.
2. aanvaarding v an de feiten : Mevr Lamquin stelt samen met de nva vast dat België eigenlijk niet meer te besturen is wegens al te uiteenlopende ideeën.
3.Misschien bestaat de redding van België erin te vetrekken van deze analyse die de juiste is en er als grote mensen conclusies uit te trekken in het belang van alle betrokkenen. Dat is dus zeker niet doen wat de Franstalige politici nu al doen sinds het aantreden van Leterme in 2007 : kop in ‘t zand en nee zeggen.
05/12/2011 om 19:00
Zeer heldere en vooral objectieve analyse. Hier kan de rest van de Franstalige journalisten inderdaad een voorbeeld aan nemen.
05/12/2011 om 19:55
@Wilfried
Ik vrees dat de PS, samen met de rest van de Franstalige partijen, al lang met plan B bezig zijn. Hun obsessie met Bruxelles en het zoveel mogelijk vergroten van het gebied eromheen (en laten aansluiten aan Wallonië) kan alleen rationeel in die context verklaard worden (Frankrijk zou zich inderdaad misschien over een stukje België (dat zucht onder een enorme schuldenberg) willen ontfermen als daar ook een Europese hoofdstad in zit).
Het zullen niet de Vlamingen zijn die België splitsen (wij zijn daar te “braaf” voor).
05/12/2011 om 20:56
ik kan het niet anders zeggen: komt u van een andere planeet?
05/12/2011 om 21:07
Di Rupo heeft niets te winnen door plots België in zijn geheel zo fair en evenwichtig mogelijk te willen besturen. Geen enkele Franstalige politicus heeft er belang bij de bekommernissen van de Vlamingen au sérieux te nemen. Noch de MR, noch de CDH, noch de PS hebben baat bij het nemen van maatregelen die hun regionaal omlijnde kiezerskorps raken.
De “institutionele loodgieters” van weleer hebben een staatsbestel gecreëerd, waarin de snelste en makkelijkste weg naar electoraal succes het oproepen van een vijandbeeld is. “De Walen zijn luie profiteurs”, “Les Flamands cherchent l’appauvrissement des Wallons” en meer van dat fraais(°). Op een podium erkennen dat de standpunten van gene zijde niet alle waarheid ontberen, bij de achterban gaan verkondigen dat de “andere” misschien toch wel ten dele gelijk heeft, het is electoraal niet wijs, het druist in tegen het belang van de partij, het brengt -vooral!- de lucratieve postjes in gevaar.
In een land waar we haast naadloos van de ene verkiezingscampagne in de andere overglijden, waar we de maturiteit ontberen om een onderscheid te maken tussen de actieterreinen en verantwoordelijkheden van de verschillende niveaus, is dergelijke evenwichtsoefening suïcidaal. Bovendien heeft het kunst-en-vliegwerk van weleer geleid tot een dermate hallucinante opdeling van bevoegdheden en -heidjes tussen de Gewesten en de Federale Staat, met de Gemeenschappen die daar dan nog eens komen doorheen fietsen, dat het ook in de feiten nauwelijks mogelijk is een coherent beleid te voeren.
05/12/2011 om 22:14
Ik kan niet anders dan Kris1 gelijk geven. De vlamingen die nu zo hard van de toren blazen dat de democratie niet gerespecteerd wordt zullen binnen dit en enkele jaren hun ogen opentrekken. Want denk maar niet dat de walen slapen. Wij slapen. Er is voor de splitsing van België een gigntisch probleem: de staatsschuld. Wie zal die betalen? Nu is men in Vlaanderen de situatie zodanig aan het bemoeilijken door voor een separatisitische partij te stemmen dat we bij splitsing niet anders meer zullen kunnen dan het grootste gedeelte zo niet alles van deze schuld op ons te nemen. En wie zal er dan als winnaar uit de bus komen? Heeft de goede vlaming die stemt voor de NVA daar al bij stil gestaan? Een splitsing in vrede? forget it!
05/12/2011 om 23:50
@Ludo
als dit “Een splitsing in vrede? forget it!” waarheid wordt neemt het nieuw onafhankelijk vlaanderen niks van de schulden op. Dan mag België ze afbetalen terwijl ze op onvredevolle wijze proberen de vlamingen tegen te houden. Onafhankelijkheid kan unilateraal afgekondigd worden, vergeet dat niet. Het is niet ideaal, maar het kan, en niemand die er iets kan aan doen behoudens met militaire macht. As if.
Het valt op dat u de schuld bij de vlamingen legt voor de malaise. Ik, en velen met mij, zien dat toch iets anders.
Waar u wel gelijk hebt is dat Vlaanderen slaapt terwijl ze daar in eht zuiden bezig zijn met alles voor te bereiden.
06/12/2011 om 00:43
Ik versta sommige Vlamingen echt niet. Wat voor een leed nationalisme al niet veroorzaakt heeft in de geschiedenis. De twee oorlogen zijn al te lang geleden, zeker. Het is alsof vrede en verdraagzaamheid té evident geworden zijn - te saai, niks meer om over te klagen - dat die verzuring wordt opgezocht. Ga eens buiten je nieuwbouwwoning, loop eens over dat korte gazonnetje, door die pasgesnoeide haag. Neem vandaag eens niet de bedrijfswagen, maar maak een fijne wandeling. Verlaat eens die enge geest, en zie wat er rondom u in de wereld gebeurd!!
06/12/2011 om 01:25
Merci Veronique, een zeer goed artikel, zoals meestal jouw bijdragen. Perfecte analyse van de situatie en je bent samen met enkele andere walen voor mij een voorbeeld van mensen die voordoordelen aan de kant zetten en echt met de zaken bezig zijn. Mensen met wie we samen, onafhankelijk van feit welke taal we spreken of welke culturele achtergrond, over de toekomst van dit land kunnen praten met aandacht voor wat we samen kunnen bereiken, en respect voor de verschillen die ons eigen zijn ; met eerlijke visie en feiten, eerder dan met oneliners en gemekker. En toch terdege bewust dat het zowel noord als zuid echt tijd is voor verandering. Une grande dame, die zich terdege echt Belg mag noemen omdat je grensoverschrijdend werk verricht.
06/12/2011 om 01:31
De kunst van het besturen in een democratie is niet het onverzoenbare te splitsen maar het onverzoenbare als gemene deler te vernieuwen ….
06/12/2011 om 03:02
Somber artikel mevrouw Lamquin, al moet ik toegeven dat ik mij ook niet verheug op de nieuwe regering!
Maar zeggen dat “de samenhang is zoek tussen Noorden en Zuid”, is eigenlijk ook een kunstmatig probleem. Dat probleem is onstaan door een ondemocratisch systeem waarbij op federaal niveau teveel regionale belangen verdedigd worden. Op federaal vlak zouden nationale belangen moeten primeren, maw het belang van ALLE deelstaten (zonder voorrang voor X of Y).
Nu een hypothetische stelling: ALS België zou verdwijnen , dan wil ik gerust wedden dat men in het Vlaams Gewest (en niet Vlaanderen, want dat is een totaal andere verwijzing) naar andere prooien gaat zoeken om iemand de schuld te geven. Ik denk bijvoorbeeld aan Antwerpen dat met de vinger zal wijzen naar armere provincies in het gewest. Het is dus bijlange niet altijd een kwestie van verschillende taal.
M.a.w. politici zullen het spel voortspelen zolang de burder het niet beu is. En de Belgen zijn idd te braaf daarvoor…..
06/12/2011 om 11:30
Wel Mevrouw Lamquin
Als het goed is zeggen we het ook. Goed artikel, maar gezien .. verder maakt één goed artikel de lente niet en heeft uw krant -zeker bij mij- wonden geslagen die nog lange tijd zullen nodig hebben om te helen,
Waarom zou ik niet hetzelfde gevoel mogen hebben als de Franstaligen? - il faut que la Flandre se sent aimée-
waarom mag zo een artikel pas verschijnen na de akkoorden, en het waarom Brussel een derde gewest moest worden is mij na uw artikel ook niet duidelijk. U stelt alleen maar dat dat een wens was van… Ik heb geen nood aan een uitgestoken hand als dat slechts de handschoen van Di Rupo is… Ik vertrouw hem en u niet meer.
…
Indien u nu echt objectieve analyses wil maken, en gezien het potentieel aan gedegene onderzoeksjournalistiek die uw krant heeft ( Uw Kuifjejournalisten vond toch dank zij hun onverschrokken inzet het zwarte verleden van Bart De Wever? van zijn vader “Rik”? enz)
Ik heb er moeite mee om te geloven dat dit artikel niet met een dubbele agenda geschreven is?? Gaat u voor objectiviteit of alleen maar voor franstalige belangen?
…
Ik geloof dus niet in uw oprechtheid, Ik geloof niet dat men zo snel van haatartikelen naar objectiviteit kan overstappen tenzij één van beide attitudes toneel was of is.
Heeft de frankofonie soms zijn doel bereikt?? een corridor naar Brussel zodat bij een eventuele splitsing van het land het mogelijk wordt dat Brussel bij Wallonië als Wallo-Brux kan gaan en met een kans om via het gerechtelijk arrondissement ook nog aanspraken te maken op Halle en Vilvoorde? En zeker op hun industrieterreinen? per slot van rekening, …
Is het spel van de “zwarte piet” toespelen, met het oog op de spltising reeds begonnen? U weet zelf dat deze staatshervorming slechts een voorspel is naar de volgende… gaan we dan naar 1080 dagen onderhandelen soms?( de walen zijn er “bang” voor? nee mevrouw Lamquin zij zijn bang om de subsidies kwijt te geraken niet België, kijk naar de geschiedenis, met Belgiê hebben ze nooit een fluit mee ingezeten.
De franstaligen sturen aan op een splitsing, en zijn omwille van de industrie terreinen van plan om zoveel mogelijk gebied van Vlaams - Brabant in te pikken -vandaar dat zij inspraak eisen over de afritten van de ring rond brussel, …artikel slaat de nagel op de kop, maar ik vermoed een dolk in uw krantenpapier
@ Ste S Zegt
Uw opmerking over de houding van Vlaanderen tegenover Limburg getuigt van een verregaande onwetendheid ofwel van kwade wil.. Ik, en met mij geen enkele vlaams nationalist die naam waardig, heb ook maar enig probleem met een franstalige die in Vlaanderen komt werken, komt wonen, het enige dat we vragen is dat hij onze taal wil leren. We hebben geen probleem met Polen, maar volgens u zouden we problemen hebben met Vlamingen uit een andere provincie, Limburg ?? Onze mooiste provincie en provincie met het meeste potentieel..
Je zit hier in een europa met vrij verkeer van goederen en diensten, en dan zou antwerpen zich van Limburg kunnen afsluiten? niet in je wildste Belgicistische dromen. Je moet maar eens op de kades kijken hoeveel onderaannemers uit limburg in antwerpen werken… en die mensen zijn welkom… als je indicaties hebt die verder gaan dan toogpraat dat er een scheuring zit aan te komen tussen limburg en de rest laat me het dan weten..
Marc
06/12/2011 om 13:05
Chapeau Véronique : duidelijk,helder en realistisch.Het resultaat van deze regering is inderdaad de GGD die het bloeltje in stand houdt tot een volgende breuk. Er moeten erstig nagedacht worden over ” wat kunnen we nog samen doen”
06/12/2011 om 13:51
Belgie in onregeerbaar geworden, het is niet omdat we na veel stoken van de franstaligen een regering hebben dat alles nu op rolletjes gaat lopen, hopelijk is de zwijgende meerderheid niet zo naïef.
Er komt wat op ons af, het eerste is als de rekeningen van al dit kunst en vliegwerk gaan binnenkomen, eens zien of er dan nog opgeluchte reacties op fora gaan staan, toch een goed artikel in de grond.
06/12/2011 om 21:47
De truuk met de ‘kleine’ regering is voor mij het zoveelste bewijs dat deze coalitie en in het bijzonder de Vlaamse partijen CD&V en VLD het niet oprecht menen. Ik vind het vreselijk dat de verliezende Vlaamse partijen gaan lopen met de ministerposten terwijl ze samen met de grootste partij van Vlaanderen zoveel meer hadden kunnen doen voor hun eigen bevolking. Ook de pers bulkte de laatste maanden met opmerkingen dat de N-VA maar niet had moeten weglopen van de onderhandelingstafel… je zou het op den duur nog zelf beginnen geloven ook. Eén conclusie heb ik wel kunnen trekken: dat is dat de macht van het koningshuis veel groter is dan ik tot nu toe durfde te vermoeden en, in de 21ste eeuw is dat verbijsterend zorgwekkend.
07/12/2011 om 01:05
@ Marc Leys
De corridor naar Brussel is inderdaad toogpraat. Dat onderwerp is te onrealistisch om au serieux genomen te worden.
Maar u maakt zelf geen oninteressante analyse van dit artikel, door de plotse wending van mevrouw Lamquin in vraag te stellen.
En ik ben het met u eens, mensen in die wereld (journalistiek/politiek) veranderen niet zomaar, meestal zelfs nooit.
Dat was ook het punt dat ik bedoelde in mijn post, en dat u blijkbaar verkeerd begrepen heeft:
Vandaag zitten we te klagen dat X en Y onverzoenbaar zijn, dat de structuur “klinisch dood is” enzo….
Het maakt dan ook niet uit hoe de situatie verandert of omgedraaid wordt, men zal altijd valse argumenten gebruiken en een schuldige zoeken. Voor sommigen is dat vandaag de Walen, morgen zal het iemand anders zijn.
Onder de term “armere provincies” moet je weliswaar economisch minder sterke regio’s verstaan, en dus verwees ik niet uitdrukkelijk naar Limburg want dat was het punt niet.
Ondanks het feit dat u mij blijkbaar als belgicist beschouwt, kan ik u verzekeren dat ik heel wat “Vlaamse” eisen ondersteun en weinig vertrouwen heb in de nieuwe regering.