Hoewel de Europese Commissie onze regering de wacht aanzegde omwille van de overschatting van de impact van bepaalde maatregelen in haar begroting, neemt ze er voorlopig vrede mee omdat de uitgaven ten belope van 1.2 mia euro worden bevroren tot aan de begrotingscontrole in februari. De neerwaarts bijgestelde economische groeiprognoses zullen onze regering op dat moment echter dwingen tot een bijsturing. Tenminste als ze haar eigen engagement naar Europa toe, namelijk het begrotingstekort van ons land onder de 2.8% houden, wil hard maken. En als ze wil ontsnappen aan de sancties die sinds de versterking van het Europees toezicht kunnen opgelegd worden aan lidstaten die hun openbare financiën niet op orde brengen.
Boven onze stand
Dit alles zorgt voor levendige discussies over “de machtsgreep van de Europese Commissie” die als “ondemocratisch orgaan” België wil “slachtofferen” om te tonen dat het haar menens is. Ze leiden echter de aandacht af van de essentie. We weten namelijk al jaren dat we boven onze stand leven. Ongeveer elke onderzoeksinstantie in binnen- en buitenland kwam op dat vlak tot dezelfde conclusie: er is dringend nood aan structurele ingrepen in ons uitgavenpatroon als we de welvaart van ons land willen veiligstellen. Ons uitgavenpatroon is onhoudbaar.
Hebben we als land niet de plicht ons ten aanzien van de andere Europese lidstaten - wier lot door de muntunie onlosmakelijk met het onze verbonden is - op te stellen als een betrouwbare en verantwoordelijke partner? Bovendien haalt de Europese Commissie haar legitimiteit in deze uit het feit dat onze regering zich zelf heeft geëngageerd om in dat kader een aantal afspraken na te leven. Maar veel belangrijker nog is dat we inderdaad niet voor Europa orde op zake moeten stellen. We hadden het al veel eerder moeten doen voor onszelf. Uit respect voor onszelf. Schröder stroopte in Duitsland al in 2001 de mouwen op om de moeilijke en weinig populaire hervormingen door te voeren. Vandaag nemen de markten Duitsland niet in het vizier. Nederland en Denemarken hervormden hun arbeidsmarkt ook reeds het voorbije decennium en worden vandaag evenmin geviseerd door de rating agencies .
Te lang gewacht
Trouwens, hebben we geen lessen geleerd uit het verleden? België heeft in het verleden tot driemaal toe te lang gewacht om bij te sturen. Ten tijde van de oliecrisis in 1974-1975 hebben de vrijdagstakingen geleid tot de val van de Regering Tindemans en tot het niet doorvoeren van de nodige bijsturingen. Gevolg: devaluatie van de Belgische frank met 8,5 % in 1982, of nog een algehele lineaire verarming van de bevolking met 8,5 %!
De ontsporing van de loonkosten met 8 % tussen 1989 en 1993, en dus een keldering van de concurrentiekracht van onze economie en jobverlies. Gevolg: invoering van de gezonheidsindex en de wet op de loonnorm vanaf 1996!
Ten derde, het generatiepact 2005 werd onder vakbondsdreiging sterk beperkt qua impact. Gevolg: drastischere afbouw van de brugpensioenen en het optrekken van de pensioenleeftijd met 2 jaar gespreid over relatief korte periode, met name 2013-2015. Kortom, hoe langer men de bijsturingen uitstelt, hoe harder de boomerang achteraf terugkomt.
Externe druk
Dat we nu geconfronteerd worden met externe druk om onze zaken op orde te stellen is gênant. Maar de bittere smaak proberen door te spoelen met een pleidooi voor een status quo is niet de oplossing. We hebben alles in handen om de fundamenten van onze sociaal-economische onderbouw te renoveren om er opnieuw sociale en economische welvaart op te bouwen.
Laten we naar het voorbeeld van onze buurlanden nu eindelijk ook door de zure appel bijten en ons huishouden verder op orde zetten. Dan besparen we ons de gêne bij een volgende blik in de spiegel die Europa en de financiële markten ons zullen voorhouden.
Pieter Timmermans
Directeur-generaal van het Verbond van Belgische Ondernemingen
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees de gewijzigde regels - mod
20/01/2012 om 19:19
Correctie: dit commentaar leidt ons af van de essentie. Europa is quasi-dictatuur geworden van Europese en ex-Communistische invloedrijke elites die daar een mooie duit verdienen omdat ze in hun eigen land als publiek figuur en politicus waren afgeschreven. En alle commentaar in de wereld zal deze mededeling niet minder waar maken.
Denk je werkelijk dat men in derde wereldlanden sterft van de honger omdat er geen eten is? Ze sterven van de honger omdat ze geen eten kunnen betalen en bijgevolg omdat het nutteloos is om een boerderij op te starten want die kan onmogelijk concurreren met multinationals en hun geïmporteerde producten. Als ze een grond en middelen kunnen aankopen ten minste.
Het feit dat we boven onze stand leven, is gewoonweg geen feit. Tenzij men ‘onze stand’ interpreteert als de ancient notie van ‘de levensstandaard voor het gepeupel’, natuurlijk. Er is in principe genoeg “geld” om iedereen in de wereld tot deze stand te brengen en waarschijnlijk veel hoger. En al die studies, waarvan er geen enkel voorbeeld of cijfer is aangehaald, werken duidelijk binnen hetzelfde, zeer gebrekkig kapitalistisch-monetair referentiekader.
De waarheid is dat er genoeg grondstoffen, genoeg energie en genoeg vruchtbare grond aanwezig zijn om iedereen een gelijke maar zeer hoge levensstandaard te bieden.
Deze realisatie wordt uiteraard tegengehouden door het complexe kapitalisch en financieel systeem die uitdrukkelijk (echte of gefabriceerde) schaarste en problemen nodig hebben om meer winst te kunnen maken; immers, iets dat weinig in voorraad is maar waar veel vraag voor is duidelijk lucratiever dan iets dat in overvloed is, dus wordt er hier bewust naar gestreefd.
Wat ons onvermijdelijk brengt bij het monetair systeem die nog meer stokken in de wielen van het globaal welzijn steekt en die ons dwingt om bij relevante en dringende kwesties steeds de vraag ‘hoeveel gaat het kosten?’ te stellen in tegenstelling tot de logische vraag ‘kunnen we het doen?’, enkel en alleen omdat zulk systeem de kans biedt aan zowel opportunisten als (zogenaamde ’succesvolle’) psychopaten die zo, in de naam van genadeloos winstbejag (i.p.v. oh ik weet niet, het algemeen welzijn of het algemeen goed?), de top kunnen bereiken. Eens daar doen ze wat elke top in elke vorige sociale structuur deed; er voor zorgen dat er zo weinig mogelijk anderen bij die top raken en er voor zorgen dat de middenklasse (die historisch gezien bijna alle revoluties tegen de hogere klassen in gang zette) verdwijnt.
Als men werkelijk denkt dat een op-schuld-gebaseerde fiat munt, die bovendien wordt gemaakt en gemanipuleerd door onafhankelijke en private instituten, stabiliteit brengt en schulden vermijdt… ja, sorry, maar dan vrees ik voor onze toekomst.
Om een lang en complex verhaal kort en simpel te houden: het is een systeemcrisis. PUNT. Het heeft niets met de bevolking te maken, wij hoeven daar geen gevolgen voor dragen, maar alles met een systeem die op bewuste wijze met fundamentele gebrekken werd ontworpen en werd verspreid over de aardbol, als gif door een onschuldig lichaam, omwille van het winstmotief en de vrije markten die ook doelbewust bedrijven toelaten om op transnationale manier economische en financiële activiteiten, alsook militaire of geheime operaties zonder nationale consequenties, uit te voeren die voor een land zowel verlammende als destructieve gevolgen kan hebben.
En als laatste, een belangrijkste boodschap: wij hoeven niet voor jullie zooi op te draaien. Enkel blinden en fanatiekelingen promoten dit instortende systeem van economisch darwinisme. Was ik één van zulke mensen, dan zou ik me niet rood, maar doodschamen.
Het is geen kwestie van ‘als het systeem verdwijnt’ meer, maar voor diegene die opletten is het al jaren een kwestie van ‘wanneer’.
Als positief puntje, heeft de auteur volkomen gelijk dat een status quo deze keer niets zal uithalen. Ik verkies een tabula rasa, maar we zullen zien. Ik ben zeker dat 2012 een jaar om niet te vergeten zal worden.
20/01/2012 om 19:29
Als de vos de passie preekt, boer let op uw ganzen.
M. Timmermans zegt terecht dat we alles in handen hebben om de fundamenten van onze sociaal-economisch model te onderbouwen en te renoveren. Niemand die dit betwist, noch beweert dat dit geen inspanningen zal vergen.
Hij speelt echter een een compositie waarvan de partituur geschreven is volgens de ideologie van het V.B.O., wat uiteraard het recht is van betrokkene. Ik mis dan echter een stuk objectiviteit.
Zo bespeur ik nergens de noodzaak van investeringen, alleen deze van besparingen en saneringen. Op dit vlak spreken M. Timmermans en de E.U. uit dezelfde mond. Hoe kun je groei realiseren met rigoureus de knip op de portemonnee te houden en hierdoor een lichte heropleving weg saneren? (Ik pleit hier op generlei wijze voor een potverteren in onze staathuishoudkunde.)
Een strict liberale begrotingsorthodoxie die besparingen vooropstelt als het redmiddel voor evenwicht in onze inkomsten en uitgaven en voor (de noodzakelijke) afname van onze overheidsschuld, loopt een groot risico op recessie.
Het optrekken van de pensioenleeftijd met twee jaar is zeker toe te juichen, voor zover men er in zou slagen de huidige zestigplussers aan het werk te houden; dit zou reeds een stap in de goede richting zijn. Hier zie ik echter maar weinig actie van werkgeverszijde.
Wanneer M. Timmermans het zo bejubelde Duits model als voorbeeld stelt, zou hij er volledigheidshalve ook moeten aan toevoegen dat onze Oosterburen qua sociale vooruitgang (?) geenszins adelbrieven kunnen voorleggen. Daarenboven mag worden onderlijnd dat de Duitse heropleving voor een stuk aan de E.U. en zeker aan de Euro is te danken.
Ook creëert Europa wel degelijk een democratisch deficit: de Commissie kan dan al toezien op het financieel-economisch gebeuren in de lidstaten waarbij doelstellingen kunnen worden opgelegd. De middelen en wijze waarop deze doelstellingen door de lidstaten kunnen worden gerealiseerd, behoren tot de exclusieve bevoegdheden van de nationale parlementen, die rechtstreeks verantwoording verschuldigd zijn aan de kiezer.
Overigens, en los van hetgeen voorafgaat, zie ik nergens het belerend vingertje van de E.U. wanneer het gaat om andere deelgebieden van de politiek waar we enige integratie zouden mogen verwachten.
M. Timmermans, een medaille heeft steeds twee kanten.
20/01/2012 om 19:53
Waarom nooit een pleidooi tegen de quasi “geïnstitutionaliseerde” belastingsfraude?
Boeken open.
Het zwartgeld circuit in België wordt geschat tussen 6-12 miljard euro. Per jaar.
Voor Europa schat men dit op 400-600 miljard. Per jaar.
Deze problematiek kan de auteur toch niet onbekend zijn?
Fiscalisten en consultants zijn bezorgd over de plannen van de regering hieromtrent, en vrezen dat dit zal leiden tot ” grote onzekerheid”
Welke onzekerheid vraag ik me dan af?
Wie niets te verbergen heeft, hoeft toch niets te vrezen bij een controle?
De buurlanden waarnaar verwezen wordt, zijn even “schuldig” aan de crisis en hebben dubbel en dik “geprofiteerd” van degenen die ze nu PIGS noemen.
Ook Nederland en Duitsland worden ongenadig afgemaakt door de rating bureau’s, ondanks hun “inspanningen” die integraal in de zakken van de banken verdwijnen, zonder dat werknemers daar ook maar één penny van terugzien.
We bevelen de auteur aan om eens naar Pauw & Witteman te kijken op de Nederlandse tv, of naar Hard Talk op BBC News, mocht hij denken dat, daar waar mensen “uitgebeend” worden, alles koek en ei zou zijn. Van Grieken zullen we maar zwijgen.
Rutten en Cameron zeggen ook van zichzelf dat ze goed bezig zijn.
De zure appels zijn duidelijk niet aan de auteur besteed.
20/01/2012 om 21:10
Graag wil ik Uw aandacht vragen voor de grootste ontsporing in de uitgaven van onze Staat. Tussen 1999 en 2011 zijn de uitgaven in de gezondheidszorgen met de liberalen in de regering en met de uitdrukkelijke goedkeuring van de werkgeversorganisaties gestegen van 7 % van het bbp tot 12 % van het bbp zonder dat er daar enige demografische noodzaak toe was. Nu de vergrijzing begint op gang te komen is men verbaasd dat er geen marge is om deze op te vangen en krijst men moord en brand omdat de bevolking zogenaamd door de schuld van de banken zo zwaar moet inleveren. Men vergeet echter dat de werknemers in de medische sekter bij het aantreden van paars 20 % opslag gekregen heeft en daar bovendien 10 % arbeidsduurverkorting bovenop. Idem met de politiehervorming. Nu de gouden jaren van extreem lage interesten voorbij zijn en de staat terug normale interesten moet betalen, moeten deze dingen betaald worden door de zelfstandigen en de werknemers van de private sektor zwaar te laten inleveren.
21/01/2012 om 10:50
@lenny Knockaert. ik ben akkoord dat we te maken hebben met een systeemcrisis. Al langer.
Tabula rasa stel je. Zoals de franse revolutie begrijp ik dan er een was,
21/01/2012 om 14:11
Alle hedendaagse economische problemem zijn te wijten aan het feit dat we mensen
zijn, de meest destructieve en ijdele diersoort ter wereld. Ten eerste zijn we allen
ijdel en we verzaken aan het basisprincipe van gelijkheid.
Iedereen wordt geboren met andere en ongelijke capaciteiten. Als ieder zich voor
100% inzet en zijn capaciteiten ten volle benut zie ik niet in dat bijvoorbeeld een bedrijfsdirecteur
die als godsgeschenk een zeer analytische geest gekregen heeft of toch de basis om zich een efficiënt
werkende geest geschoold te krijgen meer zou moeten verdienen dan bijvoorbeeld een ander persoon die minder
capaciteiten heeft en deze ook voor 100% inzet op een ander vlak naar zijn capaciteiten toe. Beiden doen net
hetzelfde - zich 100% geven. Maar neen, we zijn ijdel en we willen ons steeds meer en meer van “de ander” onderscheiden
want we vinden van onszelf dat we meer zijn dan de anderen en we verdienen dus betere bonussen en beloningen. Wil je iets hebben dat een ander niet heeft ? Goed maar dan moet je wel iets opofferen wat een ander wel heeft.
Het is ijdelheid die ons de das omdoet. Gedrevenheid is goed, eerzucht niet…gedrevenheid leidt tot ontdekkingen in
de geneeskunde, wetenschappen op allerhande gebied, wat de maatschappij ten goede komt…eerzucht leidt tot egoïsme, manipulatie, elitair gedrag en uiteindelijk chaos. De uitvinding van de publiciteit is de tweede kwaaddoener. Wat is er mis met gewoon gelukkig zijn ? Neen ze moeten ons dagdagelijks bestoken met slogans en visuele reclame die ons wijsmaakt dat je NIET gelukkig en geslaagd kan zijn in een maatschappij als je produkt X of Y niet hebt. En deze boodschap wordt in dank opgevangen door onze ingebouwde antenne van onze ijdelheid en voila…Je hebt alle ingrediënten van de hedendaagse chaos.
Het is een beetje meer gecompliceerd dan dit maar het is wel de basis…Ons economisch model is verkeerd…Totaal…We moeten af van een consumptiemaatschappij waar de klemtoon wordt gelegd op “consumeren”. Als we ons willen herpakken zullen we inderdaad een aantal stappen terug moeten zetten maar dat zijn drogstappen geweest die ons het gevoel gaven gelukkiger te zijn terwijl we die dingen niet echt nodig hadden. Een goed sociaal onderbouwd model dat zo sterk is als de zwakste schakel is een onbetwistbare “must” en dan een economisch model dat voldoet aan vraag en aanbod en niet aan aanbod en overproduktie waarbij aanbod en produktie gemanipuleerd worden door bijkomende impulsen die onnodig zijn. Er is absoluut een herverdeling van het kapitaal nodig waarbij inderdaad de elite zal moeten alles teruggeven wat ze onrechtmatig en slechts door egoïsme en ijdelheid verkregen heeft en dit moet terechtkomen bij de zwakste schakels van onze maatschappij. Let wel…luiheid moet zonder pardon afgestraft worden en profiteren ook…volledig mee eens.
Het grootste probleem is dat we niet in België alleen leven en de wereld bereid moet zijn dit model over te nemen. En wereldvrede en een wereldbeleid is en zal steeds een utopie blijven tenzij we intensief op zoek gaan naar mensen die bovenstaand gedachtengoed verdedigen en ze dan wereldleiders maken. Alleen vrees ik dat enkel een wereldramp ons zo dicht naar elkaar zal laten toegroeien. Er zit echt veel te veel kaf tussen het koren.
21/01/2012 om 18:20
@Van der Veken ( reactie op 21.1 om 14:11).
Eerst moet toch uitgegaan worden van de reëele mens, dat wil zeggen in zijn zgn “natuurstaat”. En besluiten dat de mens geen heilige is. Indien dat wel zo zou zijn zou ongetwijfeld de mens al lang uitgestorven zijn.
U vergeet bij je voorbeelden dan ook rekening te houden met de algemeen menselijke en noodzakelijke ijzeren wet van “Vraag en Aanbod”.
21/01/2012 om 19:40
De Franse Revolutie was geen tabula rasa aangezien de democratisering geanticipeerd was door de rijke koopmannen en invloedrijke bankiers die de oude aristocratie uit de weg wilden ruimen. Zij vormden de rijke middenklasse en werden geminacht door de hogere klassen en heersers, ookal hadden sommigen meer rijkdom dan vele aristocraten. Het is historisch opvallend hoe de middenklasse steeds diegene is die lagere klassen aanspoort en de revolutie effectief in gang zet. Dit is deels omdat de middenklasse over het algemeen meer hoop, ambitie en geld heeft. Zij hebben ook het meeste te verliezen onder de tirannie van top.
Die vooral die bankiers hadden een vervelend probleem waar ze een oplossing voor hadden die de lagere klassen zeker zouden bekoren om voor te vechten. Democratisering was immers een perfect politiek wapen om terugbetalingen op leningen (voornamelijk voor oorlogen en zelfverheerlijkingsdoeleinden) te garanderen die koningen en andere aristocraten vaak uit blinde trots niet wilden terugbetalen.
Met andere woorden, de schuld van de heerser of de staat wordt zo onvermijdelijk ‘gedemocratiseerd’ en dus als de koning of aristocraat sterft of weigert dan kan de bevolking hiervoor opdraaien. De massa wordt dan naief verteld dat hun contributies gebruikt worden zodat de staat beter voor hun kan zorgen. Uiteindelijk, wordt die nieuwe democratie, langzaam maar zeker, omgetoverd, of liever, omgekocht tot één van de vele machtsbronnen din hun arsenaal. Dat is immers het onvermijdelijke lot van een democratie (vooral een representatieve of ‘indirecte’ democratie) naast maatschappij die volledig draait rond geld. En eens in controle, zullen ze doen wat elke piramide top doet, er voor zorgen dat niemand anders van hun metaforische taart eet.
In die zin was de Franse revolutie en de andere die daaruit volgden, geen tabula rasa. Het was gewoon nieuwe groep quasi-aristocraten die trachtten de plaatse van de andere, tradionele aristocraten in te nemen. Daar zijn ze in gelukt, maar in ruil moesten ze hun macht wel camoufleren zodat de massa zou denken dat men eindelijk vrij, gelijk en vermogend is of zal worden.
Met tabula rasa bedoel ik: blaas het opgelegde maatschappelijk referentiekader op en herteken/herontwerp de maatschappij, niet teruggrijpend naar die oude of traditionele manier, en niet als ‘patch’ of ‘upgrade’ van de vorige, maar vanuit noties die universeel gewild zijn (gelijkheid, vrijheid etc), die rekening houdt met de fouten van het verleden (geld, atoomwapens) en die rekening houdt met praktische consequenties in het heden (zoals economisch beleid die moet overeenstemmen met de wetten van de fysica en met de wetten van de natuur en die niet gebaseerd is op oneindigheden).
Maar we zij nog ver van een werkelijk “verlichte” maatschapiij structuur, zoals Krishnamurti aanhaalde: we hebben vooreerst een revolutie in ons bewustzijn nodig.