deredactie.be - OPINIE

Quo vadis Europa?

13 / 07 / 2012

Als Belg was het niet evident om een helder beeld te krijgen van inzet, verloop en resultaat van de laatste Europese top onder het Deense voorzitterschap. Omdat het zwaar werd vertroebeld door het spektakel en de spinning in functie van de nationale agenda, of liever van de nakende gemeenteraadsverkiezingen. En ook omdat de diverse Europese dossiers voortdurend werden dooreengehaspeld. Dat werd versterkt door de ongelukkige communicatie van Herman Van Rompuy over de verplichte verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd, hetgeen nochtans niet voorlag op de Europese Top.

“Magnette-dissidentie”

Ook de onvoldoende aangescherpte reactie van Magnette hielp niet echt. Niet dat hij ongelijk had. Alleen was niet duidelijk wat precies werd geviseerd. Het rapport-Van Rompuy over de toekomst van de Europese economische en muntunie? De Europese aanbevelingen naar België? Of de bovenvermelde verklaringen over de pensioenleeftijd? Dat onduidelijke doelwit werd door de meeste Vlaams partijen gebruikt, respectievelijk misbruikt, om Magnette dissidentie ten overstaan van het formele standpunt van de Belgische regering over het rapport-Van Rompuy aan te wrijven.

Moeilijk te checken. Want wat was nu precies dat Belgische standpunt over dat rapport? “Wij pleiten zelf in die richting, wat niet impliceert dat elke zin uit de nota zomaar moet worden goedgekeurd”, stelde Didier Reynders namens de regering tijdens het debat in de Kamer. Zulks na wat plat spektakel van de Vlaamse partijen van zowel meerderheid als oppositie, met meer oog voor de televisiecamera’s dan voor de inhoud. Veel meer kregen we niet te horen.

N-VA en Europa

Leerrijker was het voorafgaande Radio1-debat met De Wever versus De Gucht. Vooral omdat het redelijk ontluisterend was over de houding van de N-VA naar Europa. Herinner je die beklijvende beelden van een triomfantalistische De Wever, met de Europese sterrencirkel op de achtergrond. Ter illustratie van de baseline dat België gaandeweg zal verdampen dankzij het parallelle proces van Europeanisering en defederalisering. Van die pro-Europese houding blijft kennelijk niet veel meer over. Want in de nieuwe retoriek wordt Europa ineens afgeschilderd als een uitvergroting van het vermeende Belgische probleem. Met potverterende, kortzichtige socialisten in het Zuiden tegenover zuinige, hardwerkende, toekomstgerichte noorderlingen.

Anders verwoord: als België verdampt, komt Vlaanderen van de regen in de drop. Het lijkt in elk geval consequenter dan dat hypocriete pro-Europese gedoe. Want als je baas wil zijn in het eigen Vlaamse huis, als je transfers naar naburige regio’s in moeilijkheden verafschuwt, waarom zou je dan inspraak van en solidariteit met mensen uit andere regio’s in Europa dulden. Zeker als die niet door rechtse politici worden bestuurd.

Who knows?

Steven Vanackere sprak ruim vooraf van een historische top. Daarin lijkt hij in elk geval gelijk te hebben gekregen. De doorbraken rond de Europese bankunie, de rechtstreekse hulp aan de Spaanse banken, het Europese “compact for growth and jobs”, da’s niet niks. Onderschat evenmin het belang voor het innovatiebeleid van het vlottrekken van het Europese octrooi, nu eindelijk ook een akkoord wordt bereikt over Parijs als zetel van het octrooigerecht. Al was haast voorspelbaar dat het maar eventjes rust zou brengen op de financiële markten. Met bovenop de onzekerheid over de koers die Duitsland voortaan zal rijden, nu Merkel in het defensief werd gedrukt.

Rapport Van Rompuy

Voor de rest wordt het wachten op de verdere concretisering van het rapport-Van Rompuy. Tegen eind het jaar moet een routeplan voorliggen, met al een tussentijds rapport eind oktober. Het wordt een zeer belangrijk bijkomend najaarsdossier. Wordt het vooral een glijmiddel om een aantal van de Europese aanbevelingen, zoals die over de index en de pensioenleeftijd, afdwingbaar te maken, ook voor landen zonder zware economische en budgettaire problemen? Of gaat men eindelijk aan de slag om meer evenwicht te krijgen in het Europese project, met meer fiscale coördinatie, meer sociaal beleid, meer democratie ook? Veelbelovend oogt het in elk geval niet. Eén half zinnetje in het rapport-Van Rompuy over “het bijzondere belang van belastingcoördinatie”. Eén bijzinnetje ook over “het voor ogen houden van de nood aan sociale rechtvaardigheid” als het gaat om budgettaire coördinatie; opvallenderwijs niet als het gaat over economische coördinatie. En helemaal achteraan acht wollige regels over het belang van democratische legitimiteit. Daarmee moeten we het voorlopig stellen. Werk aan de winkel dus voor de Europese vakbeweging, in het spoor van het “sociaal contract” dat het EVV in juni voorstelde. Maar net zo goed voor Belgisch parlement, Belgische regering en Belgische europarlementairen.

Chris Serroyen

(De auteur is hoofd van de ACV-studiedienst.)

@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees dus de regels - mod.

4 Antwoorden op “Quo vadis Europa?”

  1. Jan Zegt:

    Quo vadis Europa? Moeilijk te zeggen! Het hangt namelijk af van een aantal komende verkiezingen én van de vernieuwing van de commissie! Deze is nu véél te neoliberaal om goed te kunnen zijn voor het volk. Vooralsnog hebben enkel de banken geprofiteerd van het werk van deze commissie. Ook de rol die Van Rompuy daarin speelt is behoorlijk perfide.

    En inderdaad, ik ga volledig akkoord met de stelling van de schrijver dat de houding van N-VA t.o.v. Europa plotseling behoorlijk schizofreen is. Strikt genomen kon dat ook moeilijk anders. Een partij die zich beroept op een kunstmatig gecreëerde natie “vlaanderen” en even kunstmatige vlaamse identiteit, kan ook moeilijk anders dan terugplooien op de kleine, enggeestige groep zelve. Het was wel een openbaring dat debat. Karel De Gucht is werkelijk een heerlijk debater die BDW in dat debat als voetveeg gebruikte!

    Maar met de huidige commissie en “president” ziet het er niet goed uit voor de Europese bevolking.

  2. Guido.D Zegt:

    Quo vadis Europa ? Naar héél veel miserie,onenigheid en geen interesse in de betalende burgers.Ik begrijp echt niet a) waar al die miA euro’s vandaan komen én b) dat de bankenbobo’s en hun accolieten met hun schaamteloos gedrag en hebberigheid ongestraft wegkomen . Vroeger gingen de gangsters gemaskerd en gewapend een bank beroven , nu dragen ze een maatpak en staan breedlachend en ongestraft ons de les te lezen ! En onze Europese bobo’s kweddelen van de vorige naar de volgende “top” en hebben dan het toverwoord ” vertrouwen”. Als dat het énige is dat ons nog rest ” pas op je ganzen”!

  3. guido Zegt:

    Ja, waar je heen? Continenten driften nog altijd. Ongeveer 1cm. per jaar…

  4. Paul Hoornaert Zegt:

    Quo Vadis Europa, niet moeilijk te voorspellen indien we de weg van het Zuiden blijven bewandelen. Vleespotten opbouwen gefundeerd op drijfzand , en de andere lidstaten laten opdraaien voor het faillissement.
    Hoe is het zover kunnen komen.
    De Europese Commissie , de ECB , de politiek van de nationale politieke tenoren der europese grootmachten , zijn de verantwoordelijken van dit financiële debacle .
    Er bestonden richtlijnen , en waarschuwingen voor de leerlingen die de regels overschreden, voor de rest niets .
    Het zuiden verhoogde ongestraft zijn schuldengraad , en teerde en teerde verder, tot de bom barste omdat de economische groei vertraagde en het geld opdroogde , het was verteerd en opgesoupeerd.
    Eigenlijk een onwezenlijk onverantwoord verhaal, een nieuwe situatie waarbij de leiders van Europa een fameuze les kregen.
    Mirakel oplossingen waren er niet ,en zijn er nog altijd niet. Er wordt naar believen geld bijgedrukt , en de drenkelingen worden met de lippen boven water gehouden. Ze laten verdrinken zou de erfenis nog verder bezwaren.
    De europese schuit zinkt , maar niet zoals de Titanic , de gaten worden gedicht met vers gedrukt gelld ,en met saneringen die nog een halve genratie zullen aanhouden.
    Uiteraard komt het oude Europa verzwakt uit deze situatie, alleen Duitsland en enkele andere drenkelingen zullen zich zonder te grote schade op het droge kunnen werken.Voor de anderen “”het Zuiden ” blijft het klagen en knarsetanden ” over de onbekwaamheid van hun leiders om de pijn te verzachten.Het Franse experiment onder Hollande , is nog niet aan de verrijsenis toe , hoop op beterschap is er voorlopig nog niet in Frankrijk .

    Quo Vadis Europa , de les is geleerd maar nog niet verteerd , alleen de kracht van de noodzakelijke verandering opgelegd door de globale wereldpolitiek zal Europa wijzer maken.
    L’ histoire se répète .

Plaats een antwoord op het bericht