In justitie brengen mensen je zelden goed nieuws. Ik herinner me ontroerende uitzonderingen die me altijd zullen bij blijven. Altijd. “Altijd” is natuurlijk relatief: till death - or Alzheimer - us do part… Daarover nu even niet. Maar het “slechte” nieuws, ongelukken, onvoorziene gebeurtenissen, of wat als “onvoorzienbaar” aanzien wordt, is heel relatief. Het wordt door een procespartij (altijd dan ook op uitkijk naar € natuurlijk) op steeds inventievere wijze ingevuld. Leitmotiv: eigenlijk altijd dat het nooit “eigen schuld, dikke bult” is. Altijd iemand, of iéts anders. Of de natuur.

Seizoenen zijn stout

Ik moet eens een stokoud vonnis van me opzoeken over dode bladeren: de herfst. Glad als een bananenschil. Het seizoen kun je de schuld niet geven, de gemeente wel - of het toch proberen.

Ik wees het af met een legendarisch advies van een Procureur-Generaal bij het Hof van Cassatie die er urbi et orbi aan herinnerde dat in de herfst bladeren vallen, en het in de winter … sneeuwt. Soms toch. Lange jaren nauwelijks, en nu weer wel. Sneeuw: vreselijk dat dit je overkomt op… skivakantie. Pech!

Wààr komt de sneeuw in hemelsnaam vandaan?

Toen mijn levenspartner klein was, en anno 1959 in de Zuid-Afrikaanse winter ‘s ochtends door de raampjes van de nachttrein gluurde, dacht ze dat het witte landschap gewoon ‘s nachts een witte deken gekregen had. Misschien weten ook heel wat (vooral après-) skiliefhebbers niet hoe sneeuw ontstaat. Sneeuw komt in dozen (om op de Kerstboom te strooien) of met vrachtwagens (tot in Brussel op de Kunstberg), of uit sneeuwkanonnen… Uit de hemel? Nee, dààr geloven we niet meer in!

Het afgelopen weekend hebben een pak Belgen er wat extra-tijd over gedaan om vanuit hun skioord naar huis te rijden. Met of zonder (vaak fake) 4×4 stadstank, want je snelheid wordt hoe dan ook bepaald door de traagste schakel in de verkeersketting: zelden de sneeuwruimer, wel vaker een ontketende landsgenoot die zich niet aan sneeuw verwachtte: geen sneeuwkettingen bij. We reizen om te leren !

Nu schadevergoeding voor het witte einde van de wereld

Als ik de reacties en de ontzetting alom lees (“nagelbijtend afwachten”, of “gevangen in de sneeuw” ), dan weet ik wel dat het “Catastrophitis” nog maar eens toegeslagen heeft. Eigenlijk bijna jammer dat iedereen in de Witte Hel nog bereikbaar was, want anders ware de irrationele paniekaanval nog niet zo in de media doorgedrongen.

Vroeger met vertraging wél in de maandagse kantine, bij klanten, of de schooljuf - waar we allemaal traditioneel een beetje opluchting en vooral bluf aan kwijt konden vooraleer Facebook bestond.

We zijn al vergeten dat na jaren van catastrofaal sneeuw-arme winters, een aantal ski-oorden ‘sneeuwgarantie” gaven. Nu riskeren diezelfde verbaasde bergbewoners klachten voor “sneeuw op zaterdag”. Ongehoord inderdaad, want zaterdag is “wisseldag”, en dan scheuren we over de snelweg naar huis.

Straks schadeclaims voor “sneeuw op zaterdag”. Een nieuwe prioriteit voor justitie, en dringend Europees overleg gevraagd.

Jan Nolf
(De auteur was bijna 25 jaar vrederechter en is vader van 2 skileraren. Hij schrijft bedenkingen over justitie op zijn Law Blog www.JustWatch.be )

@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees de gewijzigde regels - mod