Het kan geen toeval zijn dat de statiefoto van de nieuwe regering deze keer voor de trappen van het Koninklijk Paleis is genomen en dat Koning Albert II in eigen persoon staat te pronken naast zijn ‘jeune premier’. Gewoonlijk wordt dat obligate kiekje voor het parlement gemaakt, maar Albert had de 540 dagen daarvoor zo hard voor zijn troon gevreesd dat hij manifest mee op de foto moest. Hij glundert naast Elio Di Rupo die zijn half Italiaanse zijtak van de Saksen Coburgs, met hun hele rits kinderen en kleinkinderen gered heeft van de bedelstand. Toch voor twee jaar.

Twee jaar, omdat onze eerste minister tegen dan Nederlands zal hebben geleerd, en dan wordt alles anders. Di Rupo weet duidelijk niet welk risico hij loopt. Als hij Vlamingen echt zal leren kennen en verstaan, komt hij wellicht te weten wat er in dit land is misgelopen, nog lang voor zijn familie in het zuiden ervan was gearriveerd. Dan riskeert hij op te vangen hoe de meerderheid in het noorden van dat land uitkijkt naar een verandering die mijlenver af staat van de communautaire hervormingen die na anderhalf jaar op tafel liggen.

Eigenlijk vroegen de Vlamingen alleen de splitsing van het gerechtelijk en kiesarrondissement BHV, zonder franje, omdat het een correcte uitvoering van de grondwet was. In de plaats hebben de Franstaligen hun voorrechten in de faciliteitengemeenten, in de Vlaamse rand rond Brussel en zelfs tot in de hele oude provincie Brabant uitgebreid, verstevigd en zeer goed omschreven. Kroon op het werk wordt de verankering van al die privileges in de Grondwet via een nieuwe reeks grendelprocedures die maar één vorm van duurzaamheid garanderen, de duurzaamheid van de communautaire conflicten. Met het Vlinder akkoord hebben de Vlamingen de zoveelste Pyrrhusoverwinning behaald, want laat het voor de mensen duidelijke zijn dat het arrondissement niet wordt gesplitst, niet voor de verkiezingen, niet voor het gerecht. Voor de verkiezingen wordt Brussel uitgebreid met 6 gemeenten, voor de Senaat zelfs meer. Voor het gerecht blijft het arrondissement Brussel wat het was, en zullen Frantaligen van Zemst tot in Halle en Asse zich met een eenvoudig post-itje van de Vlaamse rechtsgang kunnen afmaken. In ruil krijgt Vlaanderen niets, ook de Brusselse Vlamingen niet, voor hen wordt de taalwetgeving van 1935 in Brussel verder uitgehold. De 8 onderhandelende partijen gaan straks nog onderzoeken hoe inwoners van Vlaanderen, van Knokke-Heist tot in Maaseik, ongehinderd voor Franse rechters kunnen kiezen als de Vlaamse visie op recht en maatschappij hen niet zint.

De sokkel deugt niet

In zijn maidenspeech als premier omschreef Di Rupo de staatshervorming als ‘de sokkel waar het Nieuwe België wordt op gebouwd.’ Bovenop die sokkel prijkt nog altijd een Staat die het inkomen van zijn werkende bevolking voor meer dan de helft verbeurd verklaart. Een Staat die met dat geld zijn eigen apparaat betaalt, de instellingen van een soevereine politieke klasse die zelfs geen afstand doet van haar vermolmde rustoorden die de Senaat en de provincies geworden zijn. De sokkel voor het nieuwe België bouwt verder op het unieke businessmodel dat ieder jaar in Vlaanderen miljarden euro extra int, die naar Brussel en Wallonië draineert, en daar straks geen enkele vraag meer op duld.

De leider van de PS is er in geslaagd om 4 Vlaamse partijen genoeg zand in de ogen te strooien dat de Franstaligen van ‘demandeurs de rien’ de onderhandelingstafel hebben verlaten als ‘receveurs de tout’. Het heeft meer dan 540 dagen geduurd, maar het geduld en de geslepenheid waarmee hij die 5de partij, die van meneer De Wever, onderweg van de onderhandelingstafel heeft weggetikt, is klasse. Hoe hij daarna de groene fracties heeft koud gemaakt, getuigt van een niets ontziende zakelijkheid. Heerlijk hoe Open VLD, CD&V en N-VA nu staan te bek vechten over wie is gaan lopen of buitengezet, voor de meester manipulator is het zuiver genieten hoe hij andermaal de Vlamingen uit verband heeft gespeeld.

Uiteindelijk is het een Amerikaans ratingbureau dat deze regering van de angst op de sporen heeft gezet. Ondanks de laatste pokerbeurt van Open VLD om de publieke perceptie nog naar haar kant te trekken, weegt links het zwaarste door in het regeerprogramma. Gelukkig staat Europa ook het water aan de lippen, en verplicht het België om meer te besparen. Ook wie niet warm loopt voor de EU verheugt zich op de duur in om het even welk keurslijf dat ons langer zal doen werken, die arbeid minder zal belasten en ondernemers wat vrijer te laten ademen. Als er dan nog een recessie in aantocht is, zal Di Rupo nog veel water in de wijn moeten doen.

In 2010 waren de Franstalige kiezers door hun politici en aanleunende media gebrainwashed dat hun welvaart werd bedreigd door egoïstische Vlamingen die armoe wilden zaaien in Brussel en Wallonië. Maar desastreus verspillende overheden hebben Griekenland en Italië, net als het zuiden van België aan de rand van de financiële afgrond gegidst. Di Rupo mag nog alle schuld op de banken schuiven, maar had hij onder paars de tering naar de nering gezet, dan waren Fortis en zelfs Dexia geen wezenlijk probleem geweest.

Le fédéralisme des cons

Maar de zaken staan waar ze staan, en Franstalig België heeft het geweer van schouder veranderd. Het uitgelekte gesprek tussen toen nog formateur Di Rupo (PS), Charles Michel (MR) en Olivier Maingain(FDF), over hun ‘plan B’, of het einde van België, mag niet als een simpele anekdote worden afgedaan. De Franstalige frustratie voor die onwillige Vlamingen die het hebben aangedurfd de Vlaamse geldstromen naar het zuiden in vraag te stellen, is zo gegroeid dat ze nu zelf de uitgang aan het zoeken zijn. Grappig hoe de zo verwenste staatshervorming voor hen de eerste stap is, die plots zo snel mogelijk moet worden uitgevoerd. Uiteraard, want de waarborgen voor de Franstaligen in hun uitdeinende ‘Fédération Wallonie-Bruxelles’ moeten spoorslags in de Grondwet worden ingeschreven. Op het enthousiasme van de verdwaasde Vlamingen kunnen ze altijd rekenen, en met het economisch donderweer boven West-Europa zal niemand durven opspelen. Twee en een half jaar moeten volstaan voor een constituante, want Franstalig België is er nu van overtuigd dat de Vlaamse kiezer op ieder ogenblik de deur definitief dicht kan slaan.

De ‘sokkel van het Nieuwe België’ wordt straks versneld ineen geknutseld, met naast elke Vlaamse vraag naar meer autonomie een reeks van Franse weerhaken die de prijs voor de scheiding op zal voeren. Brussel, inclusief de 6 gemeenten met faciliteiten hebben de Vlamingen nu al te grabbel gegooid. Dan nog de corridor naar Waals-Brabant. Om zeker te spelen krijgt de verfransing in Halle Vilvoorde een flinke duw, met eigen rechters, advocaten, en procureurs. Inderhaast verrijst een ‘Brusselse Metropolitane Gemeenschap’ die tot aan de poorten van Leuven reikt. Bij een volgende ronde zullen de Vlamingen wat gelukkig zijn dat ze voor het afschaffen van al die rommel de ‘schade kunnen beperken’ tot het definitief afstaan van het Zoniënwoud, Hoeilaart of Sint-Genesius-Rode!

De minzame Di Rupo heeft geduld, en de tijd staat aan zijn kant. Daarom zal deze Di Rupo 1 probleemloos overleven, en waarom niet verder leven in Di Rupo 2, of zo nodig Di Rupo 3, zolang hij genoeg ‘Vlaamse’ partijen kan lijmen, die geen flauw idee hebben in welk stuk ze spelen. Tot de prijs hoog genoeg staat dat Vlaanderen zijn autonomie ‘opeist’ en zich in ruil grondwettelijk verbindt om het socialistische paradijs in zijn verenigd Wallobrux eeuwig te financieren. Tot de Vlamingen in koor staan te juichen van ‘Leve het confederalisme’, en Di Rupo met een brede glimlach vertaalt: ‘Vive le fédéralisme des cons’.

Piet Deslé
(De auteur is ex-journalist en communicatiemanager van LDD)

@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees de gewijzigde regels - mod